• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kandydat w konkursie Popularyzator Nauki 2011 - dr hab. Mirosław Nakonieczny

    17.01.2012. 07:40
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Organizowane przez niego wykłady z zakresu ekologii i ochrony środowiska gromadzą szeroką publiczność. Liczni widzowie podziwiają zdjęcia prezentowane w ramach biennale "Nauka w obiektywie". Dr hab. Mirosław Nakonieczny jest przekonany, że dzięki połączeniu obrazu z wypowiedzią dostosowaną językowo do potrzeb i możliwości słuchaczy, można osiągnąć sukces dydaktyczny i popularyzatorski. Dyrektor Centrum Studiów nad Człowiekiem i Środowiskiem (CSCŚ) Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach jest kandydatem - w kategorii Naukowiec/Instytucja naukowa - w VII edycji konkursu "Popularyzator Nauki", organizowanego przez serwis Nauka w Polsce PAP przy współpracy Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

    Dr hab. Mirosław Nakonieczny uważa, że nie tylko w popularyzacji nauki, w dydaktyce, ale w każdej sytuacji uczony powinien używać jak najbardziej popularnego języka. Swoim studentom, którzy twierdzą, że już się czegoś nauczyli, proponuje oryginalny sprawdzian. Mają wziąć młodszego brata lub siostrę i wytłumaczyć im problem, nawet płacąc umowne pięć złotych za wysłuchanie. Jeśli młodsze rodzeństwo zrozumie, o co chodzi, to znaczy, że student opanował materiał. To samo można przetrenować z rodzicami.

     

    "Język to podstawa, a - ku mojemu ubolewaniu - retoryki w ogóle się nie uczy na studiach. Wykładowców nie przygotowuje się, by mówili zrozumiale, nie kładzie się nawet nacisku na używanie poprawnej polszczyzny - języka przyswajalnego dla odbiorcy, którym może być sześciolatek na uniwersytecie dziecięcym albo emeryt na uniwersytecie trzeciego wieku" - mówi PAP dr hab. Nakonieczny.

    Przywołuje przy tym anegdotę, w której jeden profesor mówi drugiemu: "Nieważne, ileś pan ważnych prac naukowych napisał, które może przeczytał pan i recenzent, ważne ileś pan napisał książek dla dzieci i te dzieci chciały to czytać - to są pana zasługi!". Zdaniem Nakoniecznego warto wziąć sobie do serca tę celną uwagę. Tymczasem wielu naukowców niekiedy wręcz celowo używa bardzo hermetycznego języka, żeby się komunikować tylko we własnym gronie i "robić karierę naukową".

    Cykliczne wykłady z serii "Wybrane problemy ekologii i ochrony środowiska" od 20 sezonów oferują wszystkim zainteresowanym możliwość spotkania ze specjalistami i pasjonatami, których łączy idea ochrony środowiska naturalnego. Wśród osób zaproszonych przez dr. hab. Mirosława Nakoniecznego znaleźli się m.in. prof. Genowefa Grabowska, Mira Stanisławska-Meysztowicz, prof. Tomasz Umiński, prof. Magdalena Fikus, Hanna i Antoni Gucwińscy, dr Jan Rzymełka, Wojciech Gąsienica Byrcyn, Kazimierz Kutz, Adam Wajrak. W ciągu 19 lat co roku odbywało się 30 wykładów, co daje 570 wystąpień.

    Stała współpraca łączy go także z Polskim Klubem Ekologicznym. Widzowie chętnie uczestniczą w otwartych wykładach organizowanych na widowni kina Orange IMAX w Katowicach, ponieważ wystąpieniom tym towarzyszą popularno-naukowe seanse 3D. Projekt 3W - "Widzieć i Wiedzieć Więcej" jest jednym z nowatorskich pomysłów dr. hab. Mirosława Nakoniecznego na popularyzację nauki i jej twórców. Informacje o wykładach, ich program i zaproszenie do uczestnictwa rozsyłane są do szkół i mediów w całym regionie. Ich zapis publikowany jest w zeszytach "Problemy środowiska i jego ochrony".

