• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Chorzy na cukrzycę obawiają się hipoglikemii

    22.11.2010. 00:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Aż 40 proc. pacjentów leczonych na cukrzycę typu 2 boi się groźnej dla życia hipoglikemii, czyli niedocukrzenia, związanego ze stosowaną terapią. Tymczasem najnowsze leki, tzw. inkretynowe, prawie nie stwarzają takiego ryzyka - przekonują lekarze.

    Kilka leków inkretynowych otrzymało już pozytywną rekomendację Agencji Oceny Technologii Medycznych (AOTM), na razie nie znalazły się one jednak na liście refundacyjnej.

    Jak podkreślali obecni na konferencji diabetolodzy, leki inkretynowe w najwyższym stopniu spełniają kryteria idealnego leku na cukrzycę - są bezpieczne, praktycznie nie powodują niedocukrzeń, a na dodatek nie powodują tycia albo wręcz sprzyjają chudnięciu. "Chcielibyśmy mieć możliwość stosowania ich u pacjentów" - podkreślał prezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego prof. Władysław Grzeszczak podczas piątkowej konferencji prasowej w Warszawie.

    Cukrzycę można ogólnie opisać jako zaburzenie w metabolizmie glukozy, które objawia się zbyt wysokim poziomem tego cukru we krwi. Wyróżnia się kilka typów schorzenia. 85-90 proc. przypadków cukrzycy stanowi typ 2. Jest on spowodowany spadkiem wrażliwości tkanek na insulinę - hormon regulujący metabolizm glukozy w organizmie - i ma ścisły związek ze stylem życia, tj. zbyt kaloryczną dietą, nadwagą lub otyłością, brakiem ruchu.

    Cukrzyca typu 1 dotyczy głównie dzieci i młodzieży. Jej przyczyną jest zniszczenie przez układ odporności komórek beta trzustki produkujących insulinę. Podczas gdy w cukrzycy typu 2 leczenie zaczyna się od zmiany trybu życia i leków doustnych, cukrzyca typu 1 wymaga od początku podawania insuliny.

    Jak przypomniał prof. Grzeszczak, częstym powikłaniem terapii cukrzycy jest hipoglikemia, czyli niedocukrzenie. Zagraża przede wszystkim chorym stosującym insulinę, ale jej ryzyko jest związane również z większością leków doustnych przyjmowanych przez chorych na cukrzycę typu 2.

    Hipoglikemię diagnozuje się, gdy poziom glukozy we krwi spadnie poniżej 54 miligramów na 1 decylitr (tj. 100 ml) krwi u osoby dorosłej i poniżej 50 mg/dc u dziecka. Do wczesnych objawów hipoglikemii zalicza się niepokój, nerwowość, drażliwość, bladość, wzmożoną potliwość, rozszerzenie źrenic i wzrost akcji serca nawet do 120 uderzeń na minutę. W późniejszej fazie dochodzi do zaburzeń orientacji, koordynacji ruchowej, problemów z mową, drgawek, utraty przytomności i śpiączki. Hipoglikemia może ostatecznie prowadzić do zgonu, ale zawsze powoduje nieodwracalne uszkodzenie części komórek w mózgu i zwiększa ryzyko problemów z sercem - zaznaczył prof. Grzeszczak.

    Dlatego bardzo ważne jest, by chorzy na cukrzycę zawsze mieli pod ręką jakieś źródło cukrów prostych - najlepiej słodki napój albo kilka cukierków. Jak ocenił prof. Edward Franek z Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie, czekoladki lub batoniki, choć również słodkie, często zawierają tłuszcze, które mogą spowalniać wchłanianie glukozy do krwi.

    Według specjalisty, do hipoglikemii dochodzi m.in. wówczas, gdy chory przyjmie zbyt dużą dawkę insuliny w stosunku do planowanej aktywności fizycznej lub po podaniu insuliny nie spożyje posiłku.

    Statystyczny chory na cukrzycę doświadcza 100 epizodów hipoglikemii w ciągu roku, z czego od 1 do 2 ocenia się jako ciężkie - powiedział prof. Grzeszczak. Z badań przeprowadzonych w 2010 r. na ponad 400 chorych z cukrzycą typu 2 z pięciu krajów Europy wynika, że jedna szósta z nich trafiła na pogotowie z powodu niedocukrzenia, a jedna trzecia wymagała pomocy osób trzecich.

