• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Chorzy na przewlekłą białaczkę limfocytową zyskują szansę na dłuższe życie

    05.10.2010. 17:26
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Zespół europejskich naukowców odkrył, że uzupełnienie standardowej chemioterapii o monoklonalne przeciwciało Rituxan może w przypadku chorych na przewlekłą białaczkę limfocytową (CLL) zwiększyć ich trzyletni wskaźnik przeżycia z 45 do 65%. Naukowcy mają nadzieję, że ich odkrycie przyczyni się do zrewolucjonizowania standardowej praktyki leczenia pierwszego rzutu tych pacjentów, nawet jeżeli nie zostanie opracowane lekarstwo dające trwały efekt. Wyniki badań zostały niedawno opublikowane w specjalnym wydaniu czasopisma The Lancet poświęconym nowotworom.

    CLL to stadium chłoniaka z małych limfocytów (SLL), typ chłoniaka z limfocytów B występujący głównie w węzłach chłonnych. To najpowszechniejsza, złośliwa choroba limfoidalna osób dorosłych w krajach zachodnich, która dotyka rocznie około 5 z każdych 100.000 osób. Od ponad 40 lat chemioterapia wykorzystywana do leczenia CLL przynosi ograniczone efekty i nie ma obecnie metody leczenia, która poprawiałaby ogólny wskaźnik przeżycia.

    Niemniej naukowcy twierdzą, że uzyskali obiecujące wyniki w drugiej fazie badań, łącząc rituximab z lekami stosowanymi w chemioterapii, fludarabiną i cyklofosfamidem. Informują o wyższych jak do tej pory wskaźnikach reakcji na leczenie pierwszego rzutu u pacjentów chorych na CLL.

    Aby dokonać dalszej ewaluacji tej strategii terapeutycznej, niemiecka grupa pracująca nad przewlekłą białaczką limfocytową przeprowadziła próbę kliniczną fazy trzeciej w 190 ośrodkach w 11 krajach. Ponad 400 wcześniej nieleczonych pacjentów zakwalifikowano losowo na chemoimmunoterapię fludarabiną, cyklofosfamidem i rituximabem, a kolejnych 400 na chemioterapię fludarabiną i cyklofosfamidem.

    Naukowcy odkryli, że u niemal połowy pacjentów z grupy chemioimmunoterapii nastąpiła całkowita remisja po 3 latach w porównaniu do mniej niż 25% w grupie chemioterapii. Po trzech latach leczenia u 65% pacjentów poddanych chemioimmunoterapii nie nastąpił rozwój choroby w porównaniu do 45% pacjentów poddanych chemioterapii. Leczenie za pomocą chemioimmunoterapii znacząco zwiększa prawdopodobieństwo przeżycia pacjentów o trzy lata i więcej - stwierdzają naukowcy. Zauważyli, że po 3 latach 87% pacjentów, którzy zostali poddani chemioimmunoterapii pozostawało przy życiu w porównaniu do 83% poddanych wyłącznie chemioterapii.

    Zdaniem zespołu w grupie poddanej chemioimmunoterapii częściej występowały stopień trzeci i czwarty neutropenii i leukocytopenii (stanu, w którym liczba leukocytów w krwioobiegu jest obniżona). Niemniej naukowcy stwierdzili, że chemioimmunoterapia nie nasiliła żadnych innych skutków ubocznych. Odnotowano 8 zgonów wynikających ze sposobu leczenia w grupie poddanej chemioimmunoterapii w porównaniu z 10 w grupie poddanej chemioterapii.

    Naukowcy zwrócili uwagę, że poprawa wskaźnika przeżycia nie była jednakowa we wszystkich klinicznych i genetycznych podgrupach. W szczególności pacjenci z delecją chromosomu 17p (albo CLL z dysfunkcyjnym p53) słabo reagowali na leczenie, a u mniej niż 5% nastąpiła całkowita remisja nawet po poddaniu ich chemioimmunoterapii. Z kolei wskaźnik całkowitej remisji wzrósł ponad trzykrotnie u pacjentów z delecją chromosomu 11q poddanych chemioimmunoterapii, którą to grupę uznaje się za mającą słabe rokowania.