    Według dr. hab. Nakoniecznego wykład - zwłaszcza popularyzatorski - nie może polegać na odczytaniu tego, co jest napisane na przeźroczach. Jeśli wykładowca nie jest erudytą, prędzej czy później "materia w postaci słuchacza ulegnie zmęczeniu". Dlatego kluczem do sukcesu jest spotkanie się dobrego wykładowcy z dobrym obrazem. Jego zdaniem grafika czy tabele zawarte w książkach zastępują wiele słów. "Studenci ucząc się, jak widzą na kolejnej stronie podręcznika obrazek czy tabelkę, szybko przewracają stronę. Tego się przecież nie czyta i materiał do przerobienia szybciej +leci+. Nie zdają sobie sprawy, że najwięcej w tym momencie tracą, bo obraz to jest to skondensowana informacja, nad którą warto i należy się zastanowić" - uważa.

    "Dobra fotografia wraz z odpowiednim opisem, może być kluczem do spopularyzowania badań naukowych. Przecież nie każdy rodzi się wykładowcą. Sam znam takich profesorów, którym ostatnią rzeczą, jaką należałoby powierzyć, jest kontakt ze studentami na wykładzie - a są bardzo dobrymi partnerami w laboratorium czy w projektach naukowych. Są uczeni, którzy napisali podręczniki o światowej renomie, natomiast ich wykłady były zawsze bardzo trudne do zrozumienia" - mówi kandydat.

    Dr hab. Nakonieczny proponuje naukowcom dzielenie się swoją pasją z gośćmi Biennale Fotograficznego "Nauka w obiektywie". Dotychczas odbyły się 3 edycje wystaw, na których prezentowano fotografie ilustrujące projekty badawcze.

    Jak tłumaczy pomysłodawca, w konkursie oceniane są zarówno zdjęcia stanowiące dokument z badań, np. przyrodniczych, jak i robione po to, żeby utrwalić pracę zespołową. Takie fotografie wykonano np. podczas wyprawy na Spitsbergen zespołu prof. Jacka Jani z Wydziału Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego w ramach międzynarodowego projektu "ice2sea - szacowanie wpływu zmian lodowców kontynentalnych na wzrost poziomu morza". Autor zdjęcia, doktorant Katedry Geomorfologii Dariusz Ignatiuk, otrzymał II nagrodę kategorii zdjęcie społeczno-kulturalne.

    "Zdjęcie pokazywało pracę ludzi w trudnych warunkach, nadaliśmy mu więc tytuł +Czemu tak wieje?+. Widać było na nim, jak grupa ludzi na lodowcu wierci dziurę w lodzie w warunkach ekstremalnych - wszyscy +zakapturzeni+, widoczność prawie zerowa. Takie zdjęcie nigdy nie znajdzie się w żadnej publikacji naukowej, ale doskonale popularyzuje pracę naukową, skłania do zadania pytania: po co i za jakie grzechy oni te dziury w tym lodzie robią?!" - ocenia organizator biennale.

    Wspomina również zdjęcie pt. "Istota natury - od chmury elektronów do chmur kłębiastych" wykonane przez prof. Andrzeja Ślebarskiego z Instytutu Fizyki UŚ, które można zobaczyć tutaj.

    "Profesor miał przy sobie aparat akurat wtedy, kiedy na niebie pojawiło się ciekawe zjawisko atmosferyczne. Ale - jako fizyk - umiał połączyć to wydarzenie klimatologiczne z fizyką elementarną. Wyjaśnił, że podobne zjawiska zachodzą na poziomie subatomowym. Naukowiec, który ma odpowiednią wiedzę, potrafi na przykładzie obserwacji makro wyjaśnić nieprzystępne dla przeciętnego zjadacza chleba zjawiska w skali mikro" - mówi dr hab. Nakonieczny.

    Zaproszenie do uczestnictwa w biennale przyjęli naukowcy, doktoranci i studenci pracujący naukowo w wielu instytucjach naukowych w Polsce a także za granicą. W jury zasiadają wybitne osobowości ze świata sztuki fotograficznej, profesjonalni fotograficy i graficy pracujący pod przewodnictwem prof. Witolda Jacykowa z Instytutu Sztuki Wydziału Artystycznego UŚ. Fotografie prezentowane są szerokiej publiczności na wystawie pokonkursowej prezentowanej do tej pory w Muzeum Śląskim, Bibliotece Śląskiej a nawet w hali odlotów Międzynarodowego Portu Lotniczego w Katowicach. Formą prezentacji pokonkursowych są katalogi zakwalifikowanych zdjęć, opatrzonych naukowym (oryginalny abstrakt projektu badawczego) i popularnonaukowym komentarzem dotyczącym prezentowanych zdjęć i projektów naukowych.

