• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jak zadbać o bezpieczeństwo operacji plastycznych

    25.06.2010. 00:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Operacje plastyczne pozwalają pozbyć się kompleksów, ale niosą też ryzyko, w rzadkich wypadkach nawet śmiertelne, dlatego - radzą specjaliści - trzeba wybrać właściwego specjalistę. A ten musi szczegółowo poinformować np. o technice zabiegu i możliwych powikłaniach - wskazują lekarze. O zagrożeniach i właściwym informowaniu pacjentów rozmawiali 23 czerwca w Warszawie specjaliści podczas konferencji "Bezpieczeństwo operacji plastycznych".

    Jak podali, co roku około 500 tysięcy Polek i Polaków podejmuje decyzję o operacji plastycznej, która może odmienić ich życie. Czasami na gorsze - na co wpływają zarówno błędy lekarzy, jak i złe przygotowanie pacjentów. Przestrzegali, że nawet przy drobnych zabiegach, w rodzaju wstrzyknięcia botoksu, można popełnić poważny błąd. "Tak np. było w przypadku dentysty, wstrzykującego botoks od strony jamy ustnej. Skończyło się na ropowicy wymagającej pobytu w szpitalu" - przestrzegał jeden z uczestników konferencji.

    "Przed operacją chirurg powinien podać pacjentowi szczegółowe informacje o zabiegu w formie pisemnej, osobiście opowiedzieć o zastosowanej technice, materiałach oraz długości rekonwalescencji przedstawić możliwe powikłania oraz pokazać zdjęcia przed i po zabiegu" - mówił dr Andrzej Sankowski, wykładowca Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

    Zdjęcia - podkreślił Sankowski - powinny przedstawiać operowane osoby z różnych stron, w kilku ujęciach. "Warto sprawdzić, czy chirurg ma odpowiednie doświadczenie, dowiedzieć możliwie dużo o planowanym zabiegu i spisać wszelkie nurtujące nas pytania" - mówił Sankowski.

    "Każdy, kto skończył studia i jest lekarzem, może się nazywać specjalistą w dziedzinie medycyny, dermatologii czy chirurgii estetycznej, ponieważ oficjalnie takie specjalizacje nie istnieją - mówił dr Lubomir Lembas, pracujący w szpitalu im. prof. Witolda Orłowskiego. - Natomiast tytuł chirurga plastycznego jest nadawany tylko osobom z odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem - dlatego warto sprawdzić, czy nazwisko osoby, która nas będzie operować, figuruje na liście specjalistów (www.ptchprie.pl)".

    Według dr. Sankowskiego, "chirurg nie powinien operować, jeśli są przeciwwskazania medyczne, na przykład gdy stan pacjenta jest zbyt ciężki. Przeciwwskazaniem są też problemy psychiczne i zbytni perfekcjonizm".

    Lekarze mówili też o tym, że skończyła się era chirurgii plastycznej uprawianej w pojedynkę. Jak wspominał doktor Lembas, jeden z twórców współczesnej chirurgii nosa, przez całą swoją karierę operował wyłącznie z zaufaną pielęgniarką, dbając, aby żaden konkurent nie poznał jego metody. "Teraz opisy operacji w specjalistycznej prasie są powszechnie dostępne - z korzyścią dla lekarzy i pacjentów. Chirurgia plastyczna opiera się na pracy w doświadczonym i zgranym zespole, który gwarantuje, że poradzi sobie z powikłaniami czy ewentualną powtórną operacją" - podkreślił dr Lembas.

    "Wybierając klinikę, trzeba pytać, ilu chirurgów niej pracuje - jeśli tylko jeden, co będzie z pacjentem, gdy podczas urlopu czy niedyspozycji lekarza pojawią się powikłania? Dlatego im więcej lekarzy, tym lepiej" - mówił dr Lembas.

    "Jeśli podpiszę dokument zgody na operację, odpowiadam za ewentualne powikłania całym swoim majątkiem - obecnym i przyszłym" - mówił dr Lembas. Tyle że - jak zwrócili uwagę obecni na konferencji dziennikarze - w Polsce sądowne dochodzenie swoich praw przez pacjentów ciągnie się często latami.

    PAP - Nauka w Polsce, Paweł Wernicki

    abe/ bk/

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Chirurgia (z grec. cheir − ręka, ergon – czyn, działanie, cheirurgia – ręcznie wykonywana praca) – dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem operacyjnym. Jest nauką nadrzędną i zawiera wiele podspecjalności. Sama nazwa chirurgia identyfikowana jest z dziedziną o nazwie chirurgia ogólna. Jest to kliniczna dziedzina medycyny. Oprócz chirurgii zabiegowej istnieje jednak szeroki zakres chirurgii zachowawczej. Praca chirurga jest ciągłym wybieraniem mniejszego ryzyka. Niekiedy okazuje się, że mniejszym ryzykiem jest zaniechanie operacji, np. leczenie operacyjne małej przepukliny u pacjenta z ciężką niewydolnością oddechową stanowi większe ryzyko niż zaniechanie operacji. Chirurgia szczękowo-twarzowa – dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem operacyjnym schorzeń jamy ustnej, części twarzowej głowy – aż po dół przedni czaszki włącznie – oraz szyi. Ze względu na zasięg, coraz częściej specjalność ta określana jest jako chirurgia czaszkowo-szczękowo-twarzowa. Jest podspecjalnością stomatologii oraz chirurgii. Wyłoniła się na przełomie XIX i XX w. z chirurgii ogólnej. Obejmuje chirurgię stomatologiczną, onkologię, traumatologię i chirurgię plastyczną części twarzowej czaszki. W większości krajów Unii Europejskiej do uzyskania tej specjalności wymaga się dyplomu lekarza i lekarza dentysty. W Polsce jest to jedna z trzech specjalności (obok epidemiologii i zdrowia publicznego), w których kształcić się mogą zarówno lekarze jak i lekarze dentyści. Dla lekarzy posiadających oba dyplomy istnieje odrębny, skrócony program specjalizacji. Teleoperacja, telechirurgia, zdalna chirugia - rodzaj operacji, przeprowadzanej przy pomocy robota chirurgicznego, sterowanego przez chirurga zdalnie. Dziedzina ta jest specjalistyczną formą telemedycyny. Łączy w sobie elementy chirurgii, telekomunikacji, informatyki oraz robotyki. W odróżnieniu od chirurgii zrobotyzowanej, telechirurgia pozwala na przeprowadzenie operacji, w której fizyczna odległość między pacjentem a lekarzem przestaje być istotna. Zadania chirurgiczne są wykonywane bezpośrednio przez robota medycznego, wyposażonego w odpowiednie narzędzia chirurgiczne. Robotem za pomocą konsoli sterowania zawierającej manipulatory kieruje lekarz, znajdujący się w innej lokalizacji. Ruchy manipulatorów przesyłane są za pomocą bezpiecznego połączenia telekomunikacyjnego do urządzenia na sali operacyjnej, które zamienia je na precyzyjne akcje narzędzi chirurgicznych. Chirurg przez cały czas trwania operacji otrzymuje sygnał audiowizualny wraz z pomiarami czujników w które wyposażony jest robot.

    Hemodylucja - zabieg medyczny polegający na tym, że podczas operacji część krwi pacjenta zostaje odprowadzona do pojemników i zastąpiona płynem niekrwiopochodnym. Dzięki temu krew, która pozostała w organizmie, ulega rozcieńczeniu, a więc zawiera mniej krwinek czerwonych. Później - w trakcie zabiegu lub po jego zakończeniu - krew z pojemników wraca do krwiobiegu pacjenta. W czasie całego zabiegu krew pozostaje w obiegu zamkniętym z krwiobiegiem pacjenta dlatego nie należy go mylić z autotransfuzją Grupy Balinta – grupy organizowane w 1950 roku w Londynie, początkowo dla lekarzy ogólnych, przez Michaela Balinta i jego trzecią żonę Enid. Miały one na celu uświadomienie lekarzom psychologicznych aspektów problemów ich pacjentów oraz umożliwienie przyjrzenia się psychologicznej stronie kontaktu z pacjentem. W dyskusjach w ramach grup Balinta główny nacisk kładzie się na relację lekarz – pacjent, a nie na problemy ściśle medyczne. Grupa taka liczy 8 do 12 osób, z czego jedna z osób prowadzi i nadzoruje przebieg spotkania, które odbywa się według ściśle określonych reguł. Początkowo grupy Balinta były prowadzone przez psychoanalityków, jednak współcześnie robią to także przeszkoleni lekarze lub psycholodzy kliniczni. Obecnie tworzy się grupy nie tylko dla lekarzy, ale także dla pielęgniarek i innego personelu medycznego. Mogą one mieć charakter homogeniczny lub obejmować osoby wykonujące różne zawody medyczne.

    Vasitis nodosa − powikłanie po wazekotomii pojawiające się w około 66% przypadków (50%) w okresie do kilku miesięcy po zabiegu. Klauzula sumienia – szczególna i wyjątkowa regulacja prawna, zgodnie z którą lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego sumieniem. W polskim prawie wynika z art. 39 Ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty z 5 grudnia 1996. Klauzula nie upoważnia lekarza do powstrzymania się od leczenia pacjenta w ogóle (tj. powstrzymania się od wszystkich możliwych do udzielenia mu świadczeń zdrowotnych), lecz wyłącznie do powstrