Księgozbiór Eustachego Seweryna Sapiehy przekazano Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

30. rocznica śmierci prof. Kazimierza Michałowskiego

W Warszawie uczczą pamięć prof. Kazimierza Michałowskiego

Zmarł wybitny chirurg plastyczny prof. Michał Krauss

Raporty Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW dostępne on-line

Powstaje film o prof. Kazimierzu Michałowskim

Biblioteka kairskiego oddziału Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego otrzymała w darze od dziedziczek Eustachego Seweryna Sapiehy 28 tomów książek o tematyce egiptologicznej. Eustachy Seweryn Sapieha był synem znanego polityka okresu międzywojennego, ministra spraw zagranicznych Eustachego Kajetana Sapiehy.

Książki przekazały córki Eustachego Seweryna Sapiehy: Teresa Sapieżanka, Maria Sapieha Beckmann oraz Anna Sapieha Wodzicka, które obecnie mieszkają w Nairobi (Kenia) oraz w Montrealu (Kanada). Są też częstymi gośćmi w Polsce. Przed przekazaniem daru, książki oprawiono w cielęcą skórę, opatrując je rodowym ekslibrisem. Poza tym, naprawiono podniszczone karty i ponownie je przeszyto.

"Mamy nadzieję, że będą one dobrze służyć wielu ludziom nauki i kultury zainteresowanym Egiptem" - czytamy w liście darczyńców.

Sapieha znał osobiście założyciela Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW, prof. Kazimierza Michałowskiego. Panowie zaprzyjaźnili się w czasie II wojny światowej, kiedy razem trafili do niemieckiego obozu jenieckiego dla oficerów Wojska Polskiego w Woldenbergu. Prof. Michałowski popularyzował tam cywilizację starożytnego Egiptu, a nawet nauczał hieroglifów.

Wśród jego uczniów byli ludzie zasłużeni dla kultury polskiej, jak np. wybitny architekt Jerzy Hryniewiecki, projektant Stadionu X-lecia w Warszawie.

Po zakończeniu wojny Sapieha, straciwszy rozległe dobra w Polsce, wyemigrował do Afryki, gdzie dalej zgłębiał starożytną cywilizację egipską, czego świadectwem jest zbiór książek o tej tematyce. Zmarł w 2004 roku w Nairobi, jako osoba niezwykle zasłużona dla życia Polonii w Kenii.

"Nasz Ojciec po II wojnie mieszkał w Kenii aż do śmierci, ale będąc w sercu Polakiem i gorącym patriotą zawsze miał na względzie dobro Polaków i Polski. Jego intencją było, aby każda pozostałość po jego skromnym dorobku w Kenii, bo tylko to mu pozostało, mogła służyć jego ojczyźnie. Będąc córkami Eustachego Sapiehy, chcemy z przyjemnością zakomunikować, że wypełniając intencje naszego ś.p. Ojca zdecydowałyśmy się podarować część księgozbioru dotyczącą jego dużego zainteresowania Egiptem, poszerzonego dobrą znajomością i wieloma kontaktami z ś.p. prof. Kazimierzem Michałowskim. Darowizna jest przeznaczona dla Biblioteki Centrum w Kairze" - czytamy w liście dziedziczek.

W zbiorze dominują książki wydane w latach 20., 30. i 40. XX wieku napisane w języku francuskim.

PAP - Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

agt/

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Anna z Hołowczyńskich Sapieha (zm. 1643), córka Aleksandra Hołowczyńskiego, wojewody mścisławskiego, żona Krzysztofa Stefana Sapiehy, matka Mikołaja Krzysztofa Sapiehy. Była tenutariuszką wilkijską i przyjamniej do ślubu kalwinistką, potem przeszła na katolicyzm, fundując klasztor karmelitów trzewiczkowych w Kniażycach. pełny tekst

Leon Ludwik Sapieha (ur. 18 września 1803 w Warszawie, zm. 1 września 1878 w Krasiczynie) książę, marszałek sejmu galicyjskiego, jeden z dowódców powstania listopadowego, oznaczony Orderem Virtuti Militari (1831), założyciel szkoły w Dublanach, członek dziedziczny austriackiej Izby Panów, polski polityk i działacz gospodarczy w Galicji, zwolennik pracy organicznej. Syn Aleksandra Antoniego Sapiehy i Anny z Zamoyskich Sapiehy. Ojciec Adama Stanisława (ojca kardynała Adama Stefana). pełny tekst

Jan Kanty Antoni Szczuka herbu Grabie (zm. 1726) polski szlachcic, starosta wiekszniański. Syn Stanisława Antoniego. Mąż Salomei Sapiehy - córki Jerzego Stanisława Sapiehy. Przez kilka miesięcy był właścicielem Biłgoraja. Zmarł bezpotomnie. pełny tekst

Wrońska Jolanta (ur. 1940) - archeolog i historyk archeologii. Ukończyła Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1964 r. W latach 1966 1996 była pracownikiem Instytutu Historii Kultury Materialne PAN (obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN). W 1979 roku obroniła pracę doktorską Warszawskie środowisko archeologiczne w latach 1900 1918. Promotorem pracy był prof. dr hab. A. Abramowicz. Autorka książek z historii archeologii polskiej: Archeolodzy warszawscy na początku XX wieku (1986) oraz Archeologia w periodykach warszawskich w drugiej połowie XIX wieku (1989) oraz wielu mniejszych publikacji jakie ukazały się m.in. w w czasopismach Archeologia Polski, Kwartalnik Historii Nauki i Techniki, Wiadomości Archeologiczne dotyczących zasłużonych starożytników polskich, historii zbiorów oraz rozwoju myśli i metod badań tej dziedziny nauki. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".