• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Czy Polska kocha swoje dzieci?

    17.03.2009. 11:25
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    w deklaracjach - TAK
    a w działaniach - ...
    ?


    Mówiąc o dzieciach i młodzieży mówimy o co 5-tym Polaku. Zdrowie tej grupy populacyjnej dziś, wyznaczać będą parametry naszego zdrowia publicznego jutro.


    Jakie jest dziś? Jak powinno oceniać się zdrowie dzieci?

    Różne proponuje się i przyjmuje wskaźniki określające stan zdrowia dzieci. Są kraje, w których uważa się, że wyznacznikiem powinna być aktualna fizyczna i psychiczna kondycja. " To ma być dorodne i piękne pokolenie " mówiła na posiedzeniu Sejmowej Komisji Zdrowia prof. Alicja Chybicka, prezes Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego.
    Niestety, oficjalne dane nie potwierdzają, że młode pokolenie Polaków takie właśnie jest.

    Karta zdrowia

    Jak pokazują badania ponad 90 proc. polskich dzieci ma uchybienia zdrowotne. Zauważalnym problemem jest otyłość i nadwaga, które w przyszłości mogą być powodem takich m. in. schorzeń cywilizacyjnych, jak cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby układu krążenia. Mówi się, że próchnica zębów jest zmorą wieku rozwojowego. Wobec krajów europejskich, które w zwalczaniu próchnicy przyjęły i zrealizowały swoje cele, jesteśmy opóźnieni co najmniej 10 lat.
    Specjaliści z dziedziny zdrowia publicznego określają stan zdrowia dzieci i młodzieży jako krytyczny.
    Prof. Jerzy Bodalski z Kliniki Chorób Dzieci Uniwersytetu Medycznego w Łodzi powołując się na oficjalne źródła podaje następujące dane:
    - w województwie łódzkim co czwarte dziecko w wieku 0-14 lat dotknięte jest chorobą przewlekłą : alergią, astmą, chorobami oczu
    -co dziesiąte dziecko w Polsce ma ułomności ograniczające jego aktywność w porównaniu z rówieśnikami, które wymagają dodatkowego zaopatrzenia i korzystania ze specjalnej pomocy jak aparat słuchowy, okulary, kule, itp.
    - kondycja psychiczna populacji wieku rozwojowego jest gorsza niż kondycja somatyczna.
    Prof. Bodalski mówi: - Z tego pobieżnego przeglądu wyłania się smutny obraz sytuacji polskiego dziecka oraz ogrom problemów, które stoją przed społeczeństwem, by z pełnym poczuciem odpowiedzialności zadbać o przyszłe pokolenia, które w najbliższej przyszłości kreować będą wizerunek Polski w świecie. Smutne jest także to, że tego problemu prawie nikt nie zauważa, a głos tych, którzy to widzą, nie jest brany pod uwagę.

    Alarm dla pediatrii

    Federacja Specjalistycznych Towarzystw Pediatrycznych alarmuje: opieka medyczna dzieci i młodzieży w Polsce znajduje się w stanie ciężkiej zapaści.
    Tylko w nielicznych przychodniach na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej przyjmują lekarze pediatrzy. Wizyta u specjalisty wymaga czekania w długiej kolejce.
    Prof. Wanda Kawalec z Kliniki Kardiologii Instytutu Pomnik Centrum Zdrowia Dziecka stwierdza: Wycena przez NFZ pediatrycznych porad ambulatoryjnych jest zaniżona wobec realnych kosztów. Porada kompleksowa może być realizowana tylko raz w roku. Limit czasu przeznaczony na badanie jednego pacjenta, jest zbyt krótki by można było dziecko rozebrać i całościowo zbadać. Nie ma systematycznie prowadzonych programów profilaktycznych, poza programem szczepień ochronnych. Nawet nie wiadomo do końca jaka jest skala problemu, nie ma bowiem rzetelnego monitorowania wszystkich zjawisk i zdarzeń zdrowotnych. W rezultacie dzieci są badane fragmentarycznie, szereg chorób wykrywanych jest zbyt późno.
    Źle jest też z leczeniem szpitalnym dzieci. Procedury kosztują de facto drożej niż w przypadku osób dorosłych. Badania wymagają często wysoko specjalistycznej aparatury oraz udziału zwiększonego zespołu lekarskiego i pielęgniarskiego. Nierzadko trzeba leczyć dzieci na kilku oddziałach. Narodowy Fundusz Zdrowia dobrze o tym wie, ale nie chce tego uznać.

    Praktycznie nie istnieje medycyna szkolna. Jedna pielęgniarka ma pod swoją kuratelą np. cztery szkoły, biega od jednej do drugiej gubiąc w tym zabieganiu problemy zdrowotne swoich podopiecznych. Dodajmy: w porównaniu do wielu krajów UE polskie dzieci są najbardziej zagrożone ubóstwem. Populacja poniżej 15 roku życia, wykazuje o 40 proc. większe ryzyko zgonu niż ich rówieśników w krajach unijnych. Co czwarte dziecko żyje w biedzie lub na skraju ubóstwa. Takie dane zawiera raport Komisji Europejskiej. Bieda jest wrogiem i zagrożeniem dla zdrowia. W biednych rodzinach zdrowie dzieci odsunięte zostaje na dalszy plan.
    - Likwidacją szkolnej służby zdrowia " mówi prof. Jerzy Bodalski " doprowadzono do likwidacji dokumentowanych wskaźników rozwoju fizycznego dzieci i młodzieży, profilaktycznych badań okresowych młodzieży szkolnej i dyspanseryzacji chorób. Także do likwidacji gabinetów stomatologicznych i profilaktyki przeciw próchnicy zębów.

    Gdzie jest pediatra?


    Ten specjalista został wyparty z pierwszej linii frontu opieki zdrowotnej nad dziećmi. Językiem wojskowego komunikatu opisuje się stan na dziś. Liczba pediatrów zmniejsza się z roku na rok, nie ma dostatecznego naboru nowych kadr. Średni wiek lekarza pediatry wynosi dziś 58 lat, młodszych specjalistów jest niewielu. Pediatrów nie zatrudnia się na etatach w przychodniach zdrowia, bo NFZ nie podpisuje takich kontraktów. Wolność wyboru dano za to przychodniom zdrowia, które " jeśli chcą - mogą zatrudnić pediatrę w charakterze ... "podwykonawcy usług medycznych".

    Kto więc leczy polskie dzieci?

    W kręgach Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego mówi się: zmarginalizowano rolę pediatry w opiece nad populacją wieku rozwojowego. Tę powinność oddano w ręce lekarzy rodzinnych pozostawiając kilka tysięcy zdezorientowanych pediatrów praktycznie bez formalnych możliwości uprawiania zawodu, do którego przez lata byli przygotowywani. Ministerstwo Zdrowia nie przedstawia żadnego rozwiązania wobec zaistniałej sytuacji, w której zdegradowanie specjalności zawodowej, jaką jest pediatria, stało się faktem. Patrząc na sprawę w szerszym planie trzeba stwierdzić, że nie ma zdefiniowanego i wyraźnie określonego miejsca i roli pediatry w strukturach służby zdrowia.
    Lekarze pediatrzy podkreślają: nie chcemy i nie zamierzamy wprowadzać żadnych zgrzytów na linii lekarze pediatrzy " lekarze rodzinni. Dyskusje o tym, czy więcej na temat chorób dzieci wie lekarz pediatra, czy lekarz rodzinny uważamy za bezprzedmiotową.
    -Pediatrom " mówi prof. Alicja Chybicka " chodzi o to, aby program opieki nad populacją wieku rozwojowego był włączony do priorytetów polityki zdrowotnej państwa, aby głos pediatrów w opracowaniu, wdrażaniu i realizacji przyjętego programu dochodził do uszu decydentów i był brany pod uwag

