• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Autyzm - coraz więcej niezdiagnozowanych dorosłych

    06.05.2011. 17:37
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Według wyników nowych badań europejskich większość osób dorosłych cierpiących na autyzm z regionu Anglii w Wlk. Brytanii nie została zdiagnozowana i jest zupełnie nieświadoma swojego schorzenia.

    W ramach badań, których wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie General Psychiatry, odkryto, że autyzm jest powszechniejszy wśród mężczyzn bez wyższego wykształcenia oraz tych, którzy mieszkają w budynkach socjalnych.

    W badaniach przeprowadzonych przez brytyjskich naukowców wykorzystano dane z powszechnego sondażu populacji w 2007 r. pod kątem autyzmu wieku dojrzałego, jaki przeprowadził zespół. Miał on formę dwuetapowego badania epidemiologicznego 618 osób.

    Żadna z osób, u których stwierdzono autyzm nie miała wcześniej wrażenia, że jest autystyczna, nie mówiąc już o formalnym zdiagnozowaniu autyzmu czy syndromu Aspergera.

    Stosując zalecany próg wyniku rzędu 10 lub więcej według protokołu obserwacji ADOS (ang. Autism Diagnostic Observation Schedule) służącego do diagnostyki autyzmu, odkryto że 1% populacji osób dorosłych cierpi na zaburzenie ze spektrum autyzmu. Te dane odpowiadają istniejącym statystykom, które dotyczą prewalencji schorzenia wśród dzieci, wynoszącej również około 1%. To oznacza, że wskaźnik dla osób dorosłych nie jest wyższy od wskaźnika dotyczącego dzieci.

    "To bardzo niepokojące, że żadna z osób, u której stwierdziliśmy schorzenie za pomocą rygorystycznych metod oceny diagnostycznej nie wiedziała o swojej przypadłości ani nie została formalnie zdiagnozowana" - wyjaśnia dr Traolach Brugha, naczelny autor raportu z badań z Uniwersytetu w Leicester.

    Jednakże, jak podkreśla, te przypadki w większości były stosunkowo łagodne, a jedynie kilka było ciężkich. "Wiemy, że istnieje wyższe prawdopodobieństwo rozpoznania ciężkiego autyzmu, zwłaszcza kiedy towarzyszy mu upośledzenie zdolności uczenia się."

    Chociaż wyniki badań pokazują, że ludzie rzeczywiście nie są diagnozowani, autorzy podkreślają, że nie znaleźli dowodu na jakikolwiek duży wzrost liczby chorych, odrzucając niedawne obawy o "epidemię autyzmu".

    Fakt zbieżności wskaźników autyzmu osób w wieku 16 i 80 lat sugeruje, że liczba osób zapadających na tę chorobę nie zmieniła się istotnie w ciągu ostatnich 80 lat. Tak naprawdę gdyby wskaźnik autyzmu wzrastał, to wskaźnik dotyczący starszych dorosłych byłby znacznie niższy, a wyższy w przypadku dzieci i młodych ludzi.

    Dr Traolach Brugha dodaje: "Generalnie nasze odkrycia sugerują, że prewalencja ani nie wzrasta, ani nie spada znacząco w czasie. To sprzyja interpretacji, że metody ustalania (wykrywania przypadków) uległy zmianie w nowszych badaniach wśród dzieci w porównaniu do wcześniejszych, w których raportowane wskaźniki były znacznie niższe."

    Autorzy raportu wyjaśniają, że autyzm pojawia się jako wynik kilku czynników genetycznych i środowiskowych, które pozostają niezmienne, zatem jakiekolwiek zmiany poziomu autyzmu wśród populacji odzwierciedlają lepsze wykrywanie przypadków i diagnostykę, aniżeli czynnik środowiskowy. Koncepcję "epidemii autyzmu" można wyjaśnić lepszą świadomością tego syndromu.

    Brak powiązania między autyzmem a wiekiem jest spójny z teorią, wedle której nie ma wzrostu liczby przypadków, a przyczyny pozostają niezmienne.

