• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • GIS: grzybów nie należy podawać małym dzieciom

    19.08.2010. 01:13
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Grzybów nie powinny jeść małe dzieci oraz osoby mające kłopoty z układem pokarmowym - przestrzega Główny Inspektorat Sanitarny. Jednocześnie przypomina, że należy zbierać wyłącznie te grzyby, co do których nie mamy żadnych wątpliwości, że są jadalne.



    W Centrum Zdrowia Dziecka we wtorek transplantowano wątrobę sześciolatkowi, zatrutemu po zjedzeniu grzybów. Operacja trwała ponad osiem godzin. Była konieczna, bo wątroba chłopca została zniszczona w wyniku zatrucia muchomorem sromotnikowym, który podali mu z innymi grzybami nieświadomi rodzice. Do CZD chłopiec trafił trzy doby po zatruciu. Kierownik oddziału pooperacyjnego dr Elżbieta Pietraszek-Jezierska poinformowała w środę, że stan dziecka jest "nie do końca dobry".

    "Trzeba zbierać wyłącznie grzyby wyrośnięte i dobrze wykształcone, gdyż młode owocniki, bez wykształconych cech danego gatunku, są najczęściej przyczyną tragicznych pomyłek. Początkujący grzybiarze powinni zbierać wyłącznie grzyby rurkowe, ponieważ w tej grupie nie ma grzybów śmiertelnie trujących i jest dużo mniejsze ryzyko zatrucia" - powiedział PAP Tomasz Misztal z GIS.

    Dodał, że trzeba unikać błędnych metod rozpoznawania gatunków trujących, takich jak zabarwienie cebuli podczas gotowania, ciemnienie srebrnej łyżeczki, gorzki smak. "Gatunki śmiertelnie trujące mają przyjemny, słodkawy smak" - zaznaczył Misztal. Dlatego zaleca korzystanie z atlasów grzybów.

    Jak podkreśla Misztal, grzyby powinny być zbierane do przewiewnych koszyków, w żadnym przypadku nie należy wkładać ich do foliowych reklamówek, ponieważ powoduje to zaparzanie i przyspiesza psucie, nie można ich przechowywać zbyt długo. GIS przestrzega, by nie zbierać grzybów w okolicach, w których występują skupiska odpadów, np. przy zakładach produkcyjnych, jak również rosnących w rowach lub na skraju lasu, przy drogach o dużym natężeniu ruchu, ponieważ grzyby wchłaniają ze swego otoczenia metale ciężkie i inne zanieczyszczenia.

    Jednak nie należy zbierać i niszczyć grzybów niejadalnych i trujących, gdyż wiele z tych gatunków jest pod ochroną i stanowią one część ekosystemu. W razie wątpliwości, czy zebrane grzyby są trujące czy jadalne, można skorzystać z bezpłatnej porady w stacjach sanitarno-epidemiologicznych. W przypadku wystąpienia po zjedzeniu grzybów nudności, bólów brzucha, biegunki, podwyższonej temperatury ciała, należy wywołać wymioty i jak najszybciej zgłosić się do lekarza. Przy zatruciach muchomorem sromotnikowym występuje faza pozornej poprawy, po której stan chorego gwałtownie się pogarsza. Wezwany w porę lekarz może uratować mu życie.

    Wykaz grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych albo środków spożywczych zawierających w swoim składzie grzyby obejmuje 42 gatunki (zgodnie z obowiązującym w Polsce rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 2008 r.). Punkty skupu grzybów oraz przedsiębiorcy są zobowiązani zatrudniać osoby posiadające uprawnienia klasyfikatora grzybów. Grzyby świeże rosnące w warunkach naturalnych wolno sprzedawać w placówkach handlowych lub na targowisku. Trzeba jednak uzyskać atest klasyfikatora grzybów lub grzyboznawcy, umieścić w miejscu sprzedaży informację o gatunkach oraz nazwisko i adres sprzedawcy. PRO

