Masowe wymieranie sprzyjało rozwojowi dawnych grzybów :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Naukowcy z Imperial College otrzymują granty ERBN dla doświadczonych naukowców

Naukowcy odkryli nowy, występujący w lasach deszczowych gatunek grzybów przejmujących kontrolę nad mrówkami

Wyniki badań wskazują na ścisły związek między różnorodnością biologiczną życia w głębinach morskich a funkcjonowaniem ekosystemów

Naukowcy: podziemne zgazowanie węgla możliwe; wymaga dalszych badań

Starzenie się - wyniki badań wskazują, że aktywne życie to więcej lat w formie

Energia odnawialna wzmocni gospodarkę i pozwoli stworzyć miejsca pracy - jak wskazują wyniki badań

Według wyników nowych badań międzynarodowych opublikowanych w czasopiśmie Geology, masowe spustoszenie lasów na Ziemi 250 milionów lat temu było katalizatorem gwałtownego rozkwitu grzybów. Naukowcy twierdzą, że po tej czystce pojawiły się i rozprzestrzeniły na całym świecie małe organizmy zwane Reduviasporonites.

Zespół kierowany przez specjalistów z Imperial College London z Wlk. Brytanii zmierzył zawartość węgla i azotu w skamieniałych szczątkach Reduviasporonites i zaklasyfikował je jako typ grzybów zgniliznowych, które zagnieżdżają się wewnątrz martwych drzew.

Amerykańscy, brytyjscy i holenderscy naukowcy wykorzystali sprzęt o wysokiej czułości, zaprojektowany m.in. do wykrywania ziaren międzygwiezdnych w meteorytach, aby przyjrzeć się raz jeszcze geochemicznej sygnaturze Reduviasporonites. Porównali swoje wyniki z wynikami analizy współczesnych grzybów i odkryli, że Reduviasporonites i współczesne grzyby mają podobne parametry chemiczne.

Ich obserwacje przyniosły odpowiedź na pytanie zadawane przez wcześniejszych badaczy: czy te małe organizmy są typem grzybów czy glonów? "Chemia organiczna, izotopy oraz proporcje węgla i azotu wskazują na pochodzenie grzybicze" - napisali autorzy raportu.

Te odkrycia kładą także kres teorii, że to uderzenie asteroidy było prawdopodobną przyczyną masowego zniszczenia na całym superkontynencie Pangaea, który tworzyły wszystkie masy lądowe na Ziemi istniejące w Paleozoiku i Mezozoiku.

"Ten [grzyb] był gatunkiem katastroficznym, czymś co być może korzystało z procesu wymierania bardziej niż powinno" - wyjaśnia profesor Mark Sephton z Impacts and Astromaterials Research Centre przy Imperial College. "Rozprzestrzenił się po całym globie."

Zdaniem naukowców w skamielinach Reduviasporonites widoczne są łańcuchy mikroskopijnych komórek, które są oznaką, że te organizmy doskonale rozwijały się na przełomie permu i triasu - okresu uważanego za najpoważniejszą globalną katastrofę, jakiej kiedykolwiek doświadczyła Ziemia.

W okresie tym wymarło 96% wszystkich gatunków morskich i 70% gatunków lądowych. Dane pokazują, że kontynent był zalewany przez fale lawy bazaltowej (twardej, czarnej skały wulkanicznej utworzonej z płynnej lawy) pochodzące z miejsca, w którym obecnie znajduje się Syberia w Rosji.

Wyniki badań sugerują, że po masowym wymarciu nastąpiła potężna utrata wegetacji na Pangaei. Dane geologiczne wskazują również, że populacja Reduviasporonites rozrastała się na całej Pangaei w czasie ostatnich epok permu.

"Wyniki naszych badań pokazują, że ani rośliny ani zwierzęta nie wymknęły się tej globalnej katastrofie" - mówi profesor Sephton. "Jak na ironię, najgorsze wyobrażalne warunki dla roślin i zwierząt okazały się możliwie najlepszymi warunkami do rozkwitu grzybów."

Naukowcy przypuszczają, że bazaltowa lawa wypuszczała toksyczne gazy, skutecznie "dławiąc" atmosferę. Gazy doprowadziły do powstania kwaśnych deszczy i zubożenia warstwy ozonowej. W końcu całkowite zniszczenie lasów podsyciło rozwój małych organizmów, które ucztowały w gnijących roślinach.