    Autorzy napisali w podsumowaniu, że "te wyniki mogą przyczynić się do wypracowania nowego modelu terapii, w którym wybór konkretnego leczenia pierwszego rzutu poprawi naturalny przebieg przewlekłej białaczki limfocytowej". Peter Hillmen z St James's University Teaching Hospital w Leeds, Wlk. Brytania, stwierdził, że próba kliniczna była "kamieniem milowym w leczeniu CLL pod kilkoma względami i stanowi zapowiedź fundamentalnych zmian w postępowaniu z chorobą".

    Wkład w badania wnieśli naukowcy z Austrii, Australii, Czech, Niemiec, Szwajcarii i Włoch.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Gemtuzumab ozogamicyny — lek cytostatyczny, obecnie wycofany z rynku, stosowany dawniej w leczeniu ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z dodatnimi wynikami badań w kierunku receptorów CD33, u których wystąpił nawrót choroby po wcześniejszym kursie leczenia oraz którzy nie kwalifikowali się do innych typów intensywnej chemioterapii. W dniu 18 października 2000 został oznaczony jako sierocy produkt leczniczy do leczenia ostrej białaczki szpikowej. Przewlekła białaczka limfocytowa B-komórkowa - choroba nowotworowa, hematologiczna należąca do grupy zespołów limfoproliferacyjnych. Zazwyczaj ma łagodny przebieg. Dotyczy dojrzałych morfologicznie limfocytów. W obrazie morfologicznym charakteryzuje się leukocytozą z limfocytozą. Mogą występować powiększenie węzłów chłonnych, splenomegalia, rzadziej hepatomegalia czy powiększenie innych narządów limfatycznych oraz zajęcie narządów pozalimfatycznych (zazwyczaj skóry). W leczeniu stosuje się głównie chlorambucyl w skojarzeniu z prednizonem, ewentualnie fludarabinę lub kladrybinę (w monoterapii lub z cyklofosfamidem). Ofatumumab (INN: Ofatumumab, HuMax-CD20, Arzerra, ATC L01X C010) — lek biologiczny używany do leczenia pacjentów z przewlekłą białaczką limfatyczną.

    Przewlekłe białaczki limfatyczne (łac. lymphadenosis leucaemica chronica, ang. chronic lymphocytic leukemia lub chronic lymphoid leukemia), określana także skrótem LLC i CLL (częściej) - grupa chorób hematologicznych należących do klonalnych chorób limfoproliferacyjnych. Występują głównie u osób starszych po 60 roku życia. Częściej u mężczyzn niż u kobiet. Mają łagodniejszy przebieg niż reszta odmian białaczek i przy dobrej odpowiedzi na leczenia rokują kilkunastoletnie przeżycie. Stereotaktyczne przeszczepy tkankowe istoty czarnej – eksperymentalna metoda leczenia choroby Parkinsona. Podejmowane dotychczas próby polegały na próbach transplantacji płodowej tkanki śródmózgowia zawierającej neurony dopaminergiczne do prążkowia chorych na chorobę Parkinsona. Przy założeniu że komórki dopaminergiczne mogą przeżyć i wytworzyć synapsy z innymi neuronami w mózgu biorcy, zaczną wytwarzać dopaminę i że mózg biorcy będzie mógł korzystać z niej w neurotransmisji na uszkodzonych przez proces chorobowy szlakach, metoda ta mogłaby być uznana za metodę leczenia przyczynowego schorzenia. Badania PET u biorców wykazały wzrost wychwytu znakowanej fluorem L-dopy w prążkowiu, obserwowano też poprawę kliniczną, zwłaszcza u młodszych pacjentów. U pacjentów którzy zmarli w czasie obserwacji badanie neuropatologiczne potwierdziło przyjęcie przeszczepu.

    Szkoła Życia z Przewlekłą Białaczką Szpikową (Szkoła Życia z PBSz) - ogólnopolski program mający na celu pomoc pacjentom chorym na przewlekłą białaczkę szpikową w procesie leczenia oraz zapewnienie im wsparcia psychicznego. Nilotynib – organiczny związek chemiczny będący inhibitorem aktywności kinazy białkowej. Wskazany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej u dorosłych pacjentów, u których występuje chromosom Philadelphia.

    Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%. Belimumab – przeciwciało monoklonalne, inhibitor rozpuszczalnego czynnika stymulującego limfocyty B (BLyS, BAFF, TALL-1). Stosowany jako leczenie uzupełniające u dorosłych pacjentów z aktywnym, seropozytywnym toczniem rumieniowatym układowym o dużej aktywności choroby (np. z obecnością przeciwciał przeciwko dsDNA i z małym stężeniem dopełniacza) pomimo stosowania standardowego leczenia.

    ABVD to schemat chemioterapii używany do leczenia pierwszego rzutu chłoniaka Hodgkina. Składa się z czterech leków o działaniu cytostatycznym: adriamycyny (doksorubicyny), bleomycyny, winblastyny i dakarbazyny.

    Dootrzewnowa chemioterapia perfuzyjna w hipertermii - procedura z zakresu onkologii i chirurgii onkologicznej, służąca do leczenia zmian nowotworowych, stanowi połączenie metod chemioterapii i hipertermii terapeutycznej. Stanowi element leczenia wieloetapowego, stosowana jest w trakcie zabiegu chirurgicznego.

    Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie istnieje od ponad czterdziestu lat. Zaspokaja potrzeby zdrowotne dzieci i młodzieży do okresu noworodkowego do 18. roku życia w zakresie diagnostyki, leczenia szpitalnego, rehabilitacji leczniczej i ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Jeśli jest niezbędna kontynuacja leczenia Szpitalu, możliwa jest opieka nad pacjentami do wieku 25 lat. Część swojej oferty Szpital kieruje również do pacjentów dorosłych. Dotyczy to przede wszystkim badań diagnostycznych, ale także porad specjalistycznych i rehabilitacji leczniczej. Skala Alvarado (ang. Alvarado score) – dziesięciopunktowa skala stosowana w diagnostyce zapalenia wyrostka robaczkowego, oparta na objawach klinicznych i liczbie leukocytów. W oryginalnej pracy Alvarado proponował interwencję chirurgiczną u wszystkich pacjentów z liczbą punktów 7 lub więcej i obserwację u pacjentów z 5 lub 6 punktami. Kolejne badania kliniczne nie dowiodły skuteczności samej skali Alvarado, ale wykazywano, że skala może być przydatna w klasyfikowaniu pacjentów do badań obrazowych.

    Anestezjolog jest to lekarz posiadający specjalizację z anestezjologii i intensywnej terapii. Do obowiązków lekarza anestezjologa należą: znieczulanie pacjentów wymagających operacji, leczenie pacjentów oddziału intensywnej terapii, leczenie bólu ostrego i przewlekłego oraz resuscytacja. Neutropenia – stan hematologiczny polegający na obniżeniu liczby granulocytów obojętnochłonnych poniżej 1500/μl (poniżej 500/μl – agranulocytoza). Przyczynami neutropenii może być zwiększone niszczenie neutrofili lub ich zmniejszone wytwarzanie oraz zła dystrybucja. Istnieją także wrodzone neutropenie, takie jak: zespół Kostmanna lub zespół Schwachmana-Diamonda. Ciężka neutropenia oraz agranulocytoza stanowią poważne zagrożenie życia z powodu szybko postępujących zakażeń bakteryjnych, wirusowych lub grzybiczych, które są najczęstszą przyczyną śmierci chorych na białaczki lub inne nowotwory w okresie chemioterapii.

    Skala Glasgow (ang. Glasgow Coma Scale – GCS) jest używana w medycynie w celu oceny poziomu świadomości. Początkowo wprowadzono ją w celu umożliwienia szybkiej oceny stanu pacjentów po urazie głowy i wstępnego ustalenia rokowania. Obecnie jest powszechnie stosowana zarówno w medycynie ratunkowej, jak i do śledzenia zmian poziomu świadomości pacjentów w czasie leczenia.

    Dodano: 05.10.2010. 17:26  


    Najnowsze