• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Eksperci: w Polsce coraz mniej dzieci umiera przy porodzie

    12.09.2011. 09:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Umieralność płodów i noworodków przed, podczas i po porodzie spadła w Polsce trzykrotnie od lat 70. XX wieku - mówili eksperci 9 września na konferencji naukowej, zorganizowanej w Warszawie z okazji 90. urodzin znanego ginekologa prof. Michała Troszyńskiego.



    Jak podkreślali lekarze, spadek ten jest w dużym stopniu zasługą tego wieloletniego pracownika Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie.

    Prof. Troszyński od lat 70. XX w. prowadził badania nad umieralnością kobiet i dzieci w czasie ciąży i porodu oraz nad jej przyczynami. Na podstawie uzyskanych wyników, zainicjował w naszym kraju system trójstopniowej (tj. opartej o szpitale trzech stopni referencyjności) opieki nad matką i dzieckiem, którego celem było obniżanie zachorowalności i umieralności matek i noworodków.

    Wprowadził też obowiązek szczegółowej analizy przyczyn zgonów matek i noworodków oraz zapoczątkował obowiązkowe szkolenia położników i ginekologów w zakresie ciąży wysokiego ryzyka. W 1989 r. wprowadził obowiązkowe szkolenia dotyczące funkcjonowania trójstopniowej selektywnej opieki perinatalnej.

    W rezultacie - jak wynika z zaprezentowanych przez niego badań - okołoporodowa umieralność płodów i noworodków spadła z 19 promili w latach 70. XX w. do 6,37 promili w 2009 r.

    Jak podkreślił prof. Troszyński podczas swojego piątkowego wykładu, obniżanie się współczynnika umieralności okołoporodowej noworodków i zapobieganie zgonom matek w związku z ciążą, porodem i połogiem jest najważniejszym celem lekarzy położników i neonatologów.

    Michał Troszyński urodził się 3 września 1921 r. w Czekanówku (woj. pomorskie). W 1952 r. otrzymał dyplom lekarza medycyny Akademii Medycznej w Gdańsku, a w 1964 r. - tytuł doktora nauk medycznych na Akademii Medycznej w Warszawie. Siedem lat później przyznano mu tytuł doktora habilitowanego, a w 1989 r. został profesorem zwyczajnym.

    Z Instytutem Matki i Dziecka związany jest od 1975 r., kiedy to zorganizował w nim Klinikę Położnictwa i Perinatologii oraz Ginekologii.

    Po przejściu na emeryturę w 1991 r. pozostaje aktywny zawodowo. Rozpoczął pracę jako konsultant w Klinice Położnictwa i Ginekologii Instytutu Matki i Dziecka, a od 1998 r. kieruje Pracownią Analiz Zdrowia Prokreacyjnego w Zakładzie Zdrowia Prokreacyjnego instytutu.

    "Prof. Troszyński jest w Instytucie codziennie, a jeśli go nie ma, to znaczy, że jest na konferencji naukowej" - powiedziała na konferencji prof. Ewa Heliwich, konsultant krajowy w dziedzinie neonatologii.

    Dorobek naukowy profesora obejmuje ponad 200 prac opublikowanych w czasopismach krajowych i zagranicznych. Jest on również autorem podręczników i monografii, w tym sześciu wydań "Ćwiczeń położniczych dla studentów medycyny i lekarzy".

    Od 1952 r. jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, od 2000 r. - jego członkiem honorowym. W 1988 r. został członkiem Europejskiego Towarzystwa Medycyny Perinatalnej. W latach 1993-2002 r. przewodniczył Krajowemu Zespołowi Naturalnego Planowania Rodziny, powołanemu przez ministra zdrowia.

    Konferencja została zorganizowana w ramach obchodów przypadającego w tym roku 60-lecia Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. 

