• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Eksperci: zbyt małe nakłady na leczenie chorób psychicznych

    06.10.2011. 16:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Zbyt małe nakłady na leczenie, problemy z dostępem do nowoczesnych leków oraz specjalistycznej opieki środowiskowej, stygmatyzacja, to - według ekspertów z zakresu zdrowia psychicznego - główne przyczyny braku poprawy sytuacji osób chorych psychicznie w Polsce.



    Z okazji Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego, który obchodzony będzie 10 października, w środę w Warszawie z inicjatywy Instytutu Praw Pacjenta i Edukacji Zdrowotnej odbyła się debata pod hasłem "Inwestujmy w zdrowie psychiczne - przeciwdziałajmy dyskryminacji".

    Kierownik Katedry Psychiatrii Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy prof. Aleksander Araszkiewicz podkreślił, że mimo wprowadzenia w Polsce Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego sytuacja pacjentów niewiele się zmieniła w ciągu ostatnich kilku lat.

    Według niego przyczyną takiej sytuacji jest zmniejszenie nakładów na tę dziedzinę z 3,9 proc. wszystkich kosztów świadczeń zdrowotnych w 2000 r. do 3,2 proc. w 2010 r., podczas gdy średnia europejska wynosi ok. 5 proc. "Bez wzrostu nakładów nie wyjdziemy z tego pata"- dodał. Jak podkreślił, pozostają te same podstawowe problemy, czyli utrudniony dostęp do nowoczesnych leków oraz opieki środowiskowej.

    Krajowy Konsultant w dziedzinie Psychiatrii prof. Marek Jarema zwracał uwagę, że "problem zaburzeń psychicznych coraz bardziej dotyka nasze społeczeństwo i prowadzi do wykluczenia, niepełnosprawności i obniżenia jakości życia". Przypomniał, że na schizofrenię, która jest jedną z najpoważniejszych i jednocześnie najczęściej występującą chorobą psychiczną, cierpi w Polsce ok. 400 tys. osób.

    Według Jaremy z powodu zbyt małych nakładów niewystarczająca jest liczba poradni oraz specjalistów, więc pacjenci mają utrudniony dostęp do leczenia. "Opieka psychiatryczna musi być powszechna i dostępna, a także skuteczna i bezpłatna" - przekonywał. Dodał, że w Polsce mamy stosunkowo dużą liczbę łóżek psychiatrycznych, jednak bardziej skuteczną formą leczenia jest opieka środowiskowa, "która jest niedofinansowana, a przez to ograniczona".

    Prezes Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego prof. Janusz Heitzman powiedział, że "polski system zdrowotny stawia pacjenta chorującego na choroby psychiatryczne na samym końcu". "Nasz pacjent jest dyskryminowany, ośmieszany, niezrozumiany, stygmatyzowany, trudny, a przez to niechciany" - ocenił Heitzman.

    Zwrócił także uwagę na problem ograniczonego dostępu pacjentów psychiatrycznych do leków nowoczesnych, które nie mają skutków ubocznych. Jak zapowiedział, wraz z Krajowym Konsultantem w Dziedzinie Psychiatrii zwróci się do Ministra Zdrowia o rozszerzenie dostępu do objętych refundacją nowoczesnych leków przeciwpsychotycznych, aby były refundowane nie tylko w przypadku schizofrenii, ale także chorób pokrewnych.

    Prezes Instytutu Praw Pacjenta i Edukacji Zdrowotnej ks. Arkadiusz Nowak podkreślił, że oczekiwania zarówno środowiska profesjonalistów zajmujących się leczeniem, osób chorych, ich rodzin, jak i osób zajmujących się pomocą chorym psychicznie są zgodne. Do sukcesów zaliczył wprowadzenie Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego.

    Podczas debaty zaprezentowano "Białą Księgę" - raport na temat sytuacji osób chorujących na schizofrenię w Polsce w 2011 r. Poprzedni raport został wydany w 2006 r. Wynika z niego m.in., że najbardziej dostępną formą psychiatrycznej opieki ambulatoryjnej są poradnie zdrowia psychicznego, funkcjonujące w większości powiatów. Ponadto pacjenci mogą korzystać m.in. z opieki w szpitalach psychiatrycznych, szpitalach ogólnych, zakładach opiekuńczych oraz opieki zespołów leczenia środowiskowego. "Podstawowym problemem wydaje się stale dominujący model myślenia zakładający priorytet opieki instytucjonalnej - szpitalnej, bądź innej długoterminowej i ewentualne +dobudowywanie+ elementów środowiskowych" - czytamy w raporcie.

    Jak przypomnieli organizatorzy debaty, według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w ciągu najbliższych 15 lat zaburzenia psychiczne staną się jednym z głównych problemów zdrowotnych powodujących niesprawność życiową ludzi. Wzrost ryzyka zachorowań jest związany z rozwojem cywilizacyjnym, dynamicznym tempem życia, przewlekłym stresem i długotrwałym brakiem wypoczynku. Obecnie WHO szacuje, że zaburzenia psychiczne dotyczą już co piątej osoby na świecie.

