• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Implant ucha środkowego - niższe koszty operacji i mniejsza trauma

    10.04.2013. 16:37
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Osoby mające trudności ze słuchem stają nie tylko w obliczu popadnięcia w izolację społeczną ze względu na swoją przypadłość, ale także mogą być narażone na poważne zagrożenia w czasie prostych, codziennych czynności takich jak prowadzenie samochodu czy przechodzenie przez ulicę.

    Z tego względu aparaty słuchowe są nieodzowne dla Europejczyków po 65 roku życia ze słabym słuchem - niemal 50% tej grupy wiekowej. Urządzenia te nie tylko pomagają im radzić sobie w otaczającym ich środowisku, ale również informują o zagrożeniach.

    Jednak w wielu przypadkach uszkodzenie słuchu jest na tyle poważne, że standardowy aparat słuchowy już nie wystarczy. Słuch może zostać wzmocniony jedynie za pomocą implantu, który wzmacnia dźwięki skuteczniej niż tradycyjne systemy i zapewnia wyższą jakość dźwięku. Wadą implantu ucha środkowego jest to, że założenie go wymaga skomplikowanej operacji chirurgicznej, która może trwać nawet kilka godzin. Wysokie ryzyko i koszty takich operacji powodują, że rzadko się je przeprowadza.

    Niemniej pomoc jest blisko. Naukowcy z Instytutu Inżynierii i Automatyki Produkcji im. Fraunhofera (IPA) w Stuttgarcie opracowują nowe urządzenie, które poprawi słuch i da się wszczepić w ramach zabiegu chirurgicznego, niewymagającego hospitalizacji.

    Implant składa się z trzech części: obudowa z mikrofonem i baterią; bezprzewodowy sygnał optyczny do transmisji energii między uchem zewnętrznym a środkowym; oraz przetwornik elektroakustyczny - główny element implantu i głośnik. Przetwornik ma postać tarczy o średnicy około 1,2 mm.

    "Naszym celem jest powiązanie wyższej jakości dźwięku zapewnianego przez wszczepiany aparat słuchowy ze znacznie uproszczoną procedurą operacyjną" - zauważa Dominik Kaltenbacher, inżynier z IPA. "Aby wszczepić nasz system, chirurg musi jedynie zrobić niewielkie nacięcie z boku błony bębenkowej i zagiąć ją do przodu. Jest to wykonalne w ramach zabiegu chirurgii jednego dnia".

    Przetwornik elektroakustyczny jest umieszczany bezpośrednio w miejscu łączącym ucho środkowe z uchem wewnętrznym, zwanym "okienkiem okrągłym". Stamtąd wysyła sygnały akustyczne do ucha wewnętrznego w formie wzmocnionych wibracji mechanicznych, polepszając tym samym słuch.

    Choć umieszczany w okienku okrągłym implant nie jest większy od łebka szpilki, potrafi emitować dźwięk o natężeniu 120 decybeli - to mniej więcej hałas jaki powoduje udarowa wiertarka pneumatyczna. "Wysoka wydajność jest niezbędna, aby bardzo dobrze rozumieć mowę, zwłaszcza wysokie dźwięki, które dla osób mających trudności ze słuchem są szczególnie trudne do wychwycenia" - zauważa Dominik Kaltenbacher.

    Eksperci testują obecnie w laboratorium pierwszy prototyp roboczy. Uzyskane dotychczas wyniki są pozytywne. Zoptymalizowane poszczególne komponenty powinny być gotowe w czerwcu bieżącego roku, a testy całego systemu zaplanowano na rok 2014.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Implant ślimakowy – zaawansowane urządzenie elektroniczne, wszczepiane podczas operacji chirurgicznej osobom z obustronną głuchotą lub obustronnym głębokim niedosłuchem zmysłowo-nerwowym. Implant ślimakowy pozwala na rehabilitację osoby z głębokim niedosłuchem zmysłowo-nerwowym. Pacjent zyskuje nie słuch fizjologiczny, ale słuch do niego jakościowo zbliżony. Całość systemu implantu ślimakowego składa się z dwóch części: wewnętrznej, wszczepianej pod skórę, umieszczanej w loży kostnej przygotowanej przez chirurga w zagłębieniu kości czaszki, oraz części zewnętrznej, przetwarzającej sygnały akustyczne w sygnały elektryczne, przekazywane dalej do części wewnętrznej. Elektroda części wewnętrznej umieszczona w ślimaku bezpośrednio pobudza nerw słuchowy, wywołując wrażenia słuchowe. Słuchawka – przetwornik elektroakustyczny, mający za zadanie przekształcenie sygnału elektrycznego w słyszalną falę dźwiękową podobnie, jak czyni to głośnik; od głośnika jednak odróżnia słuchawkę sposób, w jaki jest wykorzystywana: słuchawka służy do indywidualnego odbioru dźwięku, najczęściej umieszcza się ją w bezpośredniej bliskości ludzkiego ucha, a nawet wewnątrz ucha. Objaw przetokowy, inaczej reakcja mechaniczna przedsionka - jest to objaw, który może być wywołany na skutek połączenia (przetoki) pomiędzy uchem środkowym, a uchem wewnętrznym. Polega on na reakcji przedsionkowej (układu równowagi) na skutek zmian ciśnienia w uchu zewnętrznym, przy istniejącej perforacji błony bębenkowej.