    PAP - Nauka w Polsce

    jjj/ hes/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Bogdan Chazan (ur. 1944) – polski lekarz, profesor ginekologii i położnictwa (od 1998). Absolwent Akademii Medycznej w Warszawie. Od maja 2004 roku dyrektor Szpitala Ginekologiczno-Położniczego im. Świętej Rodziny w Warszawie. W latach 1992-2002 kierownik Kliniki Położniczo-Ginekologicznej Instytutu Matki i Dziecka. Członek komisji problemowych Regionalnego Biura Europejskiego Światowej Organizacji Zdrowia i Rady Europy, lider programów zdrowotnych organizowanych we współpracy z przedstawicielstwem ONZ i Ministerstwem Zdrowia. Uczestnik licznych zagranicznych staży naukowych, między innymi na Węgrzech, w Anglii (King’s College Hospital) oraz w Holandii. Autor prac i opracowań naukowych z dziedziny położnictwa i ginekologii. Członek Komitetu Nauk Demograficznych PAN. Od 1998 do 2001 krajowy specjalista w dziedzinie położnictwa i ginekologii. Propagator naprotechnologii w Polsce. Zadeklarowany przeciwnik dokonywania aborcji u kobiet. Andrzej Bernard Sadzikowski (ur. 14 września 1952 w Puławach, zm. 29 marca 2010) – polski lekarz weterynarii, profesor doktor habilitowany nauk weterynaryjnych, specjalista parazytologii, wykładowca Wydziału Medycyny Weterynaryjnej UP w Lublinie, kierownik Zakładu Parazytologii i Chorób Inwazyjnych na tymże wydziale (następca prof. Jerzego Gundłacha. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. A. J. ks. Czartoryskiego w Puławach, w 1971 rozpoczął studia na Wydziale Weterynaryjnym Akademii Rolniczej w Lublinie. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Katedrze Parazytologii, w 1983 uzyskał stopień doktora, w 2002 doktora habilitowanego, w 2009 uzyskał tytuł naukowy profesora. Na jego dorobek naukowy składa się 180 pozycji, w tym ponad 60 oryginalnych prac badawczych. Był współautorem podręcznika Parazytologia i parazytozy zwierząt. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego i Polskiego Towarzystwa Parazytologicznego, w którym to pełnił funkcję wiceprezesa Oddziału Lubelskiego. Był Przewodniczącym Komisji Parazytologii Weterynaryjnej w Komitecie Parazytologii PAN. Zmarł po ciężkiej chorobie, pochowany został na cmentarzu parafialnym w Puławach-Włostowicach. Alloimmunologiczna małopłytkowość noworodków (NAITP) – skaza krwotoczna małopłytkowa występująca u noworodków spowodowana obecnością przeciwciał przeciwpłytkowych klasy IgG przenikających od matki przez łożysko do płodu. Przeciwciała te mogą powstać u matki w wyniku kontaktu z płytkami płodu. NAITP dotyka także 50% noworodków matek chorych na samoistną plamicę małopłytkową. W badaniach laboratoryjnych zwykle diagnozuje się znacznego stopnia małopłytkowość. U około 5% noworodków obserwuje się krwawienia do OUN stanowiące poważne zagrożenie życia. Śmiertelność okołoporodowa sięga 7%. Każda kolejna ciąża stanowi coraz to większe ryzyko NAITP u płodu.

    Depresja anaklityczna - termin wprowadzony w 1940 przez R.A. Spitza na oznaczenie zaburzeń obserwowanych u części noworodków i niemowląt, które to zaburzenia mają wiązać się z izolacją od matki (np. w związku z pobytem dziecka w szpitalu, lub umieszczeniem w domu dziecka). Obraz depresji anaklitycznej obejmuje: Stefan Rywik ( ur. w 1931, zm. 22 września 2013) – polski lekarz, prof. dr hab. n. med., specjalista w zakresie epidemiologii kardiologicznej, pracownik IV Kliniki Chorób Wewnętrznych i Instytutu Kardiologii im. Prymasa Tysiąclecia Stefana Kardynała Wyszyńskiego Akademii Medycznej w Warszawie, zastępca dyrektora do spraw naukowych i członek rady naukowej Instytutu Żywności i Żywienia, członek zarządu Polskiego Naukowego Towarzystwa Otyłości i Przemiany Materii.

    Acta Angiologica – oficjalny kwartalnik Polskiego Towarzystwa Angiologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Chirurgii Naczyniowej wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Arkadiusz Jawień. Zastępcami redaktora naczelnego są: prof. Aldona Dembińska-Kieć, prof. Andrzej Dorobisz oraz prof. Małgorzata Szczerbo-Trojanowska. Umieralność, współczynnik umieralności (ang. mortality rate) – w demografii liczba zgonów w stosunku do liczby mieszkańców.

