• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Badania wskazują, że szopy pracze roznoszą w Europie niebezpieczne choroby

    31.08.2012. 17:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Nic dziwnego w tym, że wiele osób uważa, iż szop pracz wygląda uroczo i byłby doskonałym puchatym przyjacielem, jednak w rzeczywistości ci mali mięsożercy
    niewiele mają wspólnego z misiem przytulanką. Są łakome i trudno nad nimi zapanować, dostosowują się do nowych siedlisk i są w stanie w nich przetrwać - a wraz z zasiedlaniem nowych obszarów roznoszą choroby zakaźne.

    Wyniki nowych badań przeprowadzonych przez hiszpańskich naukowców, opublikowane w czasopiśmie European Journal of Wildlife Research, opisują szczegółowo, jak ich ekspansja w Europie, zwłaszcza w Hiszpanii, wiąże się z rozprzestrzenianiem się chorób zakaźnych i pasożytniczych, takich jak wścieklizna, zagrażając zdrowiu rodzimych gatunków oraz ludzi. W raporcie z badań zawarto ostrzeżenie, że gęstość populacji szopa pracza może niedługo przekroczyć 100 osobników na km2. Ssak ten szybko dostosowuje się do zróżnicowanych warunków środowiskowych, jest wszystkożerny, ma wysoki potencjał reprodukcyjny i nie zagrażają mu naturalni drapieżnicy.

    Pochodzący z Ameryki Północnej szop pracz to gatunek inwazyjny, który zadomowił się w Europie w następstwie polowań i handlu futrami; jest także powszechnie nabywany jako zwierzę domowe. W Hiszpanii jego obecność w środowisku naturalnym już jest powszechna w okolicach Madrytu i Guadalajary oraz sporadyczna w innych regionach, np. na wyspie Mallorca.

    Autorka naczelna raportu z badań, Beatriz Beltrán-Beck z Hunting Resources Research Institute (IREC), wspólnego ośrodka Uniwersytetu Castilla-La Mancha, Hiszpańskiej Krajowej Rady Badawczej i Rady Castilla-La Mancha, ostrzega, że szybka ekspansja szopów praczy i "długa lista chorób, których mogą być nosicielami" stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia.

    Mimo iż trudno jest dokładnie ocenić wpływ ich ekspansji, naukowcy są przekonani, że wzrost populacji i ekspansja na nowe kraje i/lub środowiska miejskie może spowodować intensyfikację przenoszenia niebezpiecznych pasożytów i chorób na zwierzęta domowe i ludzi.

    Wścieklizna i glista Baylisascaris procyonis - bardzo niebezpieczny dla człowieka pasożyt patogeniczny, którego obecność stwierdzono w Niemczech - to jedne z najpoważniejszych zagrożeń zakaźnych przenoszonych przez szopy.

    Baylisascaris procyonis wywołuje zespół larwy wędrującej (Larva migrans), które to schorzenie polega na przemieszczaniu się larw i utrzymywaniu pasożytów pod skórą, w mózgu i innych narządach. W przeszłości choroba występowała wyłącznie w Ameryce, ale teraz pojawia się i rozwija w Europie.

    Chociaż wścieklizna została wyeliminowana w Europie Zachodniej dzięki doustnym szczepieniom dla lisów, to nadal istnieje obawa, że szop pracz może skomplikować sytuacje w niektórych obszarach Europy Wschodniej, gdzie nadal szerzy się wścieklizna. W ostatnich latach odnotowano 142 przypadki szopów praczy chorych na wściekliznę, zwłaszcza w Estonii, na Litwie, w Niemczech i na Ukrainie.

    Szop pracz od dawna jest uznawany za gatunek inwazyjny, zwłaszcza od jego zadomowienia się w Europie w latach 70. XX w. i szybkiej ekspansji jaka potem nastąpiła. Mimo tego faktu, większość krajów europejskich nie kontroluje handlu tym gatunkiem, który jest wprowadzany na rynek jako zwierzę domowe.

    "Przypadek Hiszpanii stanowi dobry przykład. Źródłem ekspansji szopa pracza są prawdopodobnie osobniki uciekające z domu, w którym były trzymane jako zwierzę do towarzystwa oraz właściciele wypuszczający swoich podopiecznych na wolność na wsi, kiedy zwierzęta osiągają wiek dojrzały i stają się agresywne" - mówi Beatriz Beltrán-Beck. "Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że całkowicie brakuje wiedzy na temat biologii, ekologii i gęstości populacji szopa pracza w Europie".

    "Potrzebne są dalsze badania epidemiologiczne nad obecną sytuacją zdrowotną i wdrożenie praktyk ograniczających możliwe oddziaływanie inwazyjnych szopów praczy".

