• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • 20 proc. dzieci i młodzieży ma problemy ze słuchem

    27.10.2010. 01:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Ok. 20 proc. dzieci i młodzieży w Polsce - od wieku przedszkolnego po klasy licealne - ma problemy ze słuchem. Specjaliści alarmują, że nieleczone infekcje i głośne słuchanie muzyki mogą spowodować znaczne i nieodwracalne ubytki słuchu. O zapobieganiu deficytom słuchu mówiono w Katowicach podczas adresowanej do nauczycieli i pielęgniarek szkolnych konferencji "Pokolenie mp3 albo o słuchu, słuchaniu i słyszeniu".

    Jak podkreślił dr hab. Krzysztof Kochanek z Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu w Warszawie, w wieku szkolnym wśród przyczyn ubytków słuchu dominują uszkodzenia poinfekcyjne. Słuch mogą też uszkodzić leki - groźny może być np. znany antybiotyk, gentamycyna.

    "Dzieci mają często zapalenia uszu, nosogardła. Te czynniki powodują przejściowe pogorszenie słuchu, ale jeśli nie są leczone, to zamieniają się w trwałe ubytki. Często toksyny przenikają do ucha środkowego i pojawiają się już stałe ubytki odbiorcze" - powiedział.

    "Jeżeli dziecko jest po infekcji i wydaje nam się, że wszystko jest wyleczone, a ono prosi o powtórzenie zdań, głośniejsze nastawienie telewizji, trzeba jak najszybciej udać się do laryngologa lub audiologa, bo wszystko, co wcześnie wykryte, poddaje się bardzo ładnie terapii. Nowoczesna audiologia dysponuje tak różnorodnymi instrumentami, że praktycznie każdemu pacjentowi można pomóc, tylko im wcześniej, tym efekty lepsze" - przekonywał specjalista.

    Dr Beata Jagosz-Dudziak ze Szpitala im. Ignacego Mościckiego w Chorzowie przytoczyła wyniki międzynarodowych badań, które wykazały, że pomiędzy 12. a 17. rokiem życia w wyniku słuchania głośnej muzyki powyżej 8 godzin dziennie raz w tygodniu lub przez 4 godziny 2-3 razy w tygodniu nawet 57 proc. dzieci może mieć problemy ze słuchem.

    "Przebadano też młodych wolontariuszy, pytając o to, jak słuchają muzyki. Udowodniono im, że mają taki lub inny rodzaj ubytku słyszenia. Większość z tych młodych ludzi stwierdziła jednak, że nie jest zainteresowana tym, jaki procent słuchu sobie uszkodziła, bo po prostu lubi słuchać głośnej muzyki. Edukujmy - musimy dzieciom tłumaczyć, żeby się uczyły, uprawiały sport, edukujmy również, żeby nie słuchały muzyki zbyt głośno" - apelowała Jagosz-Dudziak.

    Specjaliści zachęcają też do używania sprzętu dobrej jakości, z certyfikatami. Jeśli słuchamy muzyki przez słuchawki, to warto wiedzieć, że największe zagrożenie dla naszego słuchu stanowią te wewnątrzuszne. Najbezpieczniej jest słuchać muzyki w tzw. wolnym polu - z głośników.

    "Kupując dziecku urządzenie typu mp3 należy na sobie sprawdzić, jaki te słuchawki emitują dźwięk, czy nie ma trzasków i pisków, zbyt głośnych dźwięków, czy muzyka słuchana w skali 9-10 nie jest za głośna i bezwzględnie tego dziecku zakazać. Może się bowiem okazać, że po 2-3 miesiącach słuchania tak głośnej muzyki dojdzie do utraty pewnej warstwy dźwiękowej u dziecka - jest to bardzo groźne. Niestety najczęściej jest to bezpowrotna utrata" - ostrzegł dr Henryk Kawalski ze Szpitala im. Mościckiego w Chorzowie.

