• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Eksperci: szykują się kolejne przełomowe metody leczenia chorób serca

    09.06.2011. 00:07
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Skuteczność leczenia chorób serca może się jeszcze bardziej poprawić dzięki nowym metodom terapii jakie opracowywane są na świecie, w tym również w Polsce - powiedzieli specjaliści podczas polsko-niemieckiego sympozjum w Warszawie.



    Prof. Witold Rużyłło, dyr. Instytutu Kardiologii w Warszawie, podkreślił, że w ostatnich 30 latach znacznie zmniejszyła się śmiertelność z powodu chorób układu krążenia. Przyczyniały się do tego zarówno zmiana stylu życia, jak również wprowadzenie nowych technologii, takich jak angioplastyka, nowe leki oraz stymulatory serca i kardiowertery-defibrylatory.

    "Jesteśmy u progu kolejnych przełomowych osiągnięć, które jeszcze bardziej mogą zwiększyć skuteczność leczenia chorób serca w Polsce i Unii Europejskiej" - powiedział prof. Rużyłło. Dodał, że w żadnej innej dziedzinie medycyny postęp nie jest aż tak spektakularny. Znaczący w nim udział mają polscy kardiolodzy.

    Prof. Michał Tendera, kierownik III Katedry i Kliniki Kardiologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, przedstawił stan badań nad wykorzystaniem komórek macierzystych u chorych po zawale serca, prowadzonych w kilku ośrodkach w Polsce.

    Zabieg polega na pobraniu szpiku kostnego pacjentom, u których stwierdzono tzw. niską frakcję wyrzutową lewej komory, czyli większe uszkodzenie serca. Ze szpiku izolowane są komórki macierzyste, które następnie za pomocą cewnika wstrzykiwane są do tętnic wieńcowych i mięśnia sercowego. "Dotychczasowe próby wykazały, że chorzy po takim zabiegu są w lepszym stanie. Poprawia się u nich funkcjonowanie lewej komory serca oraz mierzona w testach wydolność fizyczna" - powiedział prof. Tendera.

    Dodał, że potrzebne są dalsze obserwacje, potwierdzające, że wstrzykiwanie komórek macierzystych jest bezpieczne. Jeśli się to potwierdzi, w przyszłości tę metodę regeneracji serca będzie można wykorzystać u pacjentów, u których z powodu stanu zdrowia nie można wszczepić bypassów (dodatkowych naczyń krwionośnych) ani zastosować angioplastyki (tzw. balonikowania tętnic serca).

    Prof. Georg Ertl, dyr. wydziału medycznego uniwersytetu w Wrzburgu, opisał badania, dzięki którym będzie można zapobiegać ciężkim powikłaniom zawału serca, jakim są pęknięcia lewej komory serca. Najczęściej kończy się ono zgonem, ale niektórzy chorzy szczęśliwie przeżywają, co z kolei prowadzi do poważnej niewydolności serca.

    Niemiecki uczony podejrzewa, że takie powikłanie zdarza się częściej u osób, u których jest niski poziom tzw. czynnika XIII-A. Badanie na zwierzętach, jakie przeprowadził, sugerują, że można temu przynajmniej częściowo zapobiec przy użyciu tzw. inhibitorów angiotensyny. Prof. Heribert Schunkert, szef kliniki uniwersytetu Szlezwik-Holsztyn w Lubece, przekonywał, że dzięki badaniom genetycznym lepiej będzie można ocenić ryzyko zawału. Jako przykład podał Billa Clintona, który w 2010 r. z powodu miażdżycy serca przeszedł zabieg poszerzenia tętnic wieńcowych. Od dawna cierpi na chorobę wieńcową, w 2004 r. musiał poddać się operacji wszczepienia bypassów, choć od wielu lat jest aktywny fizyczne. Zdaniem naukowca, u byłego prezydenta USA można podejrzewać skłonności genetyczne do miażdżycy.

    "Coraz częściej odkrywane są geny sprzyjające chorobom serca, choć nie wiemy jeszcze jakie ukrywają się za nimi procesy chorobowe" - powiedział niemiecki specjalista. Dodał, że badania genetyczne nie zmienią zasadniczo poglądów na ten temat przyczyn choroby wieńcowej. Tradycyjne czynniki ryzyka u większości osób z dużym prawdopodobieństwem określają ryzyko zawału serca.

    Z badań Framingham Study wynika, że mężczyzna w wieku 62 lat ma zaledwie 14 proc. szans na to, że w ciągu 10 lat dojdzie u niego do zawału serca, jeśli jego ciśnienie skurczowe nie przekracza 142 mmHg, poziom cholesterolu całkowitego wynosi 250 mg/dl, a "dobrego" cholesterolu - 45 mg/dl.

    PAP - Nauka w Polsce, Zbigniew Wojtasiński

    krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Frakcja wyrzutu (ang. ejection fraction, Ef) – stosunek objętości wyrzutowej serca (SV) do objętości końcoworozkurczowej komory serca (EDV). Można wyróżnić frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF) i frakcję wyrzutową prawej komory (RVEF); jednak częściej stosuje się parametr jakim jest frakcja wyrzutowa lewej komory, i sam skrót EF zazwyczaj odnosi się do lewego serca. Koronaroplastyka - technika przezskórnych interwencji w tętnicach wieńcowych serca. Służy jako zabiegowa metoda leczenia choroby niedokrwiennej serca. Jest podstawowym sposobem leczenia ostrego zawału mięśnia sercowego. Niewydolność serca (łac. insufficiaentia cordis) – stan, w którym nieprawidłowa struktura lub funkcjonowanie serca upośledza zdolność do zapewnienia wystarczającego przepływu krwi zgodnie z zapotrzebowaniem organizmu. Nie należy mylić niewydolności serca z niewydolnością krążenia. Do częstych przyczyn niewydolności serca należą: zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie, choroba niedokrwienna serca, choroby zastawkowe i kardiomiopatie. Niewydolność serca występująca po raz pierwszy, niezależnie od dynamiki zmian jest określana jako świeża.