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Szop pracz (Procyon lotor) – gatunek średnich rozmiarów ssaka z rodziny szopowatych (Procyonidae) pochodzący z Ameryki Północnej. Największy przedstawiciel rodziny szopowatych, o ciele długości od 40 do 70 cm i wadze 3,5–9 kg, zazwyczaj aktywny w nocy. Szop jest wszystkożerny, a jego dieta zawiera w 40% bezkręgowce, w 33% – rośliny i w 27% – kręgowce. Sierść szopa o szarym kolorze w 90% składa się z gęstego podszerstka, który chroni przed zimnem. Najbardziej charakterystyczne cechy szopa pracza to niezwykle zręczne przednie łapy i czarny wzór maski wokół oczu; są one elementami mitologii kilku szczepów Indian. Szopy znane są z inteligencji; badania wykazują, że zwierzęta te przechowują w pamięci rozwiązania zadań nawet przez trzy lata. Choroby odzwierzęce, zoonozy – zakaźne lub pasożytnicze choroby zwierząt, bądź przez zwierzęta tylko roznoszone, przenoszące się na człowieka poprzez kontakt bezpośredni lub surowce pochodzenia zwierzęcego, rzadziej drogą powietrzną (np. toksoplazmoza, bruceloza, wścieklizna, ptasia grypa i inne). Wścieklizna (łac. rabies) – niebezpieczna wirusowa choroba zakaźna zwierząt (niektórych ssaków), mogąca przenieść się na człowieka (antropozoonoza). Główną przyczyną śmierci jest niewydolność oddechowa.

    Choroby zwierząt, podobnie jak choroby ludzi, mogą mieć różną etiologię, od zakaźnych, wirusowych począwszy, a na zwyrodnieniowych czy autoagresyjnych skończywszy. Większość chorób zwierzęcych jest ściśle przypisana do jakiegoś taksonu, istnieją jednak również takie, które łatwo przenoszą się między grupami zwierząt. Zdarza się, że niektóre z tych chorób atakują człowieka, zwane są wówczas zoonozami.
    Angiostrongyloza – (angiostrongylosis canum) choroba wywoływana u psów i lisów przez Angiostrongylus vasorum (robaka płucnego, nicienia płucnego, płucniaka). Pasożyt jest roznoszony przez ślimaki i pomrowy. Do zarażenia może dojść na skutek połknięcia zarażonego ślimaka lub pomrowa przez psa lub lisa. Zagrożenie stanowią również trawy lub patyki, po których pełzały ślimaki-nosiciele nicieni płucnych. Choroba daje objawy głównie ze strony układu oddechowego: przyspieszony oddech, duszności, ciężki wydajny kaszel z krwawa flegmą, nietolerancja wysiłkowa i omdlenia. Dochodzi także do zaburzeń krzepliwości objawiających się trudnością w zahamowaniu krwawień, siniakami, nadmiernymi krwawieniami przy zabiegach chirurgicznych. Pojawiają się też objawy ze strony układu nerwowego. W skrajnych przypadkach może dojść do śmierci chorego zwierzęcia. Postawienie prawidłowej diagnozy wymaga dodatkowych badań kału psów lub lisów na obecność płucników. Polska należy do krajów najbardziej zagrożonych angiostrongylozą w Europie. Prawdopodobną przyczyną rozprzestrzeniania się choroby jest wzrost populacji lisów i ich zdolność do przemieszczania się na znaczne odległości.

    Epizootia (pomór, zaraza) – występowanie zachorowań na jedną z chorób zakaźnych, wśród zwierząt domowych lub dzikich na danym terenie, w zdecydowanie większej liczbie niż w poprzednich latach rejestracji danych. Wampirowate, wampiry (Desmodontinae) – podrodzina nietoperzy odżywiających się krwią zwierząt. Nietoperze te polują głównie w nocy, atakując zwierzęta (wyłącznie stałocieplne) w sposób praktycznie niezauważalny. Jest to możliwe dlatego, że ich zęby są bardzo ostre, a ślina zawiera specjalne substancje znieczulające i zapobiegające krzepnięciu krwi (antykoagulanty). Wampiry przecinają skórę zaatakowanych zwierząt i spijają spływającą krew. Są to niewielkie zwierzęta, masa ich ciała nie przekracza 30 g, przy rozpiętości skrzydeł do 40 cm. Potrafią latać, ale także szybko biegać i skakać. Prowadzą nocny tryb życia, w dzień ukrywając się w dziuplach drzew, jaskiniach i innych kryjówkach. Ich uzębienie liczy od 20 do 26 zębów, kły i siekacze mają postać ostrych blaszek, doskonale przecinających skórę. Nietoperze te występują w strefie tropikalnej, szczególnie rozpowszechnione są w Ameryce Środkowej i Południowej. Ich szkodliwość polega nie tylko na tym, że osłabiają zaatakowane zwierzęta. Są one również nosicielami wścieklizny.

    Kwarantanna – czasowe odosobnienie (dawn. 40-dniowe z łac. quarantena czyli 40) ludzi, zwierząt, roślin lub towarów, co do których istnieje podejrzenie, że mogą być roznosicielami chorób zakaźnych.

    Dodano: 31.08.2012. 17:17  


    Najnowsze