    Zdaniem dra hab. Nakoniecznego każdy zespół naukowy powinien mieć w swoich szeregach kogoś, kto potrafi przedstawić w sposób popularny istotę bardzo niekiedy skomplikowanych prac badawczych. Tego jednego, który będzie odpowiedzialny za promowanie, niekiedy wąskich, badań. Popularyzację nauki należy powierzać albo fachowcom - takim jak prof. Magdalena Fikus, której PAN powierzył tę misję, albo dobrym rzecznikom prasowym, którzy mają warsztat językowy, a z drugiej strony lubią naukę. Każdemu szefowi powinno zależeć na tym, żeby ta osoba doskonaliła swój warsztat popularyzatorski.

    Rektor Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach prof. zw. dr hab. Wiesław Banyś nazywa dra hab. Mirosława Nakoniecznego "dobrym duchem" Centrum Studiów nad Człowiekiem i Środowiskiem przy Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W swojej rekomendacji podkreśla, że kandydat jest nie tylko organizatorem CSCŚ, ale także inicjatorem wielu innych akcji, które na celu mają promowanie badań naukowych.

    Dodaje, że CSCŚ prowadzone przez dra hab. Nakoniecznego jest "skarbnicą informacji o działalności związanej z problematyką środowiskową w kraju i za granicą, udostępniając swoje zasoby literatury, często unikalne egzemplarze cennych pozycji, także w języku angielskim". Centrum popularyzuje wiedzę o bioróżnorodności. W ramach międzynarodowego programu "The Baltic University" we współpracy z Uniwersytetem w Uppsali prowadzi kursy kształcenia ekologicznego. Ich celem jest analiza przyczyn pogorszenia stanu środowiska regionu bałtyckiego i znalezienie sposobów dla zmiany niekorzystnej sytuacji.

    Kandydata rekomendują także wszyscy członkowie zespołu Katedry Fizjologii Zwierząt i Ekotoksykologii Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska UŚ.

    Poza głównymi projektami popularyzatorskimi dr hab. Nakonieczny w latach 2009, 2010 i 2011 zaangażował się w organizację Śląskiej Nocy Naukowców - wydarzenia, które niezmiennie wzbudza ogromne zainteresowanie wśród mieszkańców regionu. Od roku 1999 zasiada w Jury międzynarodowego festiwalu filmowego AGROFILM - International Film Festival w Nitrze na Słowacji. Od 2011 r., w ramach Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska, koordynuje prace związane z przygotowaniem merytorycznym projektu Centrum Nauki, którego utworzenie planowane jest w regionie górnośląskim.

    Uczony jest współautorem popularnonaukowych publikacji: "Świat zwierzęcych zależności", "Zadziwiający świat stawonogów", "Formy i możliwości współpracy międzynarodowej w edukacji ekologicznej", "Biologia eksperymentalna w ochronie gatunkowej zwierząt na przykładzie niepylaka apollo", "Jeść albo nie jeść (Genetycznie Zmodyfikowaną Żywność) - oto jest pytanie?", "Problemy środowiska i jego ochrony".

    Dr hab. M. Nakonieczny jest również komentatorem wydarzeń dnia codziennego, które związane są z jego zainteresowaniami naukowymi, media chętnie korzystają z jego wiedzy. Zabierał głos m.in. w sprawie szkodliwego działania "wspomagaczy" - czyli różnych suplementów diety mających ułatwić naukę, mówił o tym, jak walczyć z "amerykańską" stonką kukurydzianą, komentował sprawę niszczenia gniazd jaskółek, wyjaśniał skąd mogły wziąć się piranie w zalewie rybnickim, a także, w jaki sposób uratowano naszego największego motyla, niepylaka apollo w Pienińskim Parku Narodowym.

    PAP - Nauka w Polsce

    kol/ agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wydział Informatyki i Nauki o Materiałach Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (do 2003 roku Wydział Techniki) – jednostka naukowo-dydaktyczna (jeden z 12 wydziałów) Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W ramach wydziału rozwijane są dwa obszary działalności naukowej: informatyka oraz nauka o materiałach, w ramach których prowadzona jest edukacja na następujących kierunkach: Konferencja naukowa – spotkanie grupy naukowców, praktyków i osób zainteresowanych pewnym działem nauki. W ramach spotkania referowane są wyniki badań naukowych lub odbywa się seria krótkich wykładów monograficznych i dyskusji na określony temat. Konferencje, obok publikacji, są jedną z dwóch podstawowych form prezentowania i dyskutowania wyników badań naukowych. Wystąpienia na konferencjach naukowych, w których prezentuje się swoje wyniki badań są nazywane prezentacjami, komunikatami, doniesieniami wstępnymi, referatami. Materiały konferencji mogą być publikowane. Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii został utworzony w 1968 roku wraz z powołaniem do życia Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Powstał z połączenia odpowiednich wydziałów Filii Uniwersytetu Jagiellońskiego i Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach. Zgodnie z zarządzeniem Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, z 31 lipca 1968 r., Wydział kontynuował kierunki kształcenia i działalność naukową scalonych jednostek. Jego historię tworzyły takie postacie, jak: prof. Marek Kuczma, matematyk, twórca polskiej szkoły równań funkcyjnych; prof. Andrzej Pawlikowski, fizyk, twórca katowickiej fizyki teoretycznej; prof. August Chełkowski, fizyk i polityk, twórca szkół naukowych na Śląsku: fizyki molekularnej i fizyki ciała stałego, jego działalność naukowa znalazła uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą.

