Jestem dumny z tego, że mamy swoją historię.
A poza tym do tego wszystkiego dodać można śp. Karola Wojtyłę, czy najwybitniejszego z jeszcze skaczących skoczków narciarskich - Adama Małysza. I to tyle.

Będę banalny, ale możemy być dumny z naszej kawalerii. Uważam także, że powodem do dumy jest fakt, że nie zlękliśmy się Hitlera "... w Polsce nie znamy, pojęcia pokoju za wszelką cenę... " . Dumą napełnia mnie nasza poezja.

Mieszko I- jestem z niego bardzo dumny i Bolo Chroberek, potem Władzo Łokietków , Z Jagielonów mnie jestem dumny, Stefek Batory na PLUS.
Janko Kazimierz to, że pomimo jaki był to był ale jestem z niego dumny
i cała masa chłopaków o których historia nie pisze i dawno już zapomniała...
tych z imienia i nazwiska i tych N.N. z nich jestem najbardziej dumny....

PS Mickiewicz to Polak czy Litwin???
"Litwo , ojczyzno moja..." napisał po Polsku
Myślę, że kiedy on żył to Polska i Litwa były jednym, więc zarówno my i Litwini prawo do "niego" jednakie

Na litwie w podręcznikach historii piszą , że bijatykę pod Grunwaldem wygrali oni, kiedy wnikam w tamte czasy skory jestem przyznać im rację...
po pierwsze primo: litwini lali się z krzyżakami nie raz nie dwa i dawali sobie spoko radę
po drugie primo zastanawia mnie fakt dlaczego Matejko na obrazku na planie głównym umieścił Witolda??? to na pewno nie był kaprys. Mistrz Matejko wnikliwie badał to co miał nabazgrać....

Dumny jestem też z wielkiej smuty , bo Polacy rządzili wtedy z Kremla....dobre i dwa lata
jeszcze Tatarzy mogą pochwalić się czymś takim, ale poza tym nikt inny.

przybiłem piątkę Jelonkowi na koncercie i jestem z tego dumny

Rochelle napisał/a

historia zaczyna się tam, gdzie kończy się dziś. to tak w skrócie. Z czego mozemy być dumni? - z tego, że kiedyś byliśmy potęgą *jak to się teraz poodwracało* - z niedawnych sukcesów - ja bym poszła bardziej w głąb i napisała: z literatury podziemia. A zrywów za głupotę nie uważam.

Pełna zgoda Rochelle. gdzie się dodaje "pomógł"?
Tak z ciekawości, czy La Roche z forum na www.komendant.cal.pl to ty?

Jestem dumny z siebie, i z ojca mojego i matki, bo dzięki nim, dzięki tym ludziom to Ja stałem się osobą dumną z tego kim jest. Dumny z niesprawiedliwości, które mnie spotkały, dymny z napotkanego bólu, i wszelkich niedorzeczności, bo te czynniki sprawiły, że dumnie deptam wszystkie przeszkody. Dumny jestem, że jestem sam, i dumny będę, gdy będę z kimś. Nie będę dumny za to że jestem polakiem, bo to przypadek, ani za naszą kawalerie, czy husarię czy narodowe jedzenie, dumny będę tylko wtedy, gdy sam zbiorę oddział i poprowadzę udaną przykładową husarię, lub sam zgotuje takie pierogi, że aż na forum wam ślinka poleci :D:D.
Najpierw bądźcie dumni z siebie, potem z faktów, na które nie mieliście wpływów.