• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Unijni laureaci nagród udrażniają Internet!

    02.02.2012. 17:49
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Internet stał się częścią naszego codziennego życia w sposób, którego 30 lat temu nie mogliśmy sobie nawet wyobrazić, ale jak często zdarza nam się zastanawiać nad tym, jak i dlaczego łączymy się z siecią? Za to dokładnie zabrał się zespół finansowanych ze środków unijnych hiszpańskich naukowców.

    IPv4 (protokół internetowy wersja 4), czyli protokół wykorzystywany przez wszystkie urządzenia do łączenia się z Internetem, natknął się właśnie na poważną przeszkodę: ze względu na nieustanny, szybki rozwój Internetu, niedawno wyczerpały się wszystkie jego adresy. Istnieje nadzieja, że protokół IPv6, znajdujący się we wczesnej fazie wdrażania, zastąpi ostatecznie IPv4. Niestety protokoły te nie są ze sobą kompatybilne.

    Naukowcy z Universidad Carlos III de Madrid (UC3M) wypracowali ostatnio rozwiązanie tego problemu.

    Postanowili umożliwić przyszłym maszynom łączenie się z Internetem za pomocą adresów IPv6 przy jednoczesnym utrzymaniu dostępu do wcześniejszych treści w formacie IPv4. Udało im się zdefiniować konwertery, które umożliwiają wzajemne zrozumienie treści zapisanych w jednym lub drugim protokole za pomocą technologii NAT64 i DNS64. Jest to standard wykorzystywany przez większość producentów urządzeń trasujących, takich jak Cisco czy Juniper i największych sprzedawców systemu nazw domenowych (DNS, ang. Domain Name System), takich jak Berkeley Internet Name Domain (BIND) czy Microsoft.

    "Zaprojektowaliśmy i znormalizowaliśmy te przejściowe narzędzia, które przyjęły się w branży i są obecnie dostępne na rynku" - stwierdził profesor Marcelo Bagnulo z UC3M. "Wymyślenie nowego protokołu jest stosunkowo łatwe, ale niezwykle trudno jest zaprojektować taki, który rzeczywiście się przyjmie i będzie wykorzystywany, bowiem normalizacja stanowi ważny krok w kierunku przyszłego zastosowania technologii."

    Badania zostały przeprowadzone jako część projektu TRILOGY, któremu przyznano najnowszą nagrodę Future Internet Award za najlepszy projekt. Nagrody są przyznawane w ramach inicjatywy CEFIMS (Koordynacja europejskiego forum Internetu przyszłości państw członkowskich Unii Europejskiej) w Siódmym Programie Ramowym (7PR). Celem inicjatywy CEFIMS, która uzyskała wsparcie w wysokości 409.977 EUR z tematu "Technologie informacyjne i komunikacyjne" (TIK) 7PR, jest poprawa jakości przepływu informacji i wewnętrznych mechanizmów Internetu.

    Internet zasadniczo charakteryzuje się wzajemnym powiązaniem dwóch systemów: pierwszy (trasowanie) definiuje trasę, a drugi (kontrola przeciążenia) ustala ilość i objętość przepływających danych.

    Profesor Bagnulo wyjaśnia, że na chwilę obecną te dwa systemy funkcjonują niezależnie od siebie, jakby "mechanizm, który decyduje, którędy przepłyną dane nie uwzględniał ilości innych danych przekazywanych tą samą ścieżką". To oznacza, że kiedy następuje przeciążenie, nowe dane nie biorą tego pod uwagę, aby wybrać alternatywną drogę.

    Przekładając to na język laika, hiszpańscy naukowcy posłużyli się porównaniem ze znaną nam sytuacją: bez sygnalizacji świetlnej czy komunikatów radiowych przestrzegających przed zbliżającymi się zatorami, kierowcy nie mogą zmienić swojej trasy, by dzięki temu uniknąć korka.

    Jednym z głównych celów projektu TRILOGY jest zapewnienie tym systemom możliwości funkcjonowania w bardziej skoordynowany sposób. W tym celu naukowcy proponują różnorodne technologie, które kontrolują i przekierowują strumień danych z przeciążonych ścieżek (co może się zdarzyć w przypadku aplikacji typu każdy z każdym) do innych, mniej obciążonych części sieci. Zaprojektowali, wdrożyli i znormalizowali w ramach zespołu IETF (Internet Engineering Task Force) wielościeżkowy protokół kontroli transmisji (MPTCP), który umożliwia przechodzenie tego typu połączenia pomiędzy różnymi ścieżkami. W przypadku smartfona, który jest połączony z Internetem za pośrednictwem na przykład Wi-Fi, transmisja ulega przerwaniu, kiedy użytkownik opuści obszar sieci, co skutkuje koniecznością ustanowienia nowego połączenia. Dzięki wykorzystaniu nowego protokołu MPTCP istnieje możliwość przeniesienia tej transmisji na inny interfejs, aby utrzymać połączenie a do tego podnieść prędkość transferu danych.

    Prócz naukowców z UC3M, projekt TRILOGY gromadzi 9 innych partnerów ze środowiska akademickiego i przemysłowego: Deutsche Telekom, NEC Europe Ltd, Nokia, Roke Manor Research, Ateński Uniwersytet Ekonomii i Biznesu, University College London, Katolicki Uniwersytet Lowański i Uniwersytet Stanforda, EURESCOM (Europejski Instytut ds. Badań i Studiów Strategicznych w Telekomunikacji GmbH) oraz British Telecommunications (BT).

    Odbierając nagrodę Future Internet Award, Phil Eardley z BT powiedział: "To zaszczyt zostać zwycięzcą i pracować z tyloma błyskotliwymi osobami w ramach projektu TRILOGY."