    Roman Maciuszkiewicz (ur. 1955 r. w Katowicach) – studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Grafiki w Katowicach. Dyplom uzyskał w 1980 r. Malarz, grafik, autor tekstów o sztuce publikowanych m.in. w „Opcjach”, „Exicie”, „Śląsku”, „Dysonansach”. Wykładowca (prof. UŚ) w Instytucie Sztuki, na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Śląskiego, w latach 2002-09 wykładał w ASP w Katowicach. W latach 19932001 współredaktor „Opcji”. W 2010 r. opublikował zbór esejów pt. „Obrazy, intuicje, imaginacje” (Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego). Autor 38 wystaw indywidualnych, brał udział w ok. 90 prezentacjach sztuki w kraju i za granicą. na których otrzymał nagrody i wyróżnienia. Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach: Muzeum Śląskiego, Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, BWA w Katowicach, Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu, Muzeum Historii Katowic, Rozgłośni Polskiego Radia w Katowicach, Teatru Śląskiego im. St. Wyspiańskiego w Katowicach oraz w kolekcjach prywatnych. Jest także autorem opowiadań publikowanych w pismach literackich: „Fraza”, „FA-art.”, „Dekada Literacka”, „Akant” oraz słuchowisk radiowych (Radio Katowice, 2001 r. – udział w II Festiwalu Teatru Radia i Telewizji, Sopot 2002; Radio Rzeszów – wyróżnienie w konkursie na słuchowisko, 2001 r.) Polityka naukowa definiowana jest jako działalność państwa oraz innych instytucji publicznych mająca na celu takie wpływanie na naukę, które w sposób optymalny przyczyni się do wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego przy jak najlepszym wykorzystaniu środków na badania naukowe. Często do szeroko rozumianej polityki naukowej zalicza się także politykę innowacyjną, której zadaniem jest wprowadzanie wyników badań naukowych, wynalazków i usprawnień do praktyki gospodarczej. Jest to jedna z najmłodszych dziedzin polityki gospodarczej, ukształtowała się dopiero w latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Przełomową datą jest rok 1935, kiedy to wydano pracę J.D.Bernala pt. "The Social Function of Science"("Społeczna funkcja nauki"), ujmującą całościowo problemy nauki we współczesnym świecie. W 1967r. we Frascati(Włochy) odbyła się konferencja przedstawicieli krajów skupionych w OECD, w trakcie której wypracowano wiele zaleceń i definicji dotyczących polityki naukowej, będących podstawą obecnego rozwoju tej dziedziny. Dzięki ustaleniom z 1967r. w wielu krajach, także w krajach rozwijających się, utworzono organy decyzyjne a szczeblu rządowym odpowiedzialne za politykę naukową.

    Wykład – metoda nauczania polegająca na ustnym przekazaniu wiedzy do słuchaczy, którzy przekazywaną im wiedzę otrzymują w milczeniu (w założeniu), zadając ewentualne pytania po zakończeniu wykładu (niekiedy dopuszcza się możliwość zadawania pytań w trakcie trwania wykładu). Jest to prawdopodobnie najczęstsza metoda nauczania stosowana względem osób dorosłych, w której osoba przekazująca wiedzę nie dyktuje tego, co słuchacz ma zapisać w zeszycie, a raczej prowadzi jak gdyby monolog, rozbudowaną wypowiedź na dany temat. Jeżeli istnieje ku temu potrzeba, słuchacze wykładu samodzielnie sporządzają notatki w trakcie wykładu, choćby notując kwestie niejasne aby zadać po wykładzie pytanie. Lubelski Festiwal Nauki – największa impreza naukowa w Lublinie, mająca na celu popularyzację nauki w społeczeństwie (szczególnie wśród młodzieży), prezentację projektów badawczych realizowanych w uczelniach i jednostkach naukowych, promocję uczelni i jednostek badawczych oraz integrację lubelskiego środowiska naukowego. Festiwal ma także zachęcić do uprawiania i podglądania nauki oraz pracy naukowców, pokazać, że praca naukowca może być ciekawa, a studia mogą pomóc w realizacji marzeń.