    PAP - Nauka w Polsce

    itm/ jbr/ krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Mykobiota, mikobiota, funga (ang. Mycobiota) – ogół grzybów występujących na określonym obszarze. Dawniej wykaz taksonów grzybów dla określonego obszaru nazywano florą grzybów lub miko- lub mykoflorą, współczesny termin podkreśla brak pokrewieństwa grzybów i roślin. Grzyby wielkoowocnikowe Polski – nieformalna grupa grzybów wielkoowocnikowych (Macromycetes, wyróżnianych ze względów użytkowych, a nie taksonomicznych), naturalnie występujących na terenie Polski. W Polsce stwierdzono około 3600 gatunków grzybów wielkoowocnikowych, przy czym dokładna liczba zależy od przyjętej definicji, a szacuje się, że występuje około 5500 gatunków) (w sensie systematycznym, wliczając wszystkie podstawczaki i workowce) oraz 200-300 gatunków grzybów wielkoowocnikowych wykorzystywanych użytkowo. Ochrona gatunkowa grzybów - analogicznie do ochrony gatunkowej roślin i zwierząt - to prawny sposób zabezpieczenia rzadko występujących gatunków dziko rosnących grzybów zagrożonych wyginięciem. Obecnie obejmuje to również porosty, ponieważ zgodnie z aktualną systematyką są one zaliczane do grzybów.

    Pawężnica (Peltigera) – rodzaj grzybów z rodziny pawężnicowatych (Peltigeraceae), porost. Obejmuje około 75 gatunków. Wszystkie gatunki w Polsce objęte są ścisłą ochroną na mocy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących grzybów objętych ochroną. Pochwa (łac. volvum, ang. volva) – u grzybów kapeluszowych z rzędu pieczarkowców (Agaricales) część osłony całkowitej otaczająca nasadę trzonu. Podczas wzrostu owocnika osłona ulega rozerwaniu, a jej resztki pozostają na różnych częściach owocnika (w zależności od gatunku), jako łatki, strzępki lub brodawki na kapeluszu, pierścień na trzonie lub pochwa w nasadzie trzonu. Pochwa może być zwisła, postrzępiona lub wałeczkowata. Występowanie pochwy i jej morfologia ma duże znaczenie przy oznaczaniu wielu gatunków, jest np. jedną z ważniejszych cech różniących śmiertelnie trującego muchomora zielonawego (Amanita phalloides) od innych, podobnych gatunków grzybów. Często pochwa grzybów jest częściowo lub całkowicie ukryta pod ziemią, dlatego do identyfikacji potrzebny jest cały owocnik.

    Podkładka – u grzybów jest to zbita warstwa grzybni złożona z mocno z sobą splecionych płonnych strzępek. U niektórych gatunków grzybów workowych powstają na niej otocznie (perytecja), w których wytwarzane są w wyniku podziału płciowego zarodniki. Podkładkę u grzybów workowych nazywa się również stromą. Cienik (Pseudephebe M. Choisy) – rodzaj grzybów z rodziny tarczownicowatych (Parmeliaceae). Dawniej zaliczany był do porostów. Wszystkie gatunki w Polsce objęte są ścisłą ochroną na mocy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących grzybów objętych ochroną.

    Grzyby trujące – funkcjonalna (nie będąca taksonem) grupa grzybów, zwłaszcza kapeluszowych, zawierających substancje trujące w ilościach toksycznych dla ludzi. Miąższ grzyba – zasadnicza część owocnika grzybów wypełniająca jego wnętrze. Składa się ze ściśle splecionych płonnych strzępek grzybni. Miąższ może być mięsisty, gąbczasty, elastyczny, włóknisty, chrząstkowaty itp. U niektórych grzybów miąższ zawiera tzw. mleczko o różnych kolorach u różnych gatunków grzybów – może być białawe, mleczne, pomarańczowe, krwiste. Mleczko to u niektórych gatunków może zmieniać barwę, albo natychmiast po przełamaniu grzyba, albo po kilku – kilkunastu minutach. Również smak mleczka pomaga w oznaczeniu gatunku.

    Grzyby suszone – produkt spożywczy z suszonych grzybów leśnych lub uprawianych dopuszczonych do spożycia, przy czym nie wszystkie grzyby jadalne nadają się do suszenia.

    Łuskowcowate, drobnołuszczakowate (Pluteaceae Kotl. & Pouzar) – rodzina grzybów należąca do rzędu pieczarkowców (Agaricales). Obejmuje 900 do 1000 gatunków występujących na całym Świecie.

    Omphalotus olearius (DC.) Singer– gatunek grzybów z rodziny Omphalotaceae. W Polsce nie występuje. W niektórych atlasach grzybów opisywany jest jako kielichowiec pomarańczowy.

    Dodano: 19.08.2010. 01:13  


    Najnowsze