    ICD - Międzynarodowa klasyfikacja chorób i procedur medycznych. Stworzona przez WHO (ang. World Health Organization, pl. Światowa Organizacja Zdrowia). Jest to tłumaczenie terminologii medycznej na kody, które ułatwiają organizację pracy, stawianie diagnoz, a także prowadzenie badań statystycznych w zakresie chorobowości i umieralności.

    Klasyfikacja składa się z trzech tomów: Tomasz Motyl (ur. w 1948 r.) – polski lekarz weterynarii, profesor doktor habilitowany nauk weterynaryjnych, specjalność fizjologia zwierząt, prodziekan ds. nauki Wydziału Medycyny Weterynaryjnej SGGW w Warszawie, kierownik Katedry Nauk Fizjologicznych na tymże wydziale. W swej pracy badawczej specjalizuje się w fizjologii zwierząt, zwłaszcza w cytofizjologii. Autorutorem ponad 200 prac naukowych, opublikowanych w renomowanych czasopismach o zasięgu międzynarodowym. Wypromował 14 doktorów nauk weterynaryjnych. Jest kierownikiem Stacjonarnego Studium Doktoranckiego. Jest członkiem Senatu SGGW, Senackiej Komisji Nauki, Rady Wydziału Medycyny Weterynaryjnej, Rady Naukowej Instytutu Genetyki i Hodowli Zwierząt PAN oraz Komitetu Nauk Weterynaryjnych PAN. Na niwie łowieckiej pełni funkcję prezesa koła łowieckiego „Puszczyk” w Warszawie, przewodniczącego Komisji Hodowlanej Warszawskiej Okręgowej Rady Łowieckiej oraz jest członkiem Klubu Kolekcjonera i Kultury Łowieckiej PZŁ. Za swoja wielostronną działalność został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym i Srebrnym Medalem Zasługi Łowieckiej, Odznaką Honorową „Za zasługi dla SGGW” oraz nagrodzony licznymi nagrodami krajowymi i zagranicznymi.

    Próżniociąg, wyciągacz próżniowy (vacuum) – narzędzie używane na salach porodowych w celu skrócenia drugiego okresu porodu. Próżniociągu używa się, gdy widoczna jest już główka dziecka. Aby dziecko mogło się urodzić, zwykle potrzebne są jeszcze kilkakrotne skurcze parte, które zastępuje próżniociąg. Po takim zabiegu u dziecka występuje lekki obrzęk główki, co zanika po jednej, dwóch dobach. Ciężkie powikłania u noworodka lub jego śmierć zdarza się w przypadku 0,1–3 na 1000 użyć próżniociągu. Próżniociąg położniczy był w Polsce w latach 2000-2004 przyczyną 1,5% zgonów matek przy porodzie.

    Prawo umieralności Makehama-Gompertza – teoretyczny model umieralności w populacji stworzony w XIX w. na potrzeby nauk aktuarialnych. Stanowi on, że natężenie wymierania dla danego wieku jest sumą stałej wartości niezależnej od wieku (człon Makehama) i składnika zależnego od wieku wykładniczo (człon Gompertza).