    Popularyzacja nauki (popularyzacja wiedzy) – działania mające na celu uprzystępnienie wyników badań naukowych oraz przedstawienie problemów nauki szerokiej publiczności, podejmowane poza systemem szkolnictwa, jako jego uzupełnienie i wzbogacenie. Głównymi formami popularyzacji nauki są publikacje popularnonaukowe w postaci książek oraz publikacje i audycje w prasie, radiu, telewizji i w Internecie. Janusz Gruchała (ur. 1949, zm. 21 listopada 2011) – polski historyk, prof. dr hab., wieloletni wykładowca w Instytucie Historii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Kierownik Zakładu Historii Nowożytnej XIX wieku w Instytucie Historii Uniwersytetu Śląskiego.

    Metoda analizy i krytyki piśmiennictwa albo analiza krytyczna jako metoda badań naukowych jest stosowana do prac naukowych i badań innych naukowców. Jest metodą stosowaną powszechnie w nauce. Powstają dzięki niej publikacje oparte nie na badaniach własnych, lecz na pracach i badaniach cudzych.

    Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach – jednostka organizacyjna Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach położona przy ul. Henryka Jordana w Katowicach i sąsiadująca przez ul. Wita Stwosza z Archikatedrą Chrystusa Króla. Wydział powstał w listopadzie 2000 r. „Rektor Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach prof. dr hab. Tadeusz Sławek w marcu 1999 roku podpisał porozumienie z abp. Metropolitą Katowickim dr. Damianem Zimoniem. Kongregacja ds. Wychowania Katolickiego, dekretem z dnia 9 sierpnia 2000 roku, na mocy władzy powierzonej przez papieża Jana Pawła II, erygowała kanonicznie Kościelny Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego”. Prace nad projektem siedziby Wydziału rozpoczęto pod koniec 1999 r. Prace budowlane rozpoczęły się w lutym 2002 roku. Ważną datą w działaniach budowlanych jest 17 kwietnia 2003 r., kiedy abp Damian Zimoń wraz z Rektorem UŚ prof. Januszem Janeczkiem i licznie zgromadzonymi gośćmi, wmurował kamień węgielny. Od 27 maja 2002 r. Wydział Teologiczny ma prawo do nadawania stopnia naukowego doktora nauk teologicznych. W 2009 wydział otrzymał również prawo nadawania stopnia doktora habilitowanego.

    Kazimierz Klimek (ur. 30 stycznia 1934) – prof. dr hab., geograf i geomorfolog; kierownik Zakładu Paleogeografii Systemów Stokowo-Dolinnych przy Katedrze Paleogeografii i Paleoekologii Czwartorzędu na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego; w latach 1979 - 1991 pełnił funkcję kierownika Zakładu Ochrony Przyrody (obecnie Instytut Ochrony Przyrody PAN) przy Polskiej Akademii Nauk w Krakowie. Specjalizuje się w dziedzinach: 1. geomorfologia systemów dolinnych, 2. wpływ człowieka na geosystemy stokowo dolinne; wieloletni wykładowca m.in. na Uniwersytecie Śląskim. Petr Fořt, CSc. (RNDr. – doktor nauk przyrodniczych, CSc. - candidatus scientiarum – odpow. ang. Ph.D.) urodzony 1946 w Czechach. Biochemik, dietetyk, specjalista ds. żywienia sportowego i ogólnego. Ukończył Wydział Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Karola w Pradze. Początkowo pracował w dziedzinach lekarskich – biochemia kliniczna, eksperymentalna immunologia. Przez następnych 20 lat pracownik naukowy w zakresie biochemii, fizjologii oraz dietetyki sportu wyczynowego. Jest autorem kilkudziesięciu prac naukowych, głównie z zakresu fizjologii oraz biochemii sportu. Po roku 1989 uczestniczył w międzynarodowych kongresach naukowych poświęconych problematyce wyżywienia populacji oraz tematom specjalnym – aminokwasy. Po roku 1995 współpracował z producetami żywności specjalistycznej, projektując receptury preparatów odżywczych i suplementów diety. Działał w zespołach skupionych wokół czeskich reprezentacji sportowych. Prowadził wykłady na kilku czeskich uczelniach wyższych (Praga, Brno, Ołomuniec), obecnie jest wykładowcą w ramach kształcenia podyplomowego dla dietetyków. Od roku 2001 popularyzuje wiedzę o odżywianiu poprzez regularną współpracę z czeską telewizją publiczną, gdzie bierze udział w cotygodniowym programie "Pod pokrywką". W zakresie dietetyki współpracuje z praską klinką nowoczesnej geriatrii (tzw. medycyna anty-aging). Do roku 2009 napisał 20 książek i kilkadziesiąt publikacji popularnonaukowych oraz raportów badawczych. Jego prace tłumaczone są także na język polski, pisuje do magazynów zdrowotno-sportowych (m.in. Fitness, Longevity, Regenerace, Wellpess, w Polsce - Kulturystyka i Fitness oraz Sport dla Wszystkich).

