• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ciężka posocznica - kiedy wolny hem puszcza się samopas

    04.10.2010. 17:49
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Badania nad mechanizmami biorącymi udział w ciężkiej posocznicy doprowadziły do wniosku, że wolny hem - składnik hemoglobiny, który zawiera żelazo i inne atomy - odgrywa kluczową rolę w rozwoju choroby. Prace ujawniły również potencjał terapeutyczny naturalnie występującej molekuły odnajdującej ów hem. Odkrycia zostały opublikowane dnia 29 września 2010 r. w czasopiśmie Science Translational Medicine.

    Prace finansowane przez amerykańskie, brazylijskie i portugalskie organizacje zostały również częściowo dofinansowane z projektu Xenome (Przebudowa genomu świni na rzecz ksenotransplantacji u naczelnych: krok w kierunku zastosowań klinicznych) oraz z projektu Gasmalaria (Przenik między tlenkiem azotu a tlenkiem węgla w tłumieniu patogenezy malarii mózgowej). Projekty uzyskały wsparcie ze środków europejskich odpowiednio z Szóstego i Siódmego Programu Ramowego.

    Ciężka posocznica jest zwykle powodowana przez niekontrolowane reakcje fizjologiczne na infekcję, a nie przez czynnik zakaźny jako taki, i wiąże się z nagłym spadkiem ciśnienia krwi oraz postępującą niewydolnością organów. Niezwykle trudno ją leczyć i stanowi jedną z najczęstszych przyczyn zgonu na oddziałach intensywnej opieki medycznej.

    Naukowcy z Instituto Gulbenkian de Ciencia w Portugalii odkryli, że wolny hem pogarsza szkody wyrządzone przez nadmierną reakcję układu immunologicznego na czynnik zakaźny. Hem jest oswobadzany, kiedy hemoglobina jest uwalniana z erytrocytów, które normalnie otaczają ją, w procesie zwanym hemolizą. Ten proces, wywoływany wraz z rozwojem posocznicy, przerywa wiązanie między hemoglobiną a czterema powiązanymi molekułami, tak zwanymi grupami hemowymi. Uwolnione w ten sposób grupy hemowe stają się toksyczne, powodując śmierć komórkową i niewydolność organów.

    Jednakże organizm wytwarza również hemopeksynę - białko sekwestrujące hem. Naukowców pracujących pod kierunkiem dr Miguela Soaresa zaintrygowało powiązanie między poziomem tej molekuły a rozwojem posocznicy. "Odkryliśmy, że kiedy następuje akumulacja hemu we krwi to poziom hemopeksyny [...] spada, co sugerowałoby sposób na kontrolowanie szkodliwego oddziaływania wolnego hemu" - mówi dr Rasmus Larsen, naczelny autor raportu.

    "Rozpoczęliśmy bardzo owocną współpracę z Ann Smith (Uniwersytet Missouri, USA) [która] pracuje nad hemopeksyną od wielu lat" - dodaje. "Wysłała nam wystarczającą ilość tego białka, którą mogliśmy podać myszom po zapadnięciu przez nie na ciężką posocznicę. Odkryliśmy, że po podaniu białka ogólny stan zdrowia zwierząt wyraźnie się poprawił, a większość z nich przeżyła infekcję w porównaniu do nieleczonych myszy, które padły."

    Współpraca z dr Fernando Bozza z Fundacao Oswaldo Cruz w Rio de Janeiro, Brazylia, potwierdziła, że podobny mechanizm sprawdza się również w przypadku ludzi. Badania nad pacjentami oddziałów intensywnej opieki medycznej ze wstrząsem septycznym wykazały, że osoby, które przeżyły infekcję miały wyższy poziom hemopeksyny krążącej we krwi niż te, które uległy chorobie.

    Ten obiecujący trop może ostatecznie zostać włączony do nowych podejść terapeutycznych, jak również znaleźć bezpośrednie zastosowania praktyczne. Jak podkreślają dr Soares i dr Larsen: "Te obserwacje sugerują, że hemopeksyna może być wykorzystywana jako prognostyk umieralności pacjentów zapadających na ciężką posocznicę. Jeżeli poziom jest zbyt niski, to należy spodziewać się poważniejszych skutków choroby i prawdopodobnego zgonu".

    Wyższa precyzja prognozowania powinna jednak stanowić dopiero początek. "Choć wiele leków skutecznie eliminuje patogeny wywołujące ciężką posocznicę, takie podejście samo w sobie nie wystarczy, aby zapobiegać umieralności" - stwierdza dr Soares. "Podając hemopeksynę, chroniącą organy przed zniszczeniem, otwieramy drogę przed alternatywnym sposobem leczenia posocznicy (obok eliminowania czynnika chorobotwórczego), który może potencjalnie uratować tysiące pacjentów oddziałów intensywnej opieki medycznej na świecie."

