• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Finał konkursu na Najlepszy Debiut Historyczny

    09.02.2012. 10:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl


    Trzy nagrody i sześć wyróżnień dla autorów prac magisterskich i doktorskich dotyczących historii Polski w XX wieku przyznano w zorganizowanym przez Instytut Pamięci Narodowej wspólnie z Instytutem Historii PAN konkursie na Najlepszy Debiut Historyczny Roku.




    W kategorii prac doktorskich I nagrodę w kwocie 25 tys. złotych wręczono dr. Piotrowi Stankowi za pracę "Stefan Korboński (1901-1989). Działalność polityczna i społeczna".

    "Jest wiele powodów, które sprawiły, że zająłem się tym tematem. To postać, która swoim długim życiem dotykała każdego ważniejszego problemu historii Polski XX wieku i we wszystkich swoich działaniach miała na celu dobro kraju. Była to działalność od konspiracyjnej i wojskowej po cywilną, administracyjną, polityczną, prawną i publicystyczną. Innym powodem powstania pracy był fakt, że historia takiej niezwykłej postaci nie została do tej pory opracowana naukowo. Chciałem wypełnić tę lukę. Bardzo się cieszę z tego wyróżnienia, które traktuję także jako docenienie bohatera mojej pracy" - mówił PAP Stanek.

    Wyróżnienie w tej samej kategorii przyznano dr. Wojciechowi Marciniakowi z Uniwersytetu Łódzkiego za pracę "Repatriacja obywateli polskich z głębi terytorium ZSRR w latach 1945-1946" oraz dr. Dominikowi Pickowi z Uniwersytetu Warszawskiego za pracę "Społeczny wymiar stosunków PRL-RFN w latach 1971-1983".

    W kategorii prac magisterskich przyznano dwie równorzędne II nagrody w kwocie 5 tys. zł: Malwinie Garydze z Uniwersytetu Jagiellońskiego za pracę "Komitet Krakowski PZPR 1982-1990. Struktura. Obsada Personalna. Działalność" oraz Gabrieli Nastałek z Uniwersytetu Wrocławskiego za pracę "Filmowy portret problemów społeczeństwa polskiego w latach 50-tych XX wieku na przykładzie +czarnej serii+ polskiego dokumentu".

    W kategorii prac magisterskich przyznano także cztery wyróżnienia: Joannie Marii Sarneckiej z Uniwersytetu Jagiellońskiego za pracę "Stanisław Pietraszko - zapomniany w sprawie zabójstwa Stanisława Pyjasa", Przemysławowi Bibikowi z Uniwersytetu Śląskiego za pracę "Kazimierz Smoleń. Więzień nazistowskich obozów koncentracyjnych, organizator i dyrektor Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau", Michałowi Przeperskiemu z Uniwersytetu Warszawskiego za pracę "PRL i Polacy w badaniach sondażowych RWE (1962-1969)" oraz Marcinowi Giełzakowi z Uniwersytetu Łódzkiego za pracę "Lidia i Adam Ciołkoszowie jako historycy socjalizmu polskiego".

    "Moja praca opowiada o Stanisławie Pietraszce, głównym świadku w sprawie zabójstwa Stanisława Pyjasa. Kiedy pierwszy raz obejrzałam film +Trzech kumpli+ zaintrygowała mnie historia Pietraszki, który będąc świadkiem w sprawie zabójstwa kolegi, dwa miesiące później sam ginie w niewyjaśnionych okolicznościach. I celem mojej pracy była właśnie próba rozwikłania zagadki tej śmierci. Otrzymane wyróżnienie bardzo mnie cieszy jako nagroda za ciężką pracę, której poświęciłam dwa lata. To nie był jednak trudny obowiązek, ale ciekawa przygoda, ponieważ historia jest moją prawdziwą pasją" - opowiadała PAP Sarnecka, która obecnie współpracuje z Muzeum PRL-u, oddziałem Muzeum Historii Polski.

    "Już po raz piąty mamy przyjemność wręczać nagrody w tym konkursie. Myślę, że z perspektywy tych lat można już powiedzieć, że to jedna z ważniejszych nagród kierowanych do historyków, którzy znajdują się na początku kariery zawodowej, ale mają już ten pierwszy dorobek naukowy. I właśnie te prace zostają nagrodzone. Gratuluję wszystkim wyróżnionym i opiekunom ich prac" - powiedział podczas środowego finału konkursu prezes IPN Łukasz Kamiński.