Kolejnym zadaniem dla naukowców jest dokonanie dalszych porównań między Reduviasporonites a ich potencjalnymi odpowiednikami wśród współczesnych grzybów. Naukowcy są przekonani, że ich prace dostarczą więcej wskazówek na temat sposobu życia dawnych organizmów.

rdo: CORDIS

informacji: Geology: http://geology.gsapubs.org/ Imperial College London: http://www3.imperial.ac.uk/ Teksty pokrewne: 30932 Kategoria: Różne
Źródło danych: Imperial College London; Geology
Referencje dokumentu: Sephton, M.A., et al. (2009) Chemical constitution of a Permian-Triassic disaster species. Geology, 37:875. DOI:10.1130/G30096A.1.
Indeks tematyczny: Koordynacja, wspólpraca; Nauki o ziemi; Nauki biologiczne; Badania Naukowe RCN: 31394 W góre . O tym serwisie . Serwisy CORDIS . Helpdesk . © . Ważne informacje prawne Administratorem witryny CORDIS jest Urząd Publikacji

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Wymieranie permskie - masowe wymieranie gatunków pod koniec permu, ok. 245-250 mln lat temu, określane czasem mianem "matki wielkich wymierań". W ciągu ostatnich milionów lat permu wymarło blisko 90% gatunków organizmów morskich (m. in. koralowce czteropromienne oraz trylobity), przeszło 60% rodzin gadów i płazów i 30% rzędów owadów. Wymarły w tym czasie również drzewiaste widłaki, skrzypy i paprocie. W wyniku wymierania permskiego pojawiło się wiele nowych linii ewolucyjnych. Samo wymieranie stało się punktem przełomowym między dwiema erami paleozoiczną i mezozoiczną. pełny tekst

Wymieranie, ekstynkcja proces zanikania gatunków lub innej grupy taksonomicznej. Naturalny proces związany z istnieniem życia na Ziemi i towarzyszący jego istnieniu od samego początku. W skali milionów lat szacuje się tempo wymierania gatunków na zaniknięcie jednego gatunku co rok do pięciu lat. Na wielkość tę ogromny wpływ mają jednak okresowo następujące masowe wymierania. Pomiędzy nimi tempo wymierania jest niewielkie, szacowane na wymarcie jednego gatunku co kilkaset lat. Wpływem cywilizacji ludzkiej tłumaczy się zwiększone tempo wymierania gatunków dokumentowane od kilkudziesięciu tysięcy lat, zwłaszcza w okresie ostatnich kilkuset lat. Współcześnie, według różnych ocen, wymiera od 5 tysięcy do 500 tysięcy gatunków rocznie. pełny tekst

Wymieranie kredowe najmłodsze ze znanych w historii Ziemi wielkich masowych wymierań, do którego doszło pod koniec górnej kredy, ok. 65,5 milionów lat temu, a ściślej na przełomie mastrychtu i danu. Wymieranie to nastąpiło bardzo szybko, w krótkim czasie, być może znacznie krótszym niż kilkaset tysięcy lat. pełny tekst

Wymieranie, ekstynkcja proces zanikania gatunków lub innej grupy taksonomicznej. Naturalny proces związany z istnieniem życia na Ziemi i towarzyszący jego istnieniu od samego początku. W skali milionów lat szacuje się tempo wymierania gatunków na zaniknięcie jednego gatunku co rok do pięciu lat. Na wielkość tę ogromny wpływ mają jednak okresowo następujące masowe wymierania. Pomiędzy nimi tempo wymierania jest niewielkie, szacowane na wymarcie jednego gatunku co kilkaset lat. Wpływem cywilizacji ludzkiej tłumaczy się zwiększone tempo wymierania gatunków dokumentowane od kilkudziesięciu tysięcy lat, zwłaszcza w okresie ostatnich kilkuset lat. Współcześnie, według różnych ocen, wymiera od 5 tysięcy do 500 tysięcy gatunków rocznie. pełny tekst

Wymieranie ordowickie - masowe wymieranie, które miało miejsce około 438 milionów lat temu, pod koniec ordowiku. Wymarło wtedy około 85% gatunków (ponad 100 rodzin), największe zmiany dotknęły ramienionogi, mszywioły, trylobity a także graptolity i konodonty. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".