• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Eksperci: w Polsce rośnie liczba zachorowań na ospę wietrzną

    15.06.2011. 00:25
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Zwiększa się zachorowalność na ospę wietrzną. Z ostatnich danych wynika, że w 2010 r. zaraziło się nią 183 tys. osób, głównie dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym, ale faktyczna liczba zakażeń może być jeszcze większa - alarmują eksperci.



    Dr Paweł Grzesiowski z Instytutu Profilaktyki Zakażeń powiedział we wtorek na konferencji prasowej, że zachorowalność na ospę wzrasta od kilku lat, gdyż jesteśmy w okresie tzw. epidemii wyrównawczej. "Dochodzi do niej zawsze wtedy, gdy znaczna część populacji nie jest odporna na to zakażenie, co zdarza się co 5-7 lat. A Polska jest właśnie w takim okresie" - podkreślił.

    Według danych Państwowej Inspekcji Sanitarnej (PIS), ostatni szczyt zachorowań na ospę wietrzną odnotowano w 2007 r., gdy zarejestrowano ponad 160 tys. przypadków tego zakażenia. W 2008 r. chorowało 129,5 tys. osób, a rok później - już ponad 140 tys. Dr Grzesiowski nie ma wątpliwości, że liczba przypadków ospy będzie się nadal zwiększać, zarówno w tym roku, jak i w następnym.

    "Z ospą wietrzną mam codziennie do czynienia" - powiedziała dr Ewa Duszczyk z Kliniki Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jej zdaniem, liczba faktycznych zachorowań jest większa niż wynika z to oficjalnych statystyk. W rozmowie z dziennikarzem PAP powiedziała, że już w 2010 r. mogło być nie 180 tys., lecz nawet 250 tys. zakażeń. A to dlatego, że ospa nie zawsze jest zgłaszana.

    Jej zdaniem, jeszcze mniej wiadomo o tym ile osób choruje na półpasiec, chorobę zakaźną, którą wywołuje ten sam wirus co ospę wietrzną (Varicella zoster virus). Nie ma bowiem obowiązku zgłaszania tego zakażenia. Tymczasem zachorowania na półpasiec występują 20 razy częściej u dzieci, które ospę wietrzną przebyły w pierwszych dwóch latach życia.

    "Nie chcemy straszyć ospą wietrzną, choć jest to wysoce zaraźliwa, przenoszona drogą kropelkową choroba. A wywołującym ją wirusem może się zarazić ponad 90 proc. osób, które nie są na niego odporne" - powiedział Grzesiowski. Dodał, że na ponad 180 tys. osób, które się zaraziły w 2010 r., ponad 1 tys. chorych trafiło do szpitala z powodu powikłań.

    "Polska stała się poligonem ospy wietrznej, która atakuje każdego wrażliwego człowieka i szerzy się u nas bez jakiejkolwiek kontroli" - podkreślił Grzesiowski. Dodał, że głównym tego powodem jest brak upowszechnienia szczepień przeciwko tej chorobie, które są jedynie zalecane, a nie obowiązkowe (refundowane są jedynie u niektórych dzieci chorych do 12. roku życia, m.in. z upośledzoną odpornością).

    Według dr Duszczyk niechęć do szczepień w Polsce wynika m.in. z tego, że ospa wietrzna jest powszechnie lekceważona. Nawet wśród wielu lekarzy uznawana jest za chorobę mało groźną, niepowodującą poważniejszych powikłań, wymagających leczenia szpitalnego.

    "Musimy wreszcie skończyć z mitem, że ospa wietrzna to choroba, którą powinno przejść każde dziecko - podkreślał dr Grzesiowski. - Chory nie ma z niej żadnych korzyści. W najlepszym przypadku pozostanie mu jedynie kilka blizn, ale może też trafić do szpitala z ciężkimi powikłaniami i przy okazji zarazić inne osoby ze swego otoczenia, np. kobiety w ciąży".

    Dr Duszczyk ostrzegła, że nawet u osób, które przed zakażeniem były zdrowe, mogą wystąpić powikłania. Najpoważniejsze z nich to wtórne bakteryjne zakażenia skóry (wywołane gronkowcami i paciorkowcami), zapalenie płuc, a także zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, mózgu oraz móżdżku.