    Profilaktyka i wczesne wykrywanie chorób

    Oto obrazek z życia wzięty:
    Jaś staje w drzwiach, pielęgniarka szkolna zważy go, zmierzy i na liście, przy nazwisku postawi jakiś znaczek. To wszystko. Spokój na jakiś czas. Raczej dłuższy, niż krótszy.
    - Proszę Państwa, jeśli tak ma wyglądać profilaktyka " mówiła do posłów z Sejmowej Komisji Zdrowia prof. Alicja Chybicka - to efekty są takie, jakie są. Nasze dzieci nie dorównują w zdrowiu swoim rówieśnikom z wielu krajów Unii Europejskiej i nie dorównają im w dorosłym życiu.
    Prof. Alicja Chybicka mocno podkreśla wagę wczesnego wykrywania chorób. Jest znanym onkologiem i wie co znaczy w tej chorobie opóźnione leczenie. Opowiada się za rozwiązaniami systemowymi, bo tylko wtedy można liczyć na efekty. Kompleksowy program opieki pediatrycznej nad dziećmi i młodzieżą nie może obejść się bez tych dwu kierunkowych działań " profilaktyki i prewencji.
    Pani Profesor jest prezesem Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego i inicjatorką utworzenia Federacji Specjalistycznych Towarzystw Pediatrycznych. To właśnie ta organizacja podjęła zdecydowaną walkę o przywrócenie polskiej pediatrii należnego jej autorytetu i określenie roli w systemie opieki zdrowotnej. Pierwszy postulat kierowany pod adresem Ministerstwa Zdrowia odnosi się do zdefiniowania polityki resortu wobec zadań lekarza pediatry w ochronie zdrowia populacji wieku rozwojowego. Być może wzmocnić trzeba będzie ten postulat przepisami legislacyjnymi, nadającymi lekarzom pediatrom wiodącą rolę w sprawowaniu opieki nad dziećmi i młodzieżą na szczeblu podstawowej opieki zdrowotnej (model taki funkcjonuje z powodzeniem w niektórych krajach Unii Europejskiej).
    Lista postulatów mających uzdrowić polską pediatrię jest pojemna. Co na to ministerstwo zdrowia? Co na to Narodowy Fundusz Zdrowia, dysponent pieniędzy publicznych na zdrowie? To decyzje finansowe Funduszu doprowadziły przecież w niedawnym czasie do niejednej dramatycznej sytuacji, kiedy dla dzieci chorych na raka zabrakło pieniędzy na leki i kiedy próbowano zamknąć oddział onkologiczny, na którym były hospitalizowane dzieci z chorobą nowotworową.
    Zbyt często trudna jest pozytywna odpowiedź na pytanie: Czy Polska kocha swoje dzieci?

    Post scriptum
    Nie tak dawno Ministerstwo Zdrowia w odpowiedzi na interpelację poselską stwierdziło, że system funkcjonujący w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, oraz akty wykonawcze do ustawy "w pełni zapewniają dzieciom i młodzieży opiekę zdrowotną obejmującą zapobieganie chorobom, wykrywanie chorób, leczenie oraz zapobieganie niepełnosprawności". Stwierdzono również, że prowadzona przez Instytut Matki i Dziecka coroczna ocena profilaktycznej opieki zdrowotnej nad uczniami w szkole, nie potwierdza zarzutu o pogorszeniu się tej opieki. Przeciwnie, jej jakość i dostępność systematycznie się poprawia.
    Punkt siedzenia, punkt widzenia. Wszyscy zgodzą się zapewne w jednym, że z każdego punktu widzenia najważniejsze powinno być zdrowie najmłodszej populacji Polaków.
    A z tym właśnie nie jest najlepiej.


    Źródło:
    1. "Obecna sytuacja opieki zdrowotnej nad dzieckiem", Materiały dla Senackiej Komisji Zdrowia, 2008
    2. Zapis stenograficzny (222) 21. posiedzenie Komisji Zdrowia w dniu 6 maja 2008 r.
    3. Biuletyn Kancelaria Sejmu
    Biuro Komisji Sejmowych. Z posiedzenia: Komisji Zdrowia (NR 28)
    4. Wystąpienia wygłoszone i opracowane na posiedzenie Komisji Zdrowia w Senacie RP w dniu 06.05.2008r., dotyczące stanu opieki zdrowotnej nad populacją wieku rozwojowego w Polsce
    5. Wystąpienie prof. dr hab. med. Jerzego Bodalskiego, Łódź, 14 maja 2008 r.
    6.UWAGA! NASZE DZIECI W NIEBEZPIECZEŃSTWIE! " wystąpienie dr Janusza Kochanowskiego, Rzecznika Praw Obywatelskich
    7.Wystąpienie prof. dr hab. med. Wanda Kawalec, Warszawa, 15 maja 2008


    materiał prasowy przygotowany przez Stowarzyszenie "Dziennikarze dla Zdrowia" na konferencję prasową zorganizowaną dla Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego 13 marca 2009 r., Warszawa.

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Ekonomika zdrowia dziedzina ekonomii zajmująca się gospodarowaniem zasobami w systemie opieki zdrowotnej. W szerszym znaczeniu jest to dziedzina obejmująca zarządzanie niedostatkiem środków finansowych w stosunku do nieograniczonego zapotrzebowania na rynku usług zdrowotnych. W Polsce rozwój ekonomiki zdrowia nastąpił w latach 70 - tych XX wieku - kiedy w krajach rozwiniętych wzrosły koszty związane z opieką zdrowotną. Do podejmowania działań w obszarze ochrony zdrowia niezbędne są narzędzia - ekonomiczne analizy i oceny. Lotnicze Pogotowie Ratunkowe – służba ratownictwa medycznego, wykonująca w polskim systemie opieki zdrowotnej zadania z zakresu lotniczego transportu ratowniczego i sanitarnego. Pogotowie powstało w 2000 roku jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej podległy Ministrowi Zdrowia. Dyrektorem LPR jest dr n. med. Robert Gałązkowski. Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) – państwowa jednostka organizacyjna działająca na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Fundusz wypełnia w polskim systemie opieki zdrowotnej funkcję płatnika: ze środków pochodzących z obowiązkowych składek ubezpieczenia zdrowotnego, NFZ finansuje świadczenia zdrowotne udzielane ubezpieczonym i refunduje leki.

    e-zdrowie- narzędzia lub rozwiązania obejmujące produkty, systemy i usługi wychodzące poza zakres prostych aplikacji internetowych. Wiążą się one z narzędziami dla organów i pracowników służby zdrowia oraz dostosowane do indywidualnych potrzeb systemy opieki zdrowotnej dla pacjentów i obywateli. Są to na przykład sieci informacji o zdrowiu, elektroniczne książeczki zdrowia, usługi świadczone w ramach opieki telemedycznej, osobiste przenośne systemy komunikacji, portale poświęcone zdrowiu oraz wiele innych narzędzi na bazie technologii informacyjno-komunikacyjnych, pomagających zapobiegać, diagnozować i leczyć choroby, monitorować stan zdrowia, prowadzić odpowiedni tryb życia. Standardy zapachowej jakości powietrza – wartości określające poziom uciążliwości niepożądanych zapachów powietrza atmosferycznego, który nie powinien być przekraczany w danym miejscu. Ochrona zapachowej jakości powietrza jest elementem opieki zdrowotnej, zgodnie z definicją zdrowia, sformułowaną przez WHO w roku 1948 – odrzucającą postrzeganie zdrowia i choroby wyłącznie w kategoriach biologiczno-medycznych, a przywiązującą wagę do wymiaru psychicznego i społecznego (w kolejnych latach wprowadzono bardziej rozbudowane pojęcie „dobrostanu”).

    Książeczka zdrowia dziecka - książeczka dla dzieci w wieku od 0-18 lat, wydawana przez szpital po urodzeniu się dziecka, zawierająca informacje na temat stanu jego zdrowia, przebytych chorób i szczepień. Pacjent – osoba korzystająca ze świadczeń opieki zdrowotnej, niezależnie od tego czy jest zdrowa, czy chora (definicja Światowej Organizacji Zdrowia). Inna definicja za pacjenta uznaje:

    Minister zdrowia i dzieci (irl. Aire Sláinte agus Leanaí), stanowisko ministerialne w rządzie Irlandii. Minister stoi na czele Departamentu zdrowia i dzieci (irl. An Roinn Sláinte agus Leanaí) i odpowiada za całokształt opieki zdrowotnej w Irlandii. Urząd powstał w 1947 kiedy sprawy zdrowotne wydzielono z kompetencji ministerstwa samorządu lokalnego. Narodowy Rachunek Zdrowia – system prezentacji danych na temat ekonomicznej strony systemu ochrony zdrowia. Jest to stosunkowo nowe narzędzie porównywania wydatków na ochronę zdrowia, które ujmuje je w sposób wszechstronny, zapewniający porównywalność w skali międzynarodowej. Prace nad wdrożeniem metodologii rachunków zdrowia w Polsce zostały podjęte przez zespół ekspertów pod kierownictwem Ministerstwa Zdrowia w 2001 roku, a od 2004 są prowadzone w Głównym Urzędzie Statystycznym w ścisłej współpracy z instytucjami, które gromadzą dane o wydatkach na ochronę zdrowia: tj. Ministerstwem Zdrowia, Narodowym Funduszem Zdrowia, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwem Obrony Narodowej, Ministerstwem Sprawiedliwości, Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej oraz Ministerstwem Finansów.

    Obserwacja w pielęgniarstwie: "Obserwacja jest to uważne oglądanie, spostrzeganie elementów wyglądu i zachowania człowieka lub przedmiotów i zjawisk, w tym m. in. niewerbalnych aspektów komunikowania się." Celem obserwacji pielęgniarskiej jest uzyskanie informacji (danych) o pacjencie, jego rodzinie i środowisku. Istotą obserwacji jest obiektywne spostrzeganie objawów, różnego rodzaju zmian w zachowaniu podmiotu opieki, których nie można uzyskać za pomocą wywiadu, analizy dokumentacji czy pomiaru. Jeśli mamy do czynienia z dzieckiem jako podmiotem opieki, którego wiek i stan zdrowia uniemożliwiają bezpośredni werbalny kontakt, obserwacja jest często podstawową metodą w ocenie stanu zdrowia i w dużej mierze zależy od niej postępowanie pielęgniarskie, lekarskie, umożliwiające ratowanie zdrowia i życia pacjenta.

    Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy (WOŚP) – fundacja charytatywna, której podstawowym celem zgodnie ze statutem jest: „działalność w zakresie ochrony zdrowia polegająca na ratowaniu życia chorych osób, w szczególności dzieci, i działanie na rzecz poprawy stanu ich zdrowia, jak również na działaniu na rzecz promocji zdrowia i profilaktyki zdrowotnej”.

    Porozumienie Zielonogórskie – federacja związków pracodawców ochrony zdrowia, głównie działających w zakresie Podstawowej Opieki Zdrowotnej i specjalistyki ambulatoryjnej, które powstało w celu stworzenia jednolitej organizacji, występującej w zbiorowym interesie swoich członków, zwłaszcza wobec dysponentów publicznych funduszy na rzecz ochrony zdrowia w Polsce. Obecnie do Porozumienia należą świadczeniodawcy wszystkich województw z wyjątkiem zachodniopomorskiego i wielkopolskiego, tworząc 15 związków regionalnych. System opieki zdrowotnej (również system zdrowotny) – system definiowany jako spójna całość, której liczne, powiązane między sobą części wspólnie oddziaływając wpływają pozytywnie na stan zdrowia populacji. Jest on wyodrębnioną całością złożoną z wielu różnorodnych elementów, które powiązane są różnorodnymi więziami (czyli między którymi zachodzą różnorodne relacje) i który realizuje cele związane ze zdrowiem.

    Promocja zdrowia – proces umożliwiający jednostkom i grupom społecznym zwiększenie kontroli nad uwarunkowaniami zdrowia w celu poprawy ich stanu zdrowia, oraz sprzyjający rozwijaniu zdrowego stylu życia, a także kształtowaniu innych środowiskowych i osobniczych czynników prowadzących do zdrowia. Komisja Zdrowia – stała komisja senacka wydzielona po wyborach parlamentarnych w 2005 roku z wcześniejszej Komisji Polityki Społecznej i Zdrowia. Zajmuje się sprawami promocji zdrowia, profilaktyką, systemem organizacji ochrony zdrowia, bezpieczeństwem zdrowotnym i współpracą z zagranicą w zakresie zdrowia.

    Urząd Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych – urząd utworzony jako element reformy systemu opieki zdrowotnej wprowadzonej od 1999 oraz jako centralny organ administracji rządowej sprawujący nadzór nad kasami chorych. Jego zadaniem miała być ochrona interesów ubezpieczonych. Urzędem kierował prezes powoływany przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra zdrowia. Urząd sprawował nadzór nad gospodarką finansową kas chorych i współpracujących z nimi zakładów opieki zdrowotnej. W 2002 rząd SLD-PSL planował jego likwidację wraz z Urzędem Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi i Państwowym Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i przekazanie jego zadań Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, ostatecznie jednak nie zrealizowanego tego zamiaru w związku z likwidajcą kas chorych i powołaniem w ich miejsce w 2003 Narodowego Funduszu Zdrowia nad którym nadzór powierzono Ministrowi Zdrowia. Prezesem UNUZ była Teresa Kamińska a następnie Michał Żemojda, którego zastąpił Maciej Tokarczyk. Opieka zdrowotna – ogół środków mających na celu zapobieganie i leczenie chorób. Realizowana jest za pomocą systemu opieki zdrowotnej.

    Dodano: 17.03.2009. 11:25  


    Najnowsze