• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Eksperci: brakuje nam kompleksowej opieki diabetologicznej

    28.03.2012. 12:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W Polsce brakuje kompleksowej opieki diabetologicznej, która powinna być zapewniona w każdym województwie - stwierdzili eksperci podczas konferencji prasowej "Diabetologia 2012", która we wtorek odbyła się w Warszawie.

    Jerzy Gryglewicz z Uczelni Łazarskiego powiedział, że nie ma jednolitego systemu opieki nad chorymi na cukrzycę, jaki obowiązuje w kardiologii, onkologii czy reumatologii. Z tego powodu nie w każdym województwie, np. opolskim i świętokrzyskim, jest diabetologiczny oddział szpitalny. Są też regiony, w których chorzy nie mają poradni zapewniającej kompleksową opiekę.

    Dodał, że diabetologia nie została uwzględniona w Narodowym Programie Zdrowia na lata 2007-2015.

    Dr Małgorzata Godziejewska-Zawada z I Oddziału Chorób Wewnętrznych Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie zwróciła uwagę, że cukrzyca typu II jest coraz poważniejszym problemem zdrowotnym w Polsce. "Chorują coraz młodsze osoby. Przybywa pacjentów, u których rozwija się ona w wieku zaledwie 28-36 lat. Za kilka lat będą oni musieli stosować insulinę" - podkreśliła.

    W jej ocenie, cukrzyca typu II (tzw. dorosłych) u co trzeciego chorego wciąż wykrywana jest o kilka lat za późno. To sprawia, że wielu chorych już na początku od jej wykrycia jest już dość mocno rozwinięta i wymaga bardziej intensywnego leczenia, m.in. przy użyciu insuliny.

    "Najpierw podajemy diabetykom leki przeciwcukrzycowe. W pierwszym etapie stosowana jest metformina, a potem w zależności od fazy choroby włączane są kolejne farmaceutyki, takie jak pochodne sulfonomocznika i akarboza" - powiedziała dr Godziejewska-Zawada.

    Insulinę trzeba włączyć zwykle po 5-10 latach od rozpoczęcia terapii. Najpierw podawana jest insulina bazowa, a potem mieszanki różnych odmian tego hormonu. "Nie ma lepszej lub gorszej metody leczenia, dobra terapia polega na tym, że jest właściwie dobrana do konkretnego chorego" - podkreśliła.

    Specjalistka przyznała, że najczęstszym błędem jest włączenie insuliny do leczenia w zbyt małych dawkach. Dodała też, że pompy insulinowe nie są panaceum na cukrzycę jak jeszcze niedawno sądzono. "Nie są przeznaczone dla tych chorych, którzy nie radzą sobie z chorobą. Jest wręcz odwrotnie - dzięki niej lepsze efekty uzyskują tylko pacjenci dobrze wyedukowani w jej leczeniu" - powiedziała.

    Prof. Leszek Czupryniak, prezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego, przypomniał, że w Polsce nadal nie są refundowane wszystkie leki przeciwcukrzycowe.

    Chodzi głównie o wprowadzone na rynek przed 4 laty tzw. leki inkretynowe, które są przełomem w leczeniu cukrzycy. Z tego powodu są już standardem w terapii tej choroby we wszystkich innych krajach Unii Europejskiej. Nawet Agencja Oceny Technologii Medycznych opowiedziała się za ich refundacją.

    Prezes PTD chwalił leki inkretynowe. "Mają tę zaletę, że zwiększają wydzielanie insuliny, ale tylko w takim stopniu w jakim jest to w danym momencie niezbędne w organizmie chorego. Nie powodują zatem niedocukrzenia. Na dodatek wykazują działanie odchudzające, a przynajmniej nie sprzyjają przybieraniu na wadze" - podkreślił.

    Dodał, że prowadzone są badania nad taką odmiana leków inkretynowych, która miałyby zastosowanie w odchudzaniu.

    "W ostatnich latach dokonuje się ogromny postęp w leczeniu cukrzycy. Zapowiadane są kolejne leki, które niedługo wejdą do diabetologii" - podkreślił prof. Czupryniak.