    Zwycięzców wyłoniła komisja konkursowa w składzie: prof. Andrzej Paczkowski (przewodniczący), prof. Andrzej Chojnowski, prof. Tomasz Szarota, doc. dr hab. Marek Kornat, prof. Włodzimierz Mędrzecki, prof. Antoni Dudek i dr Władysław Bułhak (sekretarz).

    Nagrody finansowe zostaną wypłacone laureatom jako honoraria autorskie. IPN i Instytut Historii PAN wydadzą pracę laureata I nagrody w formie książki, a prace laureatów II nagrody zostaną wydane w całości lub w części, podobnie jak prace osób wyróżnionych.

    PAP - Nauka w Polsce

    akn/ ls/  bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Leszek Korporowicz - socjolog. Profesor Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego, Wydziału Nauk Społecznych Szkoły Wyższej im. Bogdana Jańskiego oraz Katedry Stosowanych Nauk Społecznych Politechniki Śląskiej. W latach 2010-2012 dyrektor Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1983 do 2008 r. pracownik naukowy w Zakładzie Socjologii Kultury Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Uczeń i współpracownik jednej z najbardziej cenionych postaci współczesnej polskiej socjologii, prof. Antoniny Kłoskowskiej. Praca doktorska opublikowana przez Oficynę Naukową w 1993 r. pt. Tworzenie sensu. Język, kultura, komunikacja. Praca habilitacyjna opublikowana przez Instytut Socjologii w 1996 r. pt. Osobowość i komunikacja w społeczeństwie transformacji podejmowała problematykę kulturowych wymiarów globalizacji, wielokulturowości. Autor prowadzi w Zakładzie Socjologii Kultury badań nad komunikacją międzykulturową, przeobrażeniami wartości społecznych oraz nad dynamiką rozwoju kulturowego jednostki oraz grup, procesami kształtowania tożsamości kulturowej. W latach dziewięćdziesiątych prof. Korporowicz uczestniczył w rozwoju polskich badań ewaluacyjnych (studiów nad badaniem wartości i skuteczności programów społecznych). Pod jego redakcją ukazała się wydana przez Oficynę Naukową w 1997 r. praca pt. Ewaluacja w edukacji; inicjował powstanie Polskiego Towarzystwa Ewaluacyjnego. Do 2009 roku był prorektorem Szkoły Wyższej im. Bogdana Jańskiego. Chamlet − wyróżnienie dla najgorszych polskich reklam, przyznawane od 2010 roku przez Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej oraz Zakład Projektowania Komunikacji Uniwersytetu Wrocławskiego. Pomysłodawcą nagrody jest prof. Michael Fleischer. Nagrodą jest zgnieciona kartka. Nigdy żaden z laureatów konkursu osobiście nie odebrał tego wyróżnienia (stan na 2013 rok). Stefan Kowal (ur. 2 lutego 1938 w Kuźnicy Grabowskiej) – polski prof. zw. dr hab., profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Instytucie Historii, w Zakładzie Historii Gospodarczej oraz wykładowca w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Kaliszu. W 1981 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii za pracę „Społeczeństwo Wielkopolski i Pomorza Nadwiślańskiego w latach 1871-1914. Przemiany demograficzne i społeczno-zawodowe.”, natomiast w 1995 roku został profesorem nauk humanistycznych.

    Sławomir Sprawski - (ur. w 1965 w Krakowie) - historyk, specjalista z zakresu historii starożytnej. W 1995 roku obronił pracę doktorską na Uniwersytecie Jagiellońskim Jazon z Feraj. Studium z dziejów Tessalii w I poł. IV w. p.n.e. (promotor: prof. Edward Dąbrowa), wydaną drukiem w 1999 roku. 2 lipca 2010 Rada Wydziału Historycznego UJ nadała mu stopień doktora habilitowanego, na podstawie rozprawy Tessalia. Tessalowie i ich sąsiedzi. Pracuje na stanowisku adiunkta w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tomasz Józef Gąsowski (ur. 1947 w Krakowie) – polski historyk, profesor doktor habilitowany nauk historycznych (specjalności historia Polski XIX-XX w., stosunki polsko-żydowskie). Pracownik Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz kierownik Katedry Kultur Mniejszości Narodowych Akademii Ignatianum w Krakowie. Jego rozprawą habilitacyjną była praca Między gettem a światem. Dylematy ideowe Żydów galicyjskich na przełomie XIX i XX w., którą obronił w 1997 roku.