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    IPv4 (ang. Internet Protocol version 4) – czwarta wersja protokołu komunikacyjnego IP przeznaczonego dla Internetu. Identyfikacja hostów w IPv4 opiera się na adresach IP. Dane przesyłane są w postaci standardowych datagramów. Wykorzystanie IPv4 jest możliwe niezależnie od technologii łączącej urządzenia sieciowe – sieć telefoniczna, kablowa, radiowa, itp. IPv4 znajduje się obecnie w powszechnym użyciu. Dostępna jest również nowsza wersja – IPv6. Dokładny opis czwartej wersji protokołu IP znajduje się w RFC 791. W modelu TCP/IP protokół IPv4 znajduje się w warstwie sieciowej. Łącze stałe – to rodzaj podłączenia do Internetu polegający na tym, że użytkownik płacąc okresowo abonament w stałej wysokości ma nielimitowany czasem dostęp do Internetu. Niektórzy ISP stosują limity danych, po których przekroczeniu obniżana jest prędkość łącza, obecnie dostawcy w wyniku silnej konkurencji odchodzą od takich praktyk. Połączenie z Internetem w tego typu łączach nie uniemożliwia korzystanie z innych usług dostarczanych przy pomocy tej samej infrastruktury jak to miało miejsce np. w połączeniach połączeniach dodzwanianych (dial up). IPv6 (ang. Internet Protocol version 6) – protokół komunikacyjny, będący następcą protokołu IPv4, do którego opracowania przyczynił się w głównej mierze problem małej, kończącej się liczby adresów IPv4. Podstawowymi zadaniami nowej wersji protokołu jest zwiększenie przestrzeni dostępnych adresów poprzez zwiększenie długości adresu z 32-bitów do 128-bitów, uproszczenie nagłówka protokołu oraz zapewnienie jego elastyczności poprzez wprowadzenie rozszerzeń, a także wprowadzenie wsparcia dla klas usług, uwierzytelniania oraz spójności danych. Protokół jest znany także jako IP Next Generation oraz IPng. Głównymi dokumentami opisującymi protokół są RFC 2460 oraz RFC 4291.

    RSVP (ang. Resource ReSerVation Protocol, pol. protokół rezerwacji zasobów) – protokół dla sieci zintegrowanych usług IntServ (ang. Integrated Services), które do transmisji danych wymagają określonej przepustowości łącza – np. dla transmisji strumieniowych audio lub wideo poprzez Internet. Protokół RSVP umożliwia aplikacji inicjującej transmisję danych strumieniowych zgłoszenie węzłom sieci (hostom) wymagań dotyczących przepustowości łącza i na ich podstawie dokonuje rezerwacji zasobów na każdym węźle wzdłuż trasy przesyłu danych, zapewniając potrzebną przepustowość całego połączenia oraz jakość przekazu, QoS (ang. Quality of Service). Mobilne IP (or IP mobility) jest standardowym protokołem komunikacyjnym zaproponowanym przez Internet Engineering Task Force (IETF) w celu umożliwienia urządzeniom mobilnym zmianę sieci mając przypisany stały adres IP. Mobilne IP dla Ipv4 zostało opisane w dokumencie RFC 3344, a jego aktualizacje uzupełnione w RFC 4721. Mobilne IPv6 dla kolejnej wersji Internet Protocol, zostały opisane w RFC 3775.

    IPv5 (ang. Internet Protocol version 5) – wbrew nazwie nie jest kolejną wersją protokołu IP, ale nazwą dla protokołów ST (The Internet Stream Protocol). Został stworzony by działać razem z IPv4, a nie zastępować go. Używa tego samego schematu adresowania oraz ramkowania warstwy danych. Protokół DCC (z języka angielskiego Direct Client-to-Client, czyli Bezpośrednie połączenie dwóch klientów, czytaj „Di si si”) pozwala na bezpośrednie połączenie przez Internet dwóch użytkowników bez jakichkolwiek serwerów pośredniczących, oraz obustronną transmisję danych. DCC obejmuje zarówno negocjacje połączenia, jego inicjalizację, jak i samą obsługę transferu danych.

    Internet Research Task Force (IRTF) – grupa robocza w ramach Internet Architecture Board (IAB), odpowiedzialna za badania i rozwój Internet Protocol. IRTF bada nowe technologie i decyduje o rekomendacjach dla Internet Engineering Task Force (IETF). PDCP (ang. Packet Data Convergence Protocol) - protokół związany z kompresją nagłówków pakietów IP - mechanizmem opisanym w dokumentach RFC opublikowanych przez stowarzyszenie Internet Engineering Task Force (IETF). W praktyce jest on wykorzystywany w sieciach komórkowych pracujących w standardach UMTS i LTE do optymalizacji transmisji pakietowej w sieci radiowej. Odpowiedzialne za te standardy konsorcjum 3GPP oprócz funkcji związanej z kompresją (opisanej w dokumentach RFC) definiuje także inne funkcje tego protokołu takie jak szyfrowanie i zapewnianie integralności danych.

    Domain Name System (DNS, pol. „system nazw domenowych”) – system serwerów, protokół komunikacyjny oraz usługa obsługująca rozproszoną bazę danych adresów sieciowych. Pozwala na zamianę adresów znanych użytkownikom Internetu na adresy zrozumiałe dla urządzeń tworzących sieć komputerową. Dzięki DNS nazwa mnemoniczna, np. pl.wikipedia.org jest tłumaczona na odpowiadający jej adres IP, czyli 91.198.174.232

    Dodano: 02.02.2012. 17:49  


    Najnowsze