    PAP - Nauka w Polsce

    hes/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Badanie słuchu – jest to ocena reakcji organizmu powstałej w wyniku stymulacji dźwiękowej. Badania słuchu dzielą się na badania subiektywne i badania obiektywne. Subiektywne badania słuchu, w przeciwieństwie do badań obiektywnych, wymagają aktywnej współpracy osoby badanej (od osoby badanej wymaga się świadomej informacji zwrotnej np. czy dźwięk jest słyszalny). Badania słuchu można podzielić również na badania progowe oraz nadprogowe. Celem badań progowych jest określenie najcichszego możliwego do usłyszenia dźwięku, w badaniach nadprogowych oceniana jest percepcja dźwięku powyżej progu słyszenia. Próba Webera (ang. Weber test) – subiektywna metoda badania słuchu polegająca na przyłożeniu wprawionego w drgania stroika do czoła lub szczytu czaszki pacjenta. Zadaniem chorego jest określenie w którym uchu dźwięk słyszany jest głośniej. W przypadku zdrowych badanych dźwięk słyszany jest jednakowo w obu uszach. Badanemu z przewodzeniowym uszkodzeniem słuchu dźwięk wyda się głośniejszy w chorym uchu. Dzieje się tak ponieważ ucho to nie słyszy dźwięków otoczenia i może skupić się wyłącznie na odbiorze dźwięków przewodzonych drogą kostną. Taka sytuacja może być nawet uzyskana eksperymentalnie poprzez zatkanie jednego ucha palcem. Natomiast chory z odbiorczym uszkodzeniem słuchu będzie lepiej słyszał stroik w uchu zdrowym. Psychologia słuchu (dawniej psychologia dźwięku) - dziedzina psychologii oraz muzykologii systematycznej mocno powiązana z psychologią muzyki oraz fizjologią głosu i słuchu. Zajmuje się ona zagadnieniami wykorzystywania zmysłu słuchu w postrzeganiu oraz interpretacji informacji.

    Audiometria tonalna (ang. Pure Tone Audiometry, PTA) – jedna z najczęściej stosowanych metod subiektywnego badania słuchu. Jej głównym celem jest ocena progu słyszenia, pozwalająca określić rodzaj oraz stopień upośledzenia tego zmysłu. Psychologia muzyki – dziedzina psychologii, która zajmuje się głównie oddziaływaniem muzyki na człowieka, ale również fazami rozwoju słuchu muzycznego oraz uwarunkowaniami psychologicznymi ludzi tworzących i wykonujących muzykę.

    Niedosłuch (łac. hypoacusis) – zaburzenie ze strony narządu słuchu polegające na nieprawidłowym przewodzeniu lub odbiorze dźwięków. Częstość występowania niedosłuchu rośnie z wiekiem: Szumy uszne, (łac. tinnitus auris) – grupa przykrych doznań dźwiękowych pochodzenia endogennego, które zwykle są objawami drobnych defektów w uchu wewnętrznym. Szumy uszne mają charakter subiektywny, słyszane są tylko przez osobę, u której powodują dyskomfort. Nie pochodzą z otoczenia, jednak może je generować zbyt głośny dźwięk. Odczuwane są w uszach lub w głowie.

    Wyrównanie głośności lub objaw wyrównania głośności zwany inaczej efektem wyrównania głośności (ang. loudness recruitment) – jest to zjawisko fizjologiczne występujące w przypadku uszkodzenia słuchu, związane z szybszym przyrostem odczuwanej głośności wraz ze wzrostem natężenia bodźca akustycznego, niż w uchu prawidłowo słyszącym. Termin wyrównanie głośności został wprowadzony przez Edmunda Fowlera w 1937 roku. Objaw Metza - objaw polegający na zmniejszeniu różnicy między progiem słyszenia, a minimalnym natężeniem dźwięku, dla którego uzyskuje się odruch z mięśnia strzemiączkowego, do wartości poniżej 60dB. Objaw jest bezpośrednim skutkiem występowania zjawiska wyrównania głośności. Jest charakterystyczny dla niedosłuchu o lokalizacji ślimakowej. W zdrowym uchu różnica między progiem słyszenia, a wartością natężenia dźwięku wywołującą odruch z mięśnia strzemiączkowego, wynosi około 85dB.

    Utrata słuchu (głuchota) – niezdolność do odbierania bodźców akustycznych. Wrodzona, w przeciwieństwie do nabytej często wiąże się z niezdolnością do mówienia (głuchoniemota).

    Objaw przetokowy, inaczej reakcja mechaniczna przedsionka - jest to objaw, który może być wywołany na skutek połączenia (przetoki) pomiędzy uchem środkowym, a uchem wewnętrznym. Polega on na reakcji przedsionkowej (układu równowagi) na skutek zmian ciśnienia w uchu zewnętrznym, przy istniejącej perforacji błony bębenkowej.

    Audiologia – dział nauk medycznych w ramach otorynolaryngologii, nauka o odbieraniu dźwięków ze środowiska przez człowieka, tzw. słuchu, jego zaburzeniach i leczeniu.

    Dodano: 27.10.2010. 01:04  


    Najnowsze