    Z danych PIS wynika, że w Polsce co roku na ospę wietrzną choruje od 120 do 200 tys. osób. U 800-1100 chorych konieczna jest hospitalizacja. Według Krajowego Zespołu Ekspertów, przed zakażeniem w 80-89 proc. chroni szczepionka, którą należy podać między 13. a 23. miesiącem życia dziecka. Druga dawka, podana w wieku 4-6 lat, jeszcze bardziej zwiększa skuteczność tego preparatu.

    PAP - Nauka w Polsce, Zbigniew Wojtasiński

    krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Półpasiec (łac. zoster) – ostra wirusowa choroba zakaźna, której czynnikiem wywołującym jest wirus herpes virus varicella. Jest to ten sam wirus, który wywołuje ospę wietrzną. Schorzenie występuje u osób, które przebyły w przeszłości ospę wietrzną i u których doszło do reaktywacji utajonego zakażenia w zwojach czuciowych lub zakażenie nastąpiło w wyniku zetknięcia się z chorym na wietrzną ospę. Półpasiec objawia się występowaniem bolesnych pęcherzyków i wysypki, zlokalizowanej w charakterystycznych miejscach, wzdłuż przebiegu nerwów. Wirus ospy wietrznej-półpaśca (Varicella zoster virus, VZV), formalnie Human herpesvirus 3 (ludzki herpeswirus typu 3, HHV-3) – wirus z rodziny Herpesviridae, wywołujący u ludzi ospę wietrzną (varicella) i półpasiec (zoster). Ospa małpia (ang. monkeypox) – egzotyczna choroba zakaźna małp, wywołana przez wirus ospy małpiej należąc do rodzaju Orthopoxvirus. Rzadko wirus przenoszony jest na ludzi. Choroba u ludzi objawia się wysypka na całym ciele, ewoluująca podobnie jak wykwity w ospie prawdziwej i ospie wietrznej. W czerwcu 2003 w Stanach Zjednoczonych zanotowano wyjątkowo dużą liczbę przypadków tej zoonozy u ludzi.

    Ospa wietrzna (łac. varicella) – najczęstsza choroba zakaźna wieku dziecięcego, charakteryzująca się znaczną zaraźliwością. Nie należy mylić tej choroby z czarną ospą. William Heberden (ur. w sierpniu 1710 w Londynie, zm. 17 maja 1801), brytyjski lekarz. Od nazwiska pochodzi nazwa Guzków Heberdena. W swych pracach zróżnicował ospę wietrzną i prawdziwą, opisał dławicę piersiową.

    Inkluzje typu B, znane jako ciałka Guarnieriego to wtręty komórkowe znajdowane podczas badania mikroskopowego komórek epitelialnych u osób zarażonych wirusem z rodziny Pokswirusów (łac.Poxviridae), np. wirusem ospy prawdziwej (łac. Variola virus) lub wirusem krowianki (łac.Vaccina virus). W komórkach barwią się eozyną, wyglądają jak różowe pęcherzyki w cytoplazmie zarażonych komórek nabłonkowych. Brak ciałek Guarnieriego nie może być czynnikiem wykluczającym ospy wietrznej. Przyzakaźne zapalenie mózgu (łac. encephalitis parainfectiosa) – forma zapalenia mózgu, występująca w przebiegu różnych chorób zakaźnych, najczęściej odry, ospy wietrznej, różyczki i grypy. Nie zostało dotąd wyjaśnione, czy zachodzi tu inwazja wirusów do układu nerwowego, czy też zmiany mózgowe mają charakter odczynu alergicznego.

    Ostre zapalenie gardła – stan zapalny gardła o etiologii wirusowej, bakteryjnej lub grzybiczej. Zazwyczaj obejmuje on głównie błonę śluzową, oszczędzając pierścień tkanki chłonnej gardła (migdałki podniebienne, migdałek gardłowy, migdałki trąbkowe i migdałek językowy). Ostre zapalenie gardła towarzyszy zazwyczaj chorobom zakaźnym takim jak grypa, odra, różyczka, ospa wietrzna. Poprzedza je zwykle ostry nieżyt nosa i przeziębienie. Ospa prawdziwa, inaczej czarna ospa (łac. Variola vera) – wirusowa choroba zakaźna o ostrym przebiegu wywoływana przez jedną z dwóch odmian wirusa ospy prawdziwej (variola minor lub variola maior). Okres inkubacji trwa od 7 do 17 dni, średnio 13 dni. Chorobę cechuje śmiertelność u osób szczepionych około 3% (dla najczęściej spotykanej odmiany), a u nieszczepionych średnio 30% (istnieją postacie choroby o śmiertelności szacowanej na 95%).

    Epidemia ospy we Wrocławiu w 1963 – ostatnia w Polsce epidemia ospy prawdziwej (łac. Variola vera, zwanej też po polsku czarną ospą), która wybuchła latem 1963 roku we Wrocławiu, zawleczona tutaj przez Polaka wracającego z Indii. Zachorowało 99 osób, z których siedem zmarło. Miasto zostało na kilka tygodni sparaliżowane i odcięte od reszty kraju kordonem sanitarnym.

    Miazmatyczna teoria chorób – historyczny model patogenezy zapoczątkowany w średniowieczu i popularny przez stulecia wśród uczonych aż do XIX wieku, upatrujący przyczyny chorób epidemicznych w szkodliwym i zanieczyszczonym powietrzu, brudzie i odrażających zapachach. Według tej koncepcji zakażenia były wywoływane przez miazmaty, czyli wyziewy gnilnego powietrza pochodzące z wnętrzności ziemi i wdzierające się do ciała (tzw. morowe powietrze), związane z miejscami, w których występowało szczególnie wysokie narażenie na chorobę. Uważano, że miazmaty są powodem takich chorób jak: dżuma, cholera, malaria i czarna ospa, które przeistaczały się w pandemie, nękające ludzkość jeszcze w XIX wieku.

    Kiła wrodzona – zakażenie krętkiem Treponema pallidum może nastąpić w każdym okresie ciąży, ale zmiany charakterystyczne dla kiły wrodzonej obserwuje się w przypadku zakażenia po 4 miesiącu ciąży, gdy zaczyna rozwijać się układ odpornościowy płodu. Wynika z tego, że patogeneza kiły wrodzonej zależna jest bardziej od odpowiedzi immunologicznej gospodarza niż od bezpośredniego szkodliwego wpływu T. pallidum. Ryzyko zakażenia płodu przez matkę chorą na kiłę wczesną wynosi 75–95% i zmniejsza się do około 35% jeżeli choroba trwa ponad 2 lata. Niewielkie ryzyko infekcji płodu dotyczy matek chorych na kiłę późną i utajoną. Natomiast zastosowanie odpowiedniego leczenia u matek przed 16 tygodniem ciąży powinno zapobiec zakażeniu płodu. Brak leczenia kiły u ciężarnej w 40% przypadków doprowadzi do śmierci płodu (częściej dochodzi do urodzeń martwych niż poronień), wcześniactwa, śmierci w okresie okołonoworodkowym lub rozwinięcia się objawów kiły wrodzonej. Przeprowadzone badania retrospektywne ujawniły, że u matek chorujących na kiłę ponad 2 lata 21% ciąż zakończyło się poronieniem lub urodzeniem martwego noworodka, 13% urodzeniem dziecka, która zmarło w pierwszych 2 miesiącach życia, 43% urodzeniem noworodka z cechami kiły wrodzonej a 23% urodzeniem zdrowego dziecka. Jak z powyższych danych wynika, najczęściej spotykaną sytuacją jest noworodek bez klinicznych cech choroby, ale z dodatnimi testami w kierunku kiły. W chwili obecnej uważa się, że wykonywanie testów w kierunku kiły we wczesnej ciąży jest uzasadnione ekonomicznie i zalecane wśród rutynowych badań w przebiegu ciąży. W grupach wysokiego ryzyka badania przesiewowe powinny być powtórzone także w III trymestrze ciąży jak i przy porodzie. Wariolacja, wariolizacja – metoda będąca pierwowzorem współczesnych szczepionek ochronnych, pochodząca z przełomu I i II w. p.n.e. z Chin, metoda prewencyjnego zakażania ospą zdrowych ludzi, która rozpowszechniła się w XV wieku przede wszystkim w Chinach, Indiach i Turcji. Polegała na przenoszeniu wydzieliny ropnej lekko chorych przy pomocy igły na osoby zdrowe.

    Dodano: 15.06.2011. 00:25  


    Najnowsze