• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ekspert: zakażenia wywołuje bardzo niebezpieczny szczep bakterii

    30.05.2011. 22:47
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Pałeczka okrężnicy, czyli E. coli, jest powszechnie występującą bakterią, która może produkować szczególnie niebezpieczne toksyny, tzw. shiga-like, tzn. czerwonko-podobne, wywołując ciężkie schorzenia u ludzi - powiedział PAP dr Paweł Grzesiowski. Specjalista Fundacji "Instytut Profilaktyki Zakażeń" dodał, że jest około 200 różnych podtypów tej bakterii produkujących toksyny. Ta, która najprawdopodobniej spowodowała epidemię w Niemczech, ma numer O104.

    "Przenoszenie tej bakterii następuje przez skażoną wodę, świeże warzywa, takie jak sałata, brokuły, pomidory, ogórki itp., a także poprzez surowe mleko, sery z niepasteryzowanego mleka. Powodem zakażenia może być również bliski kontakt z chorym (dom, przedszkole), zaniedbania higieniczne oraz kontakt z zakażonymi zwierzętami" - podkreślił dr Grzesiowski, powołując się na informacje jakie otrzymał od Europejskiego Centrum Kontroli Chorób w Sztokholmie (ECDC) oraz Instytutu Roberta Kocha w Niemczech.

    Z tych doniesień wynika, że dawka zakażająca bakterii jest niska, a okres inkubacji zwykle trwa od kilkunastu godzin do kilku dni, maksymalnie około tygodnia. Czas pojawienia się objawów zależy od dawki skażenia. Najpierw pojawiają się zwykle bóle brzucha, czasami wymioty i krwawe stolce. U niektórych osób rozwija się zespół hemolityczno-mocznicowy, wynikający z uszkodzenia mikrokapilarnych naczyń krwionośnych w nerkach, a także w płucach, mózgu i sercu.

    "Zespół hemolityczno-mocznicowy objawia się rozpadem krwinek czerwonych oraz niewydolnością nerek, często wymagającą zastosowania dializ. U niektórych chorych uszkodzenie nerek jest trwałe. Leczenie polega na uzupełnianiu płynów i elektrolitów. Nie stosuje się antybiotyków, ponieważ mogą zwiększać wyrzut toksyny, ponadto typ O104 jest oporny na wiele z nich" - poinformował PAP dr Grzesiowski.

    Jego zdaniem, pojedyncze zakażenia tym podtypem występowały w poprzednich latach, ale dotychczas były raczej rzadkością. Epidemia w Niemczech jest jedną z największych jakie zdarzyły się w Europie. Od 25 kwietnia do 29 maja zachorowało już ponad 1000 osób, a 10 zmarło. Chorują głównie dorośli, dwie trzecie z nich to kobiety.

    Większość osób chorych przebywało w północnych Niemczech. Niektóre grupy chorych można powiązać z przebywaniem w restauracjach i kafeteriach, ale dotąd nie udało się ustalić ani pierwotnego źródła ani miejsca skażenia. "Wiemy jedynie, że w wielu przypadkach chorzy spożywali surowe warzywa, głównie pomidory, ogórki oraz sałatę, ale nie wszyscy" - podkreślił dr Grzesiowski.

    Dodał, że w instytucie badawczym w Hamburgu pozytywne wyniki uzyskano z próbek ogórków pochodzących z Hiszpanii, z farmy ekologicznej żywności. Jednak zasięg epidemii wskazuje na szerszy zakres skażenia. Chorzy pojawili się w Wielkiej Brytanii (2 przypadki), Danii (3 przypadki), Holandii (1 przypadek), Szwecji (10 przypadki), a także w Polsce (1 przypadek). Wszystkie te osoby miały epizod pobytu w północnych Niemczech.

    Europejskie Centrum Kontroli Chorób w Sztokholmie zaleca monitoring zachorowań we wszystkich krajach, przede wszystkim osób, które w drugiej połowie kwietnia i w pierwszej połowie maja przebywały w północnych Niemczech, mają biegunkę, szczególnie krwistą, a także ostrą niewydolność nerek lub zespół hemolityczno-mocznicowy.

    Niemieccy lekarze rozpoczęli eksperymentalne stosowanie nowego leku blokującego wykrzepianie w naczyniach, który jest przeciwciałem monoklonalnym wytworzonym dla leczenia rzadkiej choroby układu krzepnięcia. "Nie ma jeszcze żadnych informacji na temat efektów tego leczenia, jednak wcześniejsze próby kliniczne wykazały wysoką skuteczność w przypadkach zespołu hemolityczno-mocznicowego" - powiedział dr Grzesiowski.

    PAP - Nauka w Polsce, Zbigniew Wojtasiński 

    tot/ jra/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Escherichia coli O104:H4 – enterohemolityczny szczep bakterii Escherichia coli odpowiedzialny za epidemiczne zachorowania, które rozpoczęły się na terenie Niemiec od połowy maja 2011. Wydziela on tzw. werotoksynę, która może uszkadzać naczynia włosowate, przede wszystkim w nerkach, płucach, mózgu i sercu. Zachorowania objawiają się biegunką, a w około 1/4 przypadków mogą prowadzić do zagrażającego życiu zespołu hemolityczno-mocznicowego i hemolizy erytrocytów, czego skutkiem jest niewydolność nerek. Zespół hemolityczno-mocznicowy (ang. haemolytic-uraemic syndrome, HUS) – wielonarządowy zespół chorobowy występujący głównie u niemowląt i małych dzieci, przebiegający z hemolizą erytrocytów, trombocytopenią i będący najczęstszą przyczyną ostrej niewydolności nerek u dzieci. Opisany po raz pierwszy w 1955 Kłębuszkowe zapalenie nerek (KZN, łac. glomerulonephritis, dawniej choroba Brighta) – grupa pierwotnych lub wtórnych chorób nerek charakteryzująca się zapaleniem kłębuszków lub małych naczyń w nerce. Może się objawiać izolowanym krwiomoczem lub białkomoczem lub jako zespół nefrotyczny, zespół nefrytyczny, ostra lub przewlekła niewydolność nerek. Kłębuszkowe zapalenia nerek dzieli się także na różne typy morfologiczne, wśród których najbardziej ogólnie wyróżnia się typy proliferacyjne i nieproliferacyjne. Przyczyny pierwotne dotyczą chorób samych nerek (kłębuszków), natomiast wtórne wynikają z innych chorób lub czynników, do których należą: zakażenia, leki, choroby systemowe lub układowe, nowotwory.

    Emetofobia – lęk przed wymiotowaniem lub przebywaniem w pobliżu osób wymiotujących. W niektórych przypadkach u osób cierpiących na tę fobię dochodzi do zaniku życia towarzyskiego i pojawiania się w publicznych miejscach (ze strachu że ktoś mógłby niedaleko nich zwymiotować), a także mogą występować zaburzenia w jedzeniu – chorzy mogą bać się że po zjedzeniu czegoś mogą zwymiotować; dlatego mogą być mylnie diagnozowani jako chorzy na anoreksję. Osoby z emetofobią mogą zadawać sobie wiele trudu, aby nie zwymiotować lub nie zobaczyć innych wymiotujących osób. Zespół nieszczelnego jelita, zespół cieknącego jelita, zespół dziurawego jelita – rzekomy zespół objawów ze strony układu pokarmowego oraz ogólnoustrojowych, wywołany przez m.in., krążące w krwiobiegu produkty przemiany materii oraz toksyny dostające się do krwiobiegu w nienaturalny sposób poprzez nieszczelne jelita. Zespół ma być spowodowany zwiększeniem przepuszczalności jelit dla toksyn, bakterii, niestrawionego jedzenia, odpadów lub większych niż normalnie makromolekuł.

    Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%. Staphylococcus epidermidis - to gatunek bakterii Gram-dodatnich, należący do rodzaju gronkowców, wywołujący zakażenia oportunistyczne. Jest zaliczany do grupy gronkowców koagulazo ujemnych (CoNS). Nie wywołuje infekcji u ludzi zdrowych, jednak dla osób z ciałem obcym może być bardzo niebezpieczny.

    Terapia nerkozastępcza – formy leczenia zastępujące funkcję nerek i podtrzymujące życie w niewydolności nerek. Zalicza się do nich: Odmiedniczkowe zapalenie nerek (łac. pyelonephritis) – jedna z cięższych chorób układu moczowego. Powodowane jest przez bakterie E.coli lub inne. Przebieg ostry lub przewlekły. W przeciwieństwie do zakażenia ostrego postać przewlekła przebiega skąpoobjawowo lub bezobjawowo aż do zaawansowanego stadium przewlekłej niewydolności nerek (ich nieodwracalnego uszkodzenia).

    Rabdomioliza – zespół objawów chorobowych wywołanych uszkodzeniem tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej, co doprowadza do pojawienia się we krwi wolnej mioglobiny pochodzenia mięśniowego, która następnie jest filtrowana przez kłębuszki nerkowe, co może doprowadzić do ich uszkodzenia i rozwoju ostrej niewydolności nerek.

    Dodano: 30.05.2011. 22:47  


    Najnowsze