• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Immunoterapia swoista u dzieci

    05.09.2011. 00:25
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    "Zainteresowanie odczulaniem w ostatnich latach wzrasta. Jest to konsekwencja wzrostu liczby zachorowań i przekonania o skuteczności tej metody leczenia alergii - w uzasadnionych przypadkach, po prawidłowo przeprowadzonej kwalifikacji" - mówi prof. Anna Bręborowicz, kierownik Kliniki Pneumonologii, Alergologii Dziecięcej i Immunologii Klinicznej UM w Poznaniu. Konsultant dla województwa wielkopolskiego i lekarz praktyk tłumaczy w rozmowie z PAP zasady stosowania immunoterapii swoistej u dzieci.

    Wyniki badania na temat epidemiologii chorób alergicznych w Polsce (ECAP) przeprowadzonego pod kierunkiem prof. Bolesława Samolińskiego wynika jednak, że nadal istnieje problem niedodiagnozowania tej grupy chorób, a więc i niewystarczającego leczenia.

     

    "Objawy choroby alergicznej mogą być bardzo różnorodne, najczęściej dotyczą skóry, przewodu pokarmowego i układu oddechowego. Różne też może być ich nasilenie. Niezależnie od wieku pacjenta, czasem opanowanie choroby jest trudne" - tłumaczy prof. Bręborowicz.

    Jak stwierdza, szczególnie trudną diagnostycznie grupą pacjentów są niemowlęta i dzieci najmłodsze. W tej grupie wiekowej rzadko udaje się potwierdzić uczulenie na pospolite alergeny powietrznopochodne, które to uczulenie jest wskazaniem do immunoterapii swoistej u dzieci starszych i dorosłych. Jeszcze rzadziej możliwe jest potwierdzenie związku między ekspozycją na alergen a wystąpieniem objawów. W odniesieniu do alergii na pokarmy - podejmowane są pewne próby, ale problem wymaga dalszych badań i takie działania nie mieści się w obowiązującym aktualnie schemacie postępowania.

    Według niej, optymalnym modelem opieki nad chorym na alergię jest współpraca lekarza rodzinnego ze specjalistą. Profesor podkreśla, że leczenie odczulające bezwzględnie wymaga opieki specjalistycznej. Lekarz może podjąć decyzję o wyborze tej formy terapii, gdy objawy choroby stają się uciążliwe, burzliwe, nawracają, stają się przewlekłe

    "Immunoterapię zaleca się u dzieci powyżej czy od 5. roku życia. Takie ustalenia wynikają ze znajomości przebiegu procesu alergizacji, możliwości jego udokumentowania w sposób przekonywujący i ograniczonych możliwości monitorowania objawów ubocznych u dzieci małych. Trzeba mieć pewność, że odczulanie jest na pewno konieczne i że pacjent jest bezpieczny" - wyjaśnia prof. Bręborowicz.

    Zaznacza, że obniżenie dolnej granicy wieku zastrzeżone jest dla sytuacji szczególnych i przy zapewnieniu wyjątkowych środków bezpieczeństwa. Warunki takie stwarzają ośrodki kliniczne.

    "Wystąpienie choroby alergicznej zależy od predyspozycji genetycznej i działania czynników środowiskowych. Predyspozycję genetyczną przewidujemy na podstawie informacji uzyskanej od rodziców na temat występowania zachorowań w najbliższej rodzinie. Oddziaływanie środowiska ma również istotne znaczenie, aczkolwiek poglądy i obserwacje na ten temat nie są w pełni zgodne" - mówi profesor.

    Wśród czynników środowiskowych wymienia infekcje, narażenie na alergeny pokarmowe i wziewne, ekspozycję na dym tytoniowy, czynniki drażniące, jak środki chemiczne, zanieczyszczenia atmosfery.

    "Leczenie odczulające jest jak dotąd jedyną metodą leczenia przyczynowego, które może zmienić naturalny przebieg choroby w dobrym kierunku. Aktualnie dostępne są dwie metody odczulania - podskórna i podjęzykowa. Każde podanie alergenu stwarza ryzyko reakcji nadmiernej i dlatego opieka specjalistyczna z odpowiednim zapleczem jest koniecznością" - uświadamia rozmówczyni PAP i dodaje, że wizyty w poradni muszą być częste na początku terapii, a następnie szczepionki alergenowe podaje się co 4 do 6 tygodni w ramach leczenia podtrzymującego.