    Według Doroty Skolasińskiej z Instytutu Arcana, w 2011 r. na refundację apteczną w zakresie diabetologii przeznaczono ponad 8,5 mln zł.

    Zbigniew Wojtasiński (PAP)

    zbw/ tot/

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Cukrzyca typu MODY (MODY – akronim od ang. Maturity Onset Diabetes of the Young) – grupa rzadkich i uwarunkowanych genetycznie postaci cukrzycy, których objawy pojawiają się u osób w wieku 15-35 lat, a ich przebieg kliniczny jest zbliżony do cukrzycy typu 2. W przeciwieństwie do typu 1, który zawsze wymaga przyjmowania insuliny, chorzy z MODY często mogą przyjmować leki doustne. Stanowią 1–5% wszystkich przypadków cukrzycy. Doustne leki przeciwcukrzycowe – grupa leków w postaci tabletek stosowanych w cukrzycy. Leki te różnią się pod względem mechanizmu działania, profilu farmakologicznego, ale ich wspólną cechą jest zasadniczy efekt działania – obniżanie stężenia glukozy we krwi (działanie hipoglikemizujące). Doustne leki przeciwcukrzycowe znajdują zastosowanie przede wszystkim w leczeniu cukrzycy typu 2, oraz niektóre z nich (pochodne biguanidowe) pomocniczo w wybranych przypadkach cukrzycy typu 1 (zmniejszenie wahań glikemii poposiłkowej, obniżenie poziomu lipidów). Insulina aspart - analog insuliny ludzkiej o krótkim czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy.

    Insulina lispro - analog insuliny ludzkiej o krótkim czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy. Insulina glargine − wolnodziałający analog insuliny ludzkiej o wydłużonym czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy.

    Insulina detemir – wolno działający analog insuliny ludzkiej o wydłużonym czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy. Leki inkretynowe – leki stosowane w leczeniu cukrzycy typu 2, wywierające swój efekt hipoglikemiczny poprzez oddziaływanie na układ inkretynowy.

    Jednostka insulinowa - termin stosowany dla określenia jednostki wagowej dawek preparatów insuliny stosowanej w leczeniu cukrzycy. W powszechnym użyciu jest jednostka insulinowa, gdzie 1 jednostka to 1/100 ml danego preparatu insuliny. W penach do dozowania insuliny zwykle znajdują się wkłady o pojemności 300 jednostek insulinowych (3 ml), można nimi podawać insulinę z dokładnością do jednej jednostki. W pompach insulinowych możliwe jest dozowanie dawek mniejszych od jednostki insulinowej. Pramlintyd – (ang. pramlintide acetate) – nowy lek hipoglikemiczny stosowany w leczeniu cukrzycy, u pacjentów u których dotychczasowe leczenie insuliną nie przynosi wyrównania kontroli glikemii. Został zarejestrowany i dopuszczony, przez FDA, do stosowania w leczeniu cukrzycy w USA 16 marca 2005 do leczenia cukrzycy 1 i 2 typu.

    Tolbutamid – metylowa pochodna sulfonylomocznika, lek należący do doustnych leków hipoglikemizujących, który był szeroko stosowany w leczeniu cukrzycy typu II.

    Insulina glulizynowa – analog insuliny ludzkiej o krótkim czasie działania. Produkowana metodą rekombinacji DNA. Jej preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy. Insulina glulizynowa zaczyna działać w ciągu 10-20 minut od podania, szczyt działania osiąga około 30–40 minut od podania, jej czas działania wynosi około 2 godziny, po 4-6 godzinach całkowicie znika z organizmu.

    Cukrzyca – grupa chorób metabolicznych charakteryzująca się hiperglikemią (podwyższonym poziomem cukru we krwi) wynikającą z defektu produkcji lub działania insuliny wydzielanej przez komórki beta trzustki. Przewlekła hiperglikemia wiąże się z uszkodzeniem, zaburzeniem czynności i niewydolnością różnych narządów, szczególnie oczu, nerek, nerwów, serca i naczyń krwionośnych. Ze względu na przyczynę i przebieg choroby, można wyróżnić cukrzycę typu 1, typu 2, cukrzycę ciężarnych i inne.

    Dodano: 28.03.2012. 12:33  


    Najnowsze