Hej przyjaciele fizycy, mam 2 pytania zahaczające o mechanikę kwantową. Otóż:
1. Czy na tunelowanie działa kolaps funkcji falowej? Chodzi mi o to, czy kiedy będę obserwować elektron, to może on pokonać barierę potencjału? Sęk w tym, że Michio Kaku w swojej Hiperprzestrzeni napisał: "Oznacza to również, że istnieje skończone, możliwe do obliczenia prawdopodobieństwo, iż niemożliwe zdarzenia się zdarzają. Na przykład mogę obliczyć prawdopodobieństwo, że niespodziewanie zniknę, przetuneluję przez Ziemię i pojawię się na Hawajach." Po prostu zastanawiam się, czy właściwą odpowiedzią jest "tylko jeśli zamkniesz oczy, ciamajdo".
2. Jak to właściwie jest z tym świadomym obserwatorem? O ile w zasadzie nieoznaczoności rozbija się o to, że przez uderzanie fotonami, elektrony tracą pęd, to przy double slit experiment, to działa tak samo? Obserwator znów nachodzi elektronki fotonami? Czy po prostu obserwator powoduje, że całe prawdopodobieństwo, całą fale przypuszczalnych miejsc przebywania elektronów, diabli biorą i cała rzeczywistość wie, że tym razem się nie zabawi, bo baba jaga patrzy?

Witam
Nie czytałem książki, więc opieram się na tym co napisałeś(aś).
1. Przede wszystkim, co rozumiesz pod pojęciem obserwować?
Jeżeli chodzi Ci o patrzenie na kryształ, to oczywiście, elektron może pokonać barierę potencjału - ponieważ taki efekt zachodzi.
Wydaje mi się (chociaż mogę się mylić), że mylisz pojęcie redukcji wektora stanu oraz samego aktu obserwacji.
Co do cytatu: "Oznacza to również, że istnieje skończone, możliwe do obliczenia prawdopodobieństwo, iż niemożliwe zdarzenia się zdarzają. " Jeśli to dokładny cytat, to nie ma on większego sensu - ponieważ, właśnie dzięki mechanice kwantowej, wiemy że istnieje skończone prawdopodobieństwo zdarzeń które opisałeś - wydaje mi się, że stwierdzenie "niemożliwe" powinno być zastąpione "znikomo mało prawdopodobne".
2. Problem świadomego obserwatora pozostaje niestety wciąż wielkim problemem mechaniki kwantowej. Zasada nieoznaczoności jest po prostu własnością naszego Świata, i nie wynika ona ze straty pędu elektronów. Można ją sobie jedynie tak próbować tłumaczyć z mniej lub bardziej dobrym skutkiem. Jeśli chodzi o eksperyment dwuszczelinowy - pojawiają się tu właśnie problemy interpretacyjne. Czy redukcję funkcji falowej powoduje wiedza eksperymentatora dokonującego odczytu wyników pomiarowych??? Możemy przecież przyjąć, że cały układ eksperymentalny otaczamy "czarnym pudłem" i wtedy nasz układ bez obserwatora staje się układem kwantowym o niezredukowanym wektorze stanu. Wydaje mi się, że na obecny stan wiedzy ten problem nie został do końca rozstrzygnięty.

Pozdrawiam

Cyzio