    PAP - Nauka w Polsce, Karolina Olszewska

    agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie istnieje od ponad czterdziestu lat. Zaspokaja potrzeby zdrowotne dzieci i młodzieży do okresu noworodkowego do 18. roku życia w zakresie diagnostyki, leczenia szpitalnego, rehabilitacji leczniczej i ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Jeśli jest niezbędna kontynuacja leczenia Szpitalu, możliwa jest opieka nad pacjentami do wieku 25 lat. Część swojej oferty Szpital kieruje również do pacjentów dorosłych. Dotyczy to przede wszystkim badań diagnostycznych, ale także porad specjalistycznych i rehabilitacji leczniczej. Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) (ang. COPD Chronic Obstructive Pulmonary Disease, łac. Morbus obturativus pulmonum chronicum) – zespół chorobowy charakteryzujący się postępującym i niecałkowicie odwracalnym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Ograniczenie to wynika z choroby małych dróg oddechowych i zniszczenia miąższu płucnego (rozedmy) o różnym nasileniu i jest najczęściej związane z nieprawidłową odpowiedzią zapalną ze strony układu oddechowego na szkodliwe pyły i substancje, z jakimi chory ma do czynienia w ciągu swojego życia. Najczęstszą przyczyną POChP jest narażenie na dym tytoniowy, ale inne czynniki, takie jak substancje drażniące z powietrza oraz stany wrodzone, na przykład niedobór alfa1-antytrypsyny, również mogą doprowadzić do rozwinięcia się choroby. W Stanach Zjednoczonych POChP jest czwartą pod względem częstości przyczyną zgonów. Objawy są niespecyficzne, dominuje duszność. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania spirometrycznego. Leczenie ma charakter objawowy. POChP jest chorobą nieuleczalną, a wszelkie działania lekarskie mają na celu spowolnienie procesu chorobowego i poprawę komfortu życia pacjenta. Marek Jutel – profesor doktor habilitowany medycyny, specjalista chorób wewnętrznych, alergolog. Kierownik Katedry i Zakładu Immunologii Klinicznej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu. Przewodniczący Komitetu Naukowego (Scientific Program Committee) (od 2012) i członek zarządu (Executive Committee – od 2009) Europejskiej Akademii Alergologii i Immunologi Klinicznej. Autor licznych publikacji, m.in. w czasopiśmie „Nature”, głównie z zakresu mechanizmów tolerancji antygenów i alergenów oraz immunoterapii swoistej. Jest pionierem badań nad zastosowaniem alergenów rekombinowanych w leczeniu chorób alergicznych.