    Nowe leki tzw. inkretynowe dzieli się na dwie grupy. Jedna to tzw. analogi GLP-1, które naśladują działanie inkretyn, hormonów wydzielanych w jelitach pod wpływem posiłku i pobudzających produkcję insuliny w trzustce. Podaje się jej w postaci podskórnej. Drugą grupę stanowią inhibitory DPP4 lub gliptyny, które hamują rozkład naturalnych ludzkich inkretyn. Pierwszy lek z tej grupy - sitagliptyna - może być stosowana w kombinacji z innymi lekami na cukrzycę oraz z insuliną.

    PAP - Nauka w Polsce, Joanna Morga 

    hes/bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Cukrzyca typu MODY (MODY – akronim od ang. Maturity Onset Diabetes of the Young) – grupa rzadkich i uwarunkowanych genetycznie postaci cukrzycy, których objawy pojawiają się u osób w wieku 15-35 lat, a ich przebieg kliniczny jest zbliżony do cukrzycy typu 2. W przeciwieństwie do typu 1, który zawsze wymaga przyjmowania insuliny, chorzy z MODY często mogą przyjmować leki doustne. Stanowią 1–5% wszystkich przypadków cukrzycy. Cukrzyca – grupa chorób metabolicznych charakteryzująca się hiperglikemią (podwyższonym poziomem cukru we krwi) wynikającą z defektu produkcji lub działania insuliny wydzielanej przez komórki beta trzustki. Przewlekła hiperglikemia wiąże się z uszkodzeniem, zaburzeniem czynności i niewydolnością różnych narządów, szczególnie oczu, nerek, nerwów, serca i naczyń krwionośnych. Ze względu na przyczynę i przebieg choroby, można wyróżnić cukrzycę typu 1, typu 2, cukrzycę ciężarnych i inne. Doustne leki przeciwcukrzycowe – grupa leków w postaci tabletek stosowanych w cukrzycy. Leki te różnią się pod względem mechanizmu działania, profilu farmakologicznego, ale ich wspólną cechą jest zasadniczy efekt działania – obniżanie stężenia glukozy we krwi (działanie hipoglikemizujące). Doustne leki przeciwcukrzycowe znajdują zastosowanie przede wszystkim w leczeniu cukrzycy typu 2, oraz niektóre z nich (pochodne biguanidowe) pomocniczo w wybranych przypadkach cukrzycy typu 1 (zmniejszenie wahań glikemii poposiłkowej, obniżenie poziomu lipidów).

    Cukrzyca typu 1 (łac. diabetes mellitus typi 1, ang. Insulin Dependent Diabetes Mellitus, IDDM), nazywana też cukrzycą insulinozależną jest jedną z etiopatogenetycznych postaci cukrzycy. U jej podłoża leży przewlekły, autoimmunologiczny proces chorobowy prowadzący do powolnego zniszczenia, produkujących insulinę, komórek β wysp trzustkowych i w następstwie tego do utraty zdolności jej wydzielania. Insulina aspart - analog insuliny ludzkiej o krótkim czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy.

    Insulina lispro - analog insuliny ludzkiej o krótkim czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy. Tolbutamid – metylowa pochodna sulfonylomocznika, lek należący do doustnych leków hipoglikemizujących, który był szeroko stosowany w leczeniu cukrzycy typu II.

    Insulina glargine − wolnodziałający analog insuliny ludzkiej o wydłużonym czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy. Insulina detemir – wolno działający analog insuliny ludzkiej o wydłużonym czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy.

    Cukrzyca ciężarnych (ang. Gestational Diabetes Mellitus, GDM) – każdy stan hiperglikemiczny (nieprawidłowa glikemia na czczo, nietolerancja glukozy lub cukrzyca) pojawiające się u zdrowych dotąd kobiet w ciąży. Stanowi ono zagrożenie dla płodu, a ponadto u 30-45% kobiet, u których stwierdzano cukrzycę ciężarnych, w ciągu najbliższych 15 lat rozwija się cukrzyca typu 2.

    Eksenatyd (ang. Exenatide) − nowy lek zarejestrowany do leczenia cukrzycy, będący agonistą peptydu glukagonopodobnego typu 1 (GLP-1 Glucagon-like-peptide-1), wytwarzanego przez komórki L jelita cienkiego, który wiążąc się z komórką β (receptorem dla GLP-1) wysp trzustkowych zwiększa wydzielanie insuliny pod wpływem glukozy. Ponadto spowalnia wchłanianie glukozy oraz hamuje wpływ glukagonu na komórki receptorowe. Został dopuszczony do leczenia typu 2 cukrzycy przez FDA na rynku USA w 2005. Eksenatyd jest syntetycznym analogiem peptydu złożonego z 39 aminokwasów, pierwotnie wykrytego w ślinie helodermy arizońskiej.

    Dodano: 22.11.2010. 00:33  


    Najnowsze