    Ryszard Halaba (ur. 1930, zm. 1992) – polski historyk. Od 1947 roku aktywny działacz „Wici” oraz PPR (następnie PZPR). Od 1948 do 1950 był członkiem ZMP. Maturę zdał w 1950 roku. W latach 1950 – 1955 studiował historię na Uniwersytecie im. W. I. Lenina w Kazaniu (ZSRR). Od 1955 zatrudniony w Wydziale Historii Partii KC PZPR, następnie w Zakładzie Historii Partii przy KC PZPR. W 1962 roku obronił pracę doktorską: Stronnictwo Ludowe 1944-1946 (niektóre problemy rozwoju organizacyjnego, działalności politycznej i współpracy z PPR). W latach 1976-1876 pracował jako wykładowca w Wyższej Szkole Nauk społecznych przy KC PZPR, skąd odszedł do pracy w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej w Warszawie. W swojej pracy naukowej zajmował się głównie powojenną historią polityczną Polski, szczególnie dziejami Polskiej Partii Robotniczej. Praca zespołowa – praca stanowiąca podstawową, a zarazem wyższą formę organizacji pracy. Polega na powierzeniu określonej grupie pracowników czynności lub operacji wydzielonych z procesów pracy.

    Roman Maciuszkiewicz (ur. 1955 r. w Katowicach) – studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Grafiki w Katowicach. Dyplom uzyskał w 1980 r. Malarz, grafik, autor tekstów o sztuce publikowanych m.in. w „Opcjach”, „Exicie”, „Śląsku”, „Dysonansach”. Wykładowca (prof. UŚ) w Instytucie Sztuki, na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Śląskiego, w latach 2002-09 wykładał w ASP w Katowicach. W latach 19932001 współredaktor „Opcji”. W 2010 r. opublikował zbór esejów pt. „Obrazy, intuicje, imaginacje” (Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego). Autor 38 wystaw indywidualnych, brał udział w ok. 90 prezentacjach sztuki w kraju i za granicą. na których otrzymał nagrody i wyróżnienia. Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach: Muzeum Śląskiego, Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, BWA w Katowicach, Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu, Muzeum Historii Katowic, Rozgłośni Polskiego Radia w Katowicach, Teatru Śląskiego im. St. Wyspiańskiego w Katowicach oraz w kolekcjach prywatnych. Jest także autorem opowiadań publikowanych w pismach literackich: „Fraza”, „FA-art.”, „Dekada Literacka”, „Akant” oraz słuchowisk radiowych (Radio Katowice, 2001 r. – udział w II Festiwalu Teatru Radia i Telewizji, Sopot 2002; Radio Rzeszów – wyróżnienie w konkursie na słuchowisko, 2001 r.) Praca socjalna – interdyscyplinarna działalność zawodowa mająca na celu pomoc osobom i rodzinom we wzmacnianiu lub odzyskiwaniu zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie poprzez pełnienie odpowiednich ról społecznych oraz tworzenie warunków sprzyjających temu celowi. Nieco inaczej praca socjalna definiowana jest przez Helenę Radlińską, określa ją ona mianem wydobywania i pomnażania sił ludzkich, na ich usprawnianiu i organizacji wspólnego działania dla dobra ludzi.

    Krakowskie Pismo Kresowe – czasopismo poświęcone historii i kulturze wschodnich ziem dawnej Rzeczypospolitej. Pismo ukazuje się od 2009 roku. Patronat naukowy sprawuje nad nim Wydział Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Instytut Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Redaktorem naczelnym pisma jest Adam Świątek, a radę redakcyjną stanowią: Tomasz Gąsowski, Anna Jach, Stanisław A. Sroka i Bogdan Szlachta.

    Janusz Gruchała (ur. 1949, zm. 21 listopada 2011) – polski historyk, prof. dr hab., wieloletni wykładowca w Instytucie Historii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Kierownik Zakładu Historii Nowożytnej XIX wieku w Instytucie Historii Uniwersytetu Śląskiego.

    Dorota Kozicka – dr hab. nauk humanistycznych, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego (pracuje jako adiunkt w Katedrze Krytyki Współczesnej na Wydziale Polonistyki). Krytyk literacki. Publikuje w „Dekadzie Literackiej”, „Odrze”, „Przeglądzie Politycznym”, „Pamiętniku Literackim” i „Ruchu Literackim”. Pracę doktorską, której przedmiotem było podróżopisarstwo dwudziestolecia międzywojennego, pisaną pod kierunkiem prof. Marty Wyki, obroniła w 2002 roku, wydana jako książka pt. Wędrowcy światów prawdziwych. Dwudziestowieczne relacje z podróży.

    Dodano: 09.02.2012. 10:19  


    Najnowsze