    PROSZĘ O USUNIĘCIE TEJ GRAFIKI Z TEGO MIEJSCA I NIE UMIESZCZANIE (CHOĆ TO NARUSZA LICENCJĘ) ŻADNEGO ZDJĘCIA MOJEGO AUTORSTWA W PROPOZYCJACH. SZCZERZE MÓWIĄC POMYSŁ JEST TAKI SOBIE, A WIDZĘ, ŻE ŻADNE ZDJĘCIE (PRZYNAJMNIEJ WEDŁUG NIEKTÓRYCH, I TU AKURAT NIE MÓWIĘ O TEJ FOTCE, BO FAKTYCZNIE JEST TAKA SOBIE) DO WIKIPEDII SIĘ NIE NADAJE. A tak na nawiasem mówiąc, to front (niewidoczny na tym zdjęciu) jest od północy i nigdy nie jest poprawnie oświetlony. Poza tym wyobraziłem sobie ptaka w opise Bena pokazującego sylwetkę i na jednym zdjęciu ukazująca wszystkie detale barwne każdej powierzchni ciała... to chyba KUBIZM. Inicjatywa miała zwiększyć ilość grafiki na Wikipedii, ale chyba zmniejszy. Odechciwa mi się robić zdjęcia jak to wszystko czytam to mi (i pewnie nie tylko) się odechciewa robić cokolwiek. Owszem zdjęcie powinno być reprezentatywne, ale do każdego zdjęcia (nawet tych co zdobywają nagrody typu World Press Photo) można się doczepić, a coś takiego jak "koń ideowy" będący reprezentacją wszystkich koni świata nie istnieje.Radomil 16:36, 2 lip 2004 (CEST) Centrum Informacji Naukowej i Biblioteka Akademicka (CINiBA) – wspólna biblioteka główna dla dwóch katowickich uczelni: Uniwersytetu Ekonomicznego i Uniwersytetu Śląskiego, co czyni z niej jedyną tego rodzaju instytucję w Polsce. CINiBA jest tzw. biblioteką hybrydową umożliwiającą m.in. gromadzenie i udostępnianie równolegle wszystkich typów dokumentów, niezależnie od nośnika na jakim się znajdują. W Centrum Informacji Naukowej i Bibliotece Akademickiej zgromadzonych zostanie około 1,8 mln woluminów. Bibioteka została otwarta 12.10.2012. Kierownikiem projektu CINiBA jest obecny dyrektor Biblioteki Uniwersytetu Śląskiego, dr hab. Dariusz Pawelec. CINiBA, obok typowej funkcji biblioteki akademickiej wypełniającej zadania spoczywające obecnie na bibliotekach uniwersyteckich Uniwersytetu Śląskiego i Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, pełnić ma także rolę miejsca dla wystaw, spotkań kulturalnych, konferencji naukowych i relaksu, dostępnego dla ogółu mieszkańców regionu.

    Nauka – autonomiczna część kultury służąca wyjaśnieniu funkcjonowania świata, w którym żyje człowiek. Nauka jest budowana i rozwijana wyłącznie za pomocą tzw. metody naukowej lub metod naukowych nazywanych też paradygmatami nauki poprzez działalność badawczą prowadzącą do publikowania wyników naukowych dociekań. Proces publikowania i wielokrotne powtarzanie badań w celu weryfikacji ich wyników prowadzi do powstania wiedzy naukowej. Zarówno ta wiedza jak i sposoby jej gromadzenia określane są razem jako nauka.

    Dodano: 17.01.2012. 07:40  


    Najnowsze