    Klauzula sumienia – szczególna i wyjątkowa regulacja prawna, zgodnie z którą lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego sumieniem. W polskim prawie wynika z art. 39 Ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty z 5 grudnia 1996. Klauzula nie upoważnia lekarza do powstrzymania się od leczenia pacjenta w ogóle (tj. powstrzymania się od wszystkich możliwych do udzielenia mu świadczeń zdrowotnych), lecz wyłącznie do powstrzymania się od wykonania tych świadczeń zdrowotnych, które są niezgodne z jego sumieniem. Jest to więc ograniczone prawo do odmowy leczenia . Uregulowania dotyczące klauzuli sumienia znajdują się także w Kodeksie Etyki Lekarskiej (KEL). Zgodnie z treścią art. 7, w szczególnie uzasadnionych wypadkach lekarz może nie podjąć się lub odstąpić od leczenia chorego, jednakże z wyjątkiem przypadków nie cierpiących zwłoki. Nie podejmując albo odstępując od leczenia lekarz powinien jednak wskazać choremu inną możliwość uzyskania pomocy lekarskiej. Przepis ten jest powiązany z art. 4, w myśl którego dla wypełnienia swoich zadań lekarz powinien zachować swobodę działań zawodowych, zgodnie ze swoim sumieniem i współczesną wiedzą medyczną. Klauzula sumienia dotyczy nie tylko lekarzy, ale również pielęgniarek i położnych. Zgodnie z art. 23 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, pielęgniarka i położna może powstrzymać się, po uprzednim powiadomieniu na piśmie przełożonego, od wykonania świadczenia zdrowotnego niezgodnego z jej sumieniem, jednakże z wyjątkiem przypadków niebezpieczeństwa utraty życia lub poważnego uszczerbku na zdrowiu pacjenta. Powoływanie się na klauzulę sumienia jest niedopuszczalne w celu dyskryminacji jakiejś grupy pacjentów ze względu na rasę, narodowość, poglądy polityczne, przekonania religijne czy orientację seksualną. Rozwiązanie to wydaje się uzasadnione nie tylko obowiązkiem przestrzegania praw człowieka. W myśl przepisów obowiązującego prawa konflikt z sumieniem może dotyczyć jedynie danego świadczenia zdrowotnego, a nie osoby pacjenta . Choroby królików: Króliki są zwierzętami nieodpornymi na choroby. Dlatego istotne jest bardziej zapobieganie niż leczenie, które jest przeważnie trudne i nieopłacalne. Zwierzę podejrzane o chorobę najlepiej izolować i zdecydować o jego dalszym losie. Na fermach królików na ogół nie stosuje się leczenia. Tylko w przypadku bardzo cennych sztuk można podjąć leczenie pod nadzorem weterynarza. W razie jakichś dolegliwości królika zaleca się kontakt z lekarzem weterynarii (patrz: Zastrzeżenia dotyczące pojęć medycznych).

    Profil psychoedukacyjny, PEP – test oparty na rozwojowej koncepcji oceny służący do diagnozowania charakterystycznych, zindywidualizowanych sposobów uczenia się w rozwoju i terapii dzieci z całościowymi zaburzeniami rozwoju. Z założenia przeznaczony jest dla osób funkcjonujących na poziomie przedszkolnym i niższym – w wieku od 6 miesięcy do 7 lat. Stosowany jest w diagnostyce dzieci do 12 roku życia, jeżeli istnieje podejrzenie, że niektóre funkcje rozwojowe są poniżej poziomu siódmego roku życia. Dla osób powyżej 12 roku przeznaczony jest profil psychoedukacyjny dla młodzieży i dorosłych (AAPEP). Zespół Westa, napady zgięciowe – występuje u niemowląt i małych dzieci - najczęściej między 3. a 9. miesiącem życia. Pojawienie się zespołu Westa u dzieci młodszych na ogół wiąże się z gorszym rokowaniem. Zespół Westa częściej stwierdza się u chłopców. Charakteryzuje się napadami, których objawem osiowym jest skłon ku przodowi. Skłon może być szybki lub powolny, mogą dołączyć się inne napady. Rozwój psychoruchowy dzieci zostaje zahamowany. Rokowanie jest na ogół niepomyślne. Napady zgięciowe występują ok. 4 roku życia, ale przeważnie dołączają się inne napady.

    Politerapia – terapia wielolekowa, kiedy pacjent przyjmuje dwa lub więcej środków farmakologicznych jednocześnie, najczęściej według zaleceń lekarza. Leczenie może dotyczyć jednej lub kilku chorób jednocześnie. Może to być kilka leków o różnym działaniu lub jeden lek (np. w tabletce lub syropie), który zawiera w sobie kilka różnych, ale dobranych właściwie do leczonej choroby substancji czynnych. Skład substancji tworzących np. tabletkę złożoną jest tak dobrany, aby ich efekt leczniczy uzupełniał się, a jednocześnie aby nie wchodziły one ze sobą w istotne interakcje lub działania przeciwstawne. Czynnik bioleczniczy – drobnoustroje, które przyspieszają wyleczenie lub zapobiegają powikłaniom wskazanej choroby u człowieka. Skuteczność czynników bioleczniczych została dowiedziona naukowo, z udziałem dużych grup pacjentów, randomizowanych badań, testów z użyciem placebo oraz podwójnej ślepej próby. Inaczej wygląda to w przypadku probiotyków, których skuteczność leczenia chorób nie została potwierdzona naukowo (lub została potwierdzona jedynie in vitro), częściowo z powodu nie wykonania jeszcze odpowiedniej ilości testów u człowieka. Probiotyki mogą, ale nie muszą, być także czynnikami bioleczniczymi, jednak ich użycie bez badań klinicznych jest dyskusyjne. Spożywanie probiotyków wpływa jednak korzystne – między innymi z powodu immunomodulacji – na stan zdrowia organizmu, ale nie powoduje wyleczenia z żadnej choroby.