    Lokalizacja dźwięku – czynność, polegająca na określaniu położenia źródła dźwięku w przestrzeni oraz jego odległości od słuchacza. Fakt posiadania pary uszu umożliwia człowiekowi lokalizację źródła dźwięku. Lokalizacja jest dokonywana przez mózg na podstawie analizy głośności dźwięku docierającego do każdego ucha i porównanie obu sygnałów. Kierunek jest określany na podstawie różnic głośności. Miejsce (odległość do źródła dźwięku) może być rozpoznane tylko wówczas, gdy jest to dźwięk o znanej głośności, np. klakson samochodu, wołanie innego człowieka. Elektroniczne instrumenty muzyczne – grupa instrumentów muzycznych należąca do elektrofonów, w których dźwięk powstaje w drodze syntezy i dociera do słuchacza przez przetwornik elektroakustyczny. Sposób kontroli instrumentu jest bez znaczenia dla tej klasyfikacji.

    Aparat Webera – układ wzmacniający zdolność odbierania dźwięków u niektórych gatunków ryb kostnoszkieletowych, złożony z kilku (od 2 do 4) zrośniętych kręgów łączących pęcherz pławny z uchem wewnętrznym. Drgania odbierane przez ciało ryby są przekazywane do pęcherza pławnego i przez aparat Webera do błędnika. Szumy uszne, (łac. tinnitus auris) – grupa przykrych doznań dźwiękowych pochodzenia endogennego, które zwykle są objawami drobnych defektów w uchu wewnętrznym. Szumy uszne mają charakter subiektywny, słyszane są tylko przez osobę, u której powodują dyskomfort. Nie pochodzą z otoczenia, jednak może je generować zbyt głośny dźwięk. Odczuwane są w uszach lub w głowie.

    Próba Webera (ang. Weber test) – subiektywna metoda badania słuchu polegająca na przyłożeniu wprawionego w drgania stroika do czoła lub szczytu czaszki pacjenta. Zadaniem chorego jest określenie w którym uchu dźwięk słyszany jest głośniej. W przypadku zdrowych badanych dźwięk słyszany jest jednakowo w obu uszach. Badanemu z przewodzeniowym uszkodzeniem słuchu dźwięk wyda się głośniejszy w chorym uchu. Dzieje się tak ponieważ ucho to nie słyszy dźwięków otoczenia i może skupić się wyłącznie na odbiorze dźwięków przewodzonych drogą kostną. Taka sytuacja może być nawet uzyskana eksperymentalnie poprzez zatkanie jednego ucha palcem. Natomiast chory z odbiorczym uszkodzeniem słuchu będzie lepiej słyszał stroik w uchu zdrowym. Aparat słuchowy – urządzenie służące do wzmacniania głośności dźwięków u osób niedosłyszących. W przeszłości funkcję prymitywnych aparatów słuchowych pełniły specjalne trąbki wkładane do uszu, które dzięki rozszerzeniu u wlotu mogły skupiać fale dźwiękowe i poprawiać nieznacznie komfort słyszenia.

    Przetoka perylimfatyczna lub przetoka przychłonkowa (łac. fistula perilymphatica) - to połączenie pomiędzy płynami ucha wewnętrznego a uchem środkowym.

    Kowadełko (łac. incus) – jedna z trzech kosteczek słuchowych u ssaków. Położona jest w jamie bębenkowej. Przekazuje drgania dźwiękowe z ucha zewnętrznego do ucha wewnętrznego.

    Long Range Acoustic Device (LRAD) (ang. urządzenie dźwiękowe dalekiego zasięgu) - urządzenie dźwiękowe, wytwarzające dźwięk o bardzo wysokiej głośności, który jest słyszalny na dużych odległościach. Jego głównym celem jest emitowanie fal dźwiękowych, które będą wywołały u odbiorcy nieprzyjemną reakcję i wpływały na jego zachowanie poprzez odstraszanie. Urządzenie może także pełnić rolę wzmacniacza dużej mocy, który nie wywołuje negatywnych reakcji u słuchacza i nie powoduje bólu.

    Dodano: 10.04.2013. 16:37  


    Najnowsze