    PAP - Nauka w Polsce

    bpi/ itm/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Zespół Leczenia Środowiskowego (domowego) – forma terapii dla osób z przewlekłymi zaburzeniami psychicznymi. Jest najczęściej jednostką organizacyjną szpitala psychiatrycznego, Poradni Zdrowia Psychicznego lub Zakładu Opieki Zdrowotnej. Podstawową formą kontaktu są wizyty domowe. Zdrowie psychiczne – przyjęta w 1948 konstytucja Światowej Organizacji Zdrowia określa je jako pełny dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny człowieka. Ze względu na wieloznaczność i ogólnikowość terminu, pojęcie zdrowia psychicznego jest w różny sposób kategoryzowane i uściślane, choć przeważa pogląd, iż nie istnieje jedna i bezwzględnie uniwersalna definicja zdrowia psychicznego, nie ma jednej, „oficjalnej” definicji, ponieważ (według WHO) różnice kulturowe, subiektywne odczucia oraz rywalizujące ze sobą profesjonalne teorie wpływają na to, jak termin ten jest rozumiany. Jedynym aspektem z którym zgadza się większość ekspertów jest to, że zdrowie psychiczne i zaburzenie psychiczne nie są do siebie przeciwstawne, czyli brak rozpoznanej choroby psychicznej nie musi oznaczać zdrowia psychicznego. Pielęgniarstwo psychiatryczne lub zdrowia psychicznego – specjalność pielęgniarstwa skupiająca się na opiece nad osobami w każdym wieku, dotkniętymi chorobami psychicznymi lub zaburzeniami zdrowia psychicznego, takimi jak schizofrenia, choroba afektywna dwubiegunowa, psychoza, depresja lub demencja. Pielęgniarki i pielęgniarze pracujący w tym obszarze przechodzą więcej szkoleń w zakresie terapii psychologicznych, budowania przymierza terapeutycznego, radzenia sobie z trudnymi przejawami zachowań oraz podawania leków psychiatrycznych.

    e-pacjent – osoba korzystająca ze świadczeń opieki zdrowotnej z wykorzystaniem technologii informacyjno-komunikacyjnych (ang. Information Communication Technology) niezależnie od tego czy jest zdrowa czy chora. Tradycyjna, występująca na wszystkich poziomach (mikro, mezo, makro), relacja pacjent-lekarz została rozszerzona o technologię przybierając na poziomie mikro postać lekarz-technika biomedyczna-pacjent. Technologie informacyjno-komunikacyjne (ICT) usprawniają dziś biznesowo-administracyjny aspekt funkcjonowania zakładów opieki zdrowotnej, ale także wspomagają pracę personelu medycznego, wpływając przez to na jakość opieki zdrowotnej, a tym samym i satysfakcję pacjentów. Są zdolne do przetwarzania ogromnych ilości danych, umożliwiają konsultacje medyczne bez konieczności przemieszczania się pacjenta i lekarza. Znaczenie ICT potwierdza raport The Case for e-Health. Według niego: Rzecznik Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego – polska instytucja powołana w celu zapewnienia realizacji praw osób korzystających ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez szpitale psychiatryczne, a także przeciwdziałania nadużyciom wobec tych osób. Instytucja Rzecznika została wprowadzona 13 sierpnia 2005 nowelizacją ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Jednak rozporządzenie określające szczegółowy zakres działania Rzecznika zostało wydane dopiero 13 stycznia 2006.

    Ratownik medyczny – osoba wykonująca zawód medyczny, uprawniona do udzielania świadczeń zdrowotnych w zakładach opieki zdrowotnej, w szczególności do udzielania świadczeń zdrowotnych w sytuacji bezpośredniego, nagłego stanu zagrożenia życia lub zdrowia. Ratownik Medyczny podczas udzielania pomocy korzysta z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu (sam jednak nie jest funkcjonariuszem publicznym) . Ekonomika zdrowia dziedzina ekonomii zajmująca się gospodarowaniem zasobami w systemie opieki zdrowotnej. W szerszym znaczeniu jest to dziedzina obejmująca zarządzanie niedostatkiem środków finansowych w stosunku do nieograniczonego zapotrzebowania na rynku usług zdrowotnych. W Polsce rozwój ekonomiki zdrowia nastąpił w latach 70 - tych XX wieku - kiedy w krajach rozwiniętych wzrosły koszty związane z opieką zdrowotną. Do podejmowania działań w obszarze ochrony zdrowia niezbędne są narzędzia - ekonomiczne analizy i oceny.