    Oliwka - kosmetyk używany do nawilżania i natłuszczania skóry, zwłaszcza niemowląt (od pierwszego dnia życia), dzieci i osób starszych. Głównym składnikiem jest oliwa parafinowa, która dużo rzadziej powoduje uczulenia skóry niż jej odpowiedniki oparte na oliwie roślinnej. Oliwki kosmetyczne często zawierają różne dodatki, najczęściej wyciąg z aloesu (wspomaga nawilżanie skóry), jak i rumianek, który ma właściwości kojące i łagodzące. Występują także oliwki zawierające witaminę F, która dodatkowo chroni przed wysuszeniem i podrażnieniem skóry.

    Rumień zakaźny (choroba piąta, łac. erythema infectiosum, ang. fifth disease) – zakaźna choroba wirusowa, przebiegająca ostro, występuje najczęściej u niemowląt i dzieci. Spowodowana zakażeniem parwowirusem B19. Okres wylęgania choroby wynosi około dwóch tygodni. Głównym objawem chorobowym jest wysypka, która początkowo ma charakter ostro odgraniczonego rumienia zlokalizowanego na policzkach (kształt motyla), często przybierającego kolor sinoczerwony („spoliczkowane dziecko”). Po 1-4 dniach wysypka rozszerza się na ramiona, tułów, pośladki przybierając postać plam, obrączek, girland. Wysypka ustępuje i nawraca przez 1 do 3 tygodni. Zanika bez pozostawiania blizn i bez złuszczania naskórka. Przebieg choroby jest zazwyczaj łagodny, ale niekiedy w trakcie choroby może wystąpić depresja układu czerwonokrwinkowego szpiku (aż do kryzy aplastycznej), prowadząc w rzadkich przypadkach do ostrego zespołu hemolitycznego.

    Łysienie u dzieci – dolegliwość chorobowa występująca u niemowląt bądź dzieci starszych. Choroba ujawnia się w okresie dzieciństwa. Najczęściej występującą formą łysienia u dzieci jest wypadanie włosów kwalifikowane do stanu łysienia plackowatego. Wyróżniona została również oddzielna jednostka chorobowa znana pod nazwą hypotrichosis simplex. Analgezja wrodzona – rzadka choroba genetyczna polegająca na całkowitym braku odczuwania bólu. Przyczyną choroby jest mutacja w genie SCN9A w locus 2q24, który odpowiada za przekazywanie pomiędzy komórkami nerwowymi impulsów bólowych do mózgu. Chorzy są zdolni do odbioru bodźców pozabólowych: dotyku, ciepła, zimna, łaskotania. Nie odczuwają jednak żadnych czynników bólowych, co może stwarzać zagrożenie życia. Dzieci dotknięte chorobą mogą osiągnąć wiek dojrzały, ale ich przewidywana długość życia jest dużo krótsza od reszty populacji z uwagi na brak reakcji na stany zagrażające zdrowiu i życiu, takie jak: oparzenie, skaleczenie, złamanie nogi itp.

    Choroby społeczne - różnego typu schorzenia przewlekłe, szeroko rozpowszechnione w społeczności. Występujące u ponad 10% społeczeństwa. Ograniczają możliwość wykonywania podstawowych zadań życiowych np. pracy. Wymagają długiej regularnej opieki lekarskiej, są trudno wyleczalne, stanowią problem dla całego społeczeństwa. Dzięki zaliczeniu ich do tej grupy chorób, łatwiejsze jest rozpoznawanie ich i szybki dostęp do leków. Najczęściej występującymi chorobami społecznymi są: nadciśnienie i cukrzyca.

    Dodano: 05.09.2011. 00:25  


    Najnowsze