    Zbigniew Zdrojewski (ur. 1953) – polski profesor doktor habilitowany nauk medycznych, konsultant województwa pomorskiego w dziedzinie chorób wewnętrznych, koordynatorem do spraw kształcenia podyplomowego w zakresie geriatrii, specjalista interny, nefrologii, transplantologii klinicznej i hipertensjologii. Od 1 września 2008 prorektor do spraw klinicznych i szkolenia podyplomowego Akademii Medycznej w Gdańsku/Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. Od 1 października 2008 został kierownikiem Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych, Geriatrii i Toksykologii, a po zmianach statusu jednostki - Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych, Chorób Tkanki Łącznej i Geriatrii tejże uczelni. Jest także redaktorem działu "Hemodializa" w czasopiśmie specjalistycznym Forum Nefrologiczne oraz członkiem zarządu Towarzystwa Internistów Polskich. Jest autorem lub współautorem ponad 100 opublikowanych prac naukowych, w tym ponad 50 oryginalnych prac twórczych. Napisał również 30 rozdziałów w podręcznikach z zakresu nefrologii, chorób wewnętrznych i leczenia nerkozastępczego. Ponadto wygłosił lub przedstawił 140 prac na naukowych zjazdach zagranicznych i krajowych. Za swoją działalność naukową, szkoleniową i organizacyjną został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (2003), Medalem Komisji Eudukacji Narodowej (2008), Medalem Pamiątkowym Akademii Medycznej w Gdańsku (2005) za aktywny udział i zaangażowanie w rozwój przeszczepienia nerek w Gdańskim Ośrodku Transplantacji. Acta Angiologica – oficjalny dwumiesięcznik Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Janusz Siebert. Zastępcą redaktora naczelnego jest prof. Wanda Horst-Sikorska.

    Endokrynologia Polska – dwumiesięcznik Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Beata Kos-Kudła. Zastępcami redaktora naczelnego są: prof. Ewa Sewerynek, prof. Marek Bolanowski, prof. Roman Junik oraz dr hab. Tomasz Bednarczuk. Krajowe Centrum Promocji Zdrowia w Miejscu Pracy (w skrócie KCPZwMP, ang. National Centre for Workplace Health Promotion, w skrócie NCWHP) – czołowy w Polsce ośrodek badawczo-wdrożeniowy zajmujący się upowszechnianiem koncepcji promocji zdrowia w sferze pracy, badaniem uwarunkowań przebiegu i efektów tego procesu oraz konsultowaniem i wdrażaniem zakładowych programów prozdrowotnych. Funkcjonuje od 1 grudnia 1996 w Instytucie Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi powołanym przez Ministra Zdrowia w 1952 roku.

    Michał Bohosiewicz (ur. 25 marca 1914 w Banila (Rumunia), zm. 30 czerwca 1998) – polski lekarz weterynarii, toksykolog . Edukację rozpoczął jeszcze w Rumunii, tam ukończył szkołę podstawową i gimnazjum. W 1933 r. rozpoczął studia w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. Był zmuszony do ich przerwania z powodu choroby, jak również rozpoczętej wojny. W 1939 r. zmobilizowany został do armii rumuńskiej, gdzie pełnił służbę w formacjach weterynaryjnych do 1944 r. W 1946 r. został repatriowany do Polski gdzie dostał się na ostatni rok studiów na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Dyplom lekarza weterynarii uzyskał w 1948 r. Już w 1947 r. rozpoczął pracę w Katedrze Farmakologii, w roku 1962 obronił pracę habilitacyjną z zakresu toksykologii weterynaryjnej, a w 1972 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W roku 1963 został mianowany kierownikiem Zakładu Toksykologii. Specjalizował się w toksykologii weterynaryjnej, głównie w laboratoryjnej diagnostyce zatruć, był współorganizatorem laboratorium toksykologicznego w katedrze które do 1960 r. było jedyną tego typu placówką w Polsce. Autor i współautor 141 prac doświadczalnych i kazuistycznych, twórca podręcznika Toksykologia weterynaryjna. Był promotorem 3 doktoratów, opracował 14 recenzji prac doktorskich i 3 recenzje prac habilitacyjnych. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego i Polskiego Towarzystwa Toksykologicznego. Pochowany został na cmentarzu parafialnym przy ul. Bujwida we Wrocławiu. Zygmunt Poniatowski (ur. 1 marca 1923 r. w Łodzi, zm. 21 maja 1994 r. w Warszawie) – polski religioznawca, czołowy pionier naukowych badań nad religią w Polsce. Pracę naukową rozpoczął w 1952 r. Przeszedł wszystkie szczeble kariery naukowej w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. W 1968 r. uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego w zakresie religioznawstwa, zaś w 1991 r. został profesorem zwyczajnym w PAN. Był współzałożycielem utworzonego w 1957 r. czasopisma Euhemer oraz powołanego w 1958 r. Polskiego Towarzystwa Religioznawczego, którego sekretarzem naukowym był w latach 1958-1962.

    Dodano: 12.09.2011. 09:04  


    Najnowsze