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Hemopeksyna – produkowane przez wątrobę białko osocza krwi (glikoproteina), charakteryzujące się najwyższym (spośród białek krwi) powinowactwem do produktu rozpadu hemoglobinyhemu. Bakteriemia - zakażenie krwi bakteriami, stwierdzone ich wyizolowaniem, może nie mieć żadnych następstw i powikłań. W przeciwieństwie do posocznicy nie ma objawów klinicznych wynikających z obecności drobnoustroju we krwi. Oddział Intensywnej Terapii, Oddział Intensywnej Opieki Medycznej, OIT, OIOM, (ang. Intensive Care Unit, ICU) - jeden z podstawowych oddziałów szpitalnych zajmujący się leczeniem pacjentów w stanie krytycznym.

    Burkholderia cepacia - jest to nieprzetrwalnikująca, Gram-ujemna bakteria nie fermentująca glukozy, która może być przyczyną zakażeń oportunistycznych. Jest częstą przyczyną zakażeń wewnątrzszpitalnych, zwłaszcza na oddziałach intensywnej terapii, onkologii oraz transplantologii. U osłabionych pacjentów jest w stanie wywołać m.in. posocznicę, zapalenie wsierdzia, zapalenie dróg moczowych. Szczególnie predysponowani na zakażenie są chorzy na mukowiscydozę. Hematyna – pochodna hemu, która zawiera trójwartościowy atom żelaza (Fe) powstający z hemoglobiny bądź hemu pod wpływem działania bardzo silnych związków utleniających. Hematyna nie ma żadnych możliwości na wiązanie tlenu oraz uczestnictwa w jego transporcie. W wyniku połączenia białkowej części hemoglobiny z hematyna powstaje nieaktywna methemoglobina. W medycynie sądowej hematyna wykorzystywana jest do rozpoznawania krwi, używając metody wytworzenia chloroheminy, która krystalizuje się.

    Acinetobacter baumannii - gatunek Gram ujemnych bakterii wywołujących zakażenia oportunistyczne u ludzi. Bytuje w wodzie i glebie. Infekcja Acinetobacter baumannii jest częstym zakażeniem wewnątrzszpitalnym u pacjentów wymagających dużej ilości procedur inwazyjnych, przebywających na Oddziałach Intensywnej Terapii. Zakażenie u takich pacjentów może często prowadzić do sepsy. Hemoliza (łac. haemolysis, z gr. Αἷμα = krew + λύσις = otwierać) – przechodzenie hemoglobiny do osocza krwi wywołane zniszczeniem erytrocytów. Hemoliza może być spowodowana np. toksynami bakteryjnymi, jak również może występować w konflikcie serologicznym oraz chorobach związanych z nieprawidłową budową erytrocytów.

    Pankuronium (ATC: M 03 AC 01) – organiczny związek chemiczny, niedepolaryzujący lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, znany pod nazwą handlową Pavulon. Jako lek podawany jest w formie roztworu soli pankuronium – bromku pancuronium (C35H60Br2N2O4). Należy do grupy niedepolaryzujących środków zwiotczających. Stosowany jest wyłącznie w lecznictwie zamkniętym przez lekarzy anestezjologów w czasie operacji oraz do prowadzenia leczenia oddechem kontrolowanym z respiratora w szpitalnych oddziałach intensywnej opieki medycznej oraz oddziałach intensywnej terapii. Pankuronium podaje się we wstrzyknięciach dożylnych przez venflon lub przez wkłucie centralne bezpośrednio do przedsionka serca. Zanokcica opryszczkowa – zakażenie wału paznokciowego spowodowane przez wirusa opryszczki zwykłej. Zmiany są bolesne i ograniczają się do palców rąk. Rzadko infekcja może dotyczyć palców stopy albo oskórka paznokcia. Zanokcica opryszczkowa może być wywołana przez infekcję wirusem HSV 1 albo HSV 2. Zanokcica wywołana przez wirusa HSV 1 często występuje u pracowników opieki medycznej, którzy mają kontakt z wirusem; dotyczy to przeważnie stomatologów i pracowników medycznych narażonych na kontakt z wydzielinami z jamy ustnej. Zanokcica opryszczkowa często dotyczy również niemowląt ssących kciuki z pierwotnym zakażeniem jamy ustnej przez wirus HSV 1 (samozakażenie) przed serokonwersją i u dorosłych w wieku 20–30 lat po kontakcie z okolicą narządów płciowych osób zakażonych wirusem HSV 2. Zastosowanie ogólnych środków ostrożności doprowadziło do zmniejszenia częstości występowania zanokcicy opryszczkowej u narażonej grupy zawodowej.

    NF-κB (nuclear factor kappa-light-chain-enhancer of activated B cells) jest kompleksem białkowym działającym jako czynnik transkrypcyjny. NF-κB występuje w niemal wszystkich komórkach zwierzęcych i bierze udział w odpowiedzi komórki na bodźce, takie jak stres, cytokiny, wolne rodniki, ultrafiolet, czy antygeny. NF-κB odgrywa kluczową rolę w regulacji odpowiedzi immunologicznej na infekcję. Zaburzenia w regulacji NF-κB są powiązane z nowotworami, zapaleniami oraz chorobami autoimmunologicznymi, szokiem septycznym, zakażeniami wirusowymi, oraz niewłaściwym rozwojem układu odpornościowego. NF-κB bierze także udział w procesach związanych z plastycznością synaptyczną oraz pamięcią.

    Dodano: 04.10.2010. 17:49  


    Najnowsze