    Terapia resynchronizująca (ang. Cardiac Resynchronization Therapy, CRT) - metoda leczenia zaawansowanej niewydolności serca, polegająca na wprowadzeniu do serca elektrod w celu prowadzenia kardiostymulacji obu komór serca. W wybranych przypadkach możliwe jest też prowadzenie kardiostymulacji wyłącznie lewej komory serca. Operacja Norwooda to operacja serca, która po raz pierwszy została pomyślnie przeprowadzona przez Norwooda i jego współpracowników. Operację tę stosuje się w przypadku leczenia zespołu niedorozwoju lewej części serca, atrezji zastawki dwudzielnej lub innych wad serca o typie pojedynczej komory.

    Tętniak serca – uwypuklenie ściany serca, zmienionej bliznowato najczęściej w wyniku zawału. Blizna zawałowa nie ma zdolności kurczenia się. Podczas pracy serca obszar blizny ulega rozciąganiu, co doprowadza do patologii ściany serca, a w konsekwencji do tętniaka. Czasowa elektrostymulacja serca – to rodzaj elektrostymulacji serca, którą stosuje się u osób zagrożonych nagłym zgonem sercowym, wskutek zaburzeń tworzenia bodźców lub ich przewodzenia, do czasu usunięcia ich przyczyny lub wdrożenia stałej elektrostymulacji serca. Najczęstszym wskazaniem do jej stosowania są zaburzenia przewodnictwa w przebiegu zawału mięśnia serca.

    Objaw Kazem-Beka, zespół Kazem-Beka – objaw w badaniu przedmiotowym opisany po raz pierwszy przez Aleksieja Kazem-Beka, charakterystyczny dla tętniaka przedniej ściany lewej komory serca. Polega on na obecności tętnienia widocznego na obszarze o średnicy 5–6 cm, w drugim oraz trzecim międzyżebrzu w linii przymostkowej lewej, a także przyśrodkowo od uderzenia koniuszkowego serca, przy jednoczesnym wyczuwalnym małym tętnie na obu tętnicach promieniowych. Objaw jest obserwowany kilka dni po rozległym zawale serca powikłanym tętniakiem przedniej ściany lewej komory serca. Widoczny jest najlepiej, gdy leżącego na plecach pacjenta obserwuje się stojąc po jego prawej stronie lub za jego głową. Echo serca płodu jest rodzajem badania echokardiograficznego wykonywanego kobietom ciężarnym. Badanie obejmuje ocenę anatomii klatki piersiowej i serca płodu oraz jego funkcjonowania. Podczas tego badania można zdiagnozować nieprawidłowości budowy (wady serca) oraz zaburzenia rytmu i funkcji serca. Informacje uzyskane w czasie badania płodu mogą być pomocne przy podejmowaniu decyzji o dalszym przebiegu ciąży oraz miejscu i czasie porodu. Dzieci z rozpoznanymi wadami serca powinny się rodzić w wysokospecjalistycznych ośrodkach posiadających odpowiednie doświadczenie i warunki do opieki.

    Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%.

    Urządzenie wspomagające czynność komór serca (ang. ventricular assist device, VAD) – automatyczna pompa wspomagająca pracę komory serca. Stosowana jako środek doraźny u chorych z niewydolnością serca, oczekujących na przeszczepienie lub u osób, u których przeszczepienie jest niemożliwe. VAD nie zastępuje komory serca, lecz wspomaga jego pracę. Urządzenie może być montowane wewnątrz lub na zewnątrz ciała pacjenta. Może wspomagać prawą bądź lewą komorę serca. Napędzane elektrycznie (z baterii zewnętrznej) lub pneumatycznie.

    Żyła sercowa wielka (vena cordis magna) - inaczej żyła wielka serca, rozpoczyna się na koniuszku serca i biegnie w bruździe międzykomorowej przedniej wspólnie z gałęzią międzykomorową przednią tętnicy wieńcowej lewej. Jej przedłużeniem jest zatoka wieńcowa (sinus coronarius), poprzez którą uchodzi (tak jak i żyły tylnej komory lewej, żyły średniej serca, żyły małej serca oraz żyły skośnej przedsionka lewego) do prawego przedsionka serca. Przeszczepienie serca (heart transplantation, HTX) to metoda leczenia schyłkowej niewydolności serca, polegająca na przeszczepieniu serca pozyskanego od martwego dawcy. Wykonywana jest jedynie w specjalistycznych ośrodkach.

    Kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia ograniczająca – najrzadszy typ kardiomiopatii, w którym utrudnione jest rozciąganie włókien mięśnia sercowego oraz napełnianie krwią. Rytm serca i jego kurczliwość mogą być w normie, ale sztywne ściany jam serca (przedsionki i komory) uniemożliwiają właściwe napełnianie. Z tego powodu przepływ krwi jest zmniejszony i mniejsza objętość krwi napełnia komory. Z czasem u pacjentów z kardiomiopatią ograniczającą postępuje niewydolność serca.

    Dodano: 09.06.2011. 00:07  


    Najnowsze