    Istnieje większe prawdopodobieństwo, że osoby dorosłe dotknięte autyzmem będą ofiarami wykluczenia społecznego, zatem kluczowe znaczenie zyskują badania nad diagnostyką tego zaburzenia, aby dotrzeć do tych zapomnianych przez społeczeństwo chorych.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Zespół unikania patologicznego (ang. Pathological demand avoidance, PDA) – jedno ze słabiej znanych CZR stwierdzone przez Elizabeth Newson (Child Development Research Unit, University of Nottingham). Odznacza się bardzo dobrym rozwojem umiejętności społecznych (np. kontakt wzrokowy) i teorii umysłu (dzieci wcześnie i chętnie bawią się w udawanie), w przeciwieństwie do wielu innych zaburzeń ze spektrum autyzmu, częściej także występuje u kobiet. To właśnie wcześnie rozwinięta wyobraźnia jest tym, co różni te osoby od tych, którzy cierpią np. na autyzm dziecięcy czy zespół Aspergera. Świadczą o tym częste obsesyjne zainteresowania innymi ludźmi (zwykle jedną osobą), osoby te należą do jakby innego rodzaju spektrum autystycznego, "autyzmu imaginującego". Występuje także płytki afekt, impulsywność, często opóźnienie rozwoju mowy. Osoby te mają problem z poczuciem odpowiedzialności.

    Autyzm wysokofunkcjonujący (ang. High-functioning autism, HFA) - nieformalne określenie przypadków autyzmu, w których iloraz inteligencji przekracza 90, co sprawia że osoby nim dotknięte w miarę dobrze funkcjonują w społeczeństwie.

    Autyzm wczesnodziecięcy, autyzm głęboki, zespół Kannera – całościowe zaburzenie rozwoju, w którym istotną rolę odgrywa funkcjonowanie mózgu. Do typowych cech należą problemy z komunikacją uczuć i związkami społecznymi. Występują również kłopoty z integracją wrażeń zmysłowych. W typowych przypadkach pojawia się w pierwszych trzech latach życia. Szacunkowa częstość występowania autyzmu jest bardzo zróżnicowana w zależności od kryteriów diagnostycznych, wieku dzieci i położenia geograficznego. Na początku XXI w. częstość występowania autyzmu szacowano na 1–4‰, a spektrum autystycznego na 6–12‰.

    Autyzm atypowy - jest to całościowe zaburzenie rozwoju różniące się od wczesnego autyzmu dziecięcego przede wszystkim późniejszym początkiem występowania objawów (ok. 3 roku życia lub później). Nie spełnia wszystkich kryteriów dla jednostki F84.0 (autyzm dziecięcy).

    Andrew Wakefield (ur. 1957) – brytyjski były chirurg i naukowiec. Znany przede wszystkim z publikacji z 1998 w czasopiśmie Lancet. Zamieścił w niej wyniki badania, które miały wskazywać na rzekomy związek między stosowaniem u dzieci szczepionki MMR a wystąpieniem u nich autyzmu i zapalenia jelit.
    W wyniku dziennikarskiego śledztwa przeprowadzonego przez Briana Deera z The Sunday Times okazało się, że wyniki badania zostały sfałszowane. Publikacja została wycofana przez czasopismo Lancet w 2010, a sam Wakefield za swoje nieetyczne działania otrzymał naganę od brytyjskiego General Medical Council oraz zakaz wykonywania zawodu lekarza.

    Wikipedystka:RytrJestem pedagogiem specjalnym, specjalizuję się w diagnostyce i terapii osób z całościowymi zaburzeniami rozwoju. W ścisłym polu moich zaintersowań znajdują się także osoby z głęboką, wieloraką niepełnosprawnością uwarunkowaną genetycznie. Ukończyłam Pedagogikę Specjalną na Wydziale Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Obecnie kończę studia doktoranckie na Uniwersytecie Opolskim. Zawodowo zajmuję się terapią osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Współpracuję z PWN przy realizacji projektów programów komputerowych dla dzieci i młodzieży.

    Dorosłe dzieci rozwiedzionych rodziców(DDRR) - jest to zespół pewnych cech, zachowań u części dorosłych osób, których rodzice się rozwiedli. Do najczęściej występujących zachowań dorosłych dzieci rozwiedzionych rodziców zalicza się np.:

    Dodano: 06.05.2011. 17:37  


    Najnowsze