    Standardy zapachowej jakości powietrza – wartości określające poziom uciążliwości niepożądanych zapachów powietrza atmosferycznego, który nie powinien być przekraczany w danym miejscu. Ochrona zapachowej jakości powietrza jest elementem opieki zdrowotnej, zgodnie z definicją zdrowia, sformułowaną przez WHO w roku 1948 – odrzucającą postrzeganie zdrowia i choroby wyłącznie w kategoriach biologiczno-medycznych, a przywiązującą wagę do wymiaru psychicznego i społecznego (w kolejnych latach wprowadzono bardziej rozbudowane pojęcie „dobrostanu”). Pacjent – osoba korzystająca ze świadczeń opieki zdrowotnej, niezależnie od tego czy jest zdrowa, czy chora (definicja Światowej Organizacji Zdrowia). Inna definicja za pacjenta uznaje:

    Lotnicze Pogotowie Ratunkowe – służba ratownictwa medycznego, wykonująca w polskim systemie opieki zdrowotnej zadania z zakresu lotniczego transportu ratowniczego i sanitarnego. Pogotowie powstało w 2000 roku jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej podległy Ministrowi Zdrowia. Dyrektorem LPR jest dr n. med. Robert Gałązkowski.

    e-zdrowie- narzędzia lub rozwiązania obejmujące produkty, systemy i usługi wychodzące poza zakres prostych aplikacji internetowych. Wiążą się one z narzędziami dla organów i pracowników służby zdrowia oraz dostosowane do indywidualnych potrzeb systemy opieki zdrowotnej dla pacjentów i obywateli. Są to na przykład sieci informacji o zdrowiu, elektroniczne książeczki zdrowia, usługi świadczone w ramach opieki telemedycznej, osobiste przenośne systemy komunikacji, portale poświęcone zdrowiu oraz wiele innych narzędzi na bazie technologii informacyjno-komunikacyjnych, pomagających zapobiegać, diagnozować i leczyć choroby, monitorować stan zdrowia, prowadzić odpowiedni tryb życia.

    Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego – ustawa podpisana przez prezydenta Lecha Wałęsę w 1994 roku, zawierająca przepisy dotyczące ochrony zdrowia psychicznego w Polsce. Samobójstwo (łac. suicidium, od sui caedere, „zabić się”) – celowe działanie mające na celu odebranie sobie życia. Samobójstwo wynika często z uczucia smutku, które w wielu przypadkach jest rezultatem zaburzeń psychicznych takich jak depresja, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, schizofrenia, alkoholizm lub uzależnienie od środków odurzających. Stresory takie jak problemy finansowe lub problemy w zakresie relacji międzyludzkich również odgrywają istotną rolę. Próby zapobiegnięcia samobójstwu obejmują ograniczenie dostępu do broni palnej, leczenie zaburzeń psychicznych, w tym uzależnienia od środków odurzających, a także poprawę sytuacji ekonomicznej.

    Urząd Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych – urząd utworzony jako element reformy systemu opieki zdrowotnej wprowadzonej od 1999 oraz jako centralny organ administracji rządowej sprawujący nadzór nad kasami chorych. Jego zadaniem miała być ochrona interesów ubezpieczonych. Urzędem kierował prezes powoływany przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra zdrowia. Urząd sprawował nadzór nad gospodarką finansową kas chorych i współpracujących z nimi zakładów opieki zdrowotnej. W 2002 rząd SLD-PSL planował jego likwidację wraz z Urzędem Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi i Państwowym Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i przekazanie jego zadań Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, ostatecznie jednak nie zrealizowanego tego zamiaru w związku z likwidajcą kas chorych i powołaniem w ich miejsce w 2003 Narodowego Funduszu Zdrowia nad którym nadzór powierzono Ministrowi Zdrowia. Prezesem UNUZ była Teresa Kamińska a następnie Michał Żemojda, którego zastąpił Maciej Tokarczyk. Porozumienie Zielonogórskie – federacja związków pracodawców ochrony zdrowia, głównie działających w zakresie Podstawowej Opieki Zdrowotnej i specjalistyki ambulatoryjnej, które powstało w celu stworzenia jednolitej organizacji, występującej w zbiorowym interesie swoich członków, zwłaszcza wobec dysponentów publicznych funduszy na rzecz ochrony zdrowia w Polsce. Obecnie do Porozumienia należą świadczeniodawcy wszystkich województw z wyjątkiem zachodniopomorskiego i wielkopolskiego, tworząc 15 związków regionalnych.

    Opieka zdrowotna – ogół środków mających na celu zapobieganie i leczenie chorób. Realizowana jest za pomocą systemu opieki zdrowotnej. Prawo medyczne – zespół norm prawnych z zakresu prawa cywilnego, administracyjnego, karnego oraz procedur regulujących prawa i obowiązki pacjenta, lekarza (w tym lekarza dentysty), pielęgniarki, diagnosty laboratoryjnego i innych pracowników ochrony zdrowia oraz sposób funkcjonowania zakładów opieki zdrowotnej i innych podmiotów świadczących usługi medyczne.

    Dodano: 06.10.2011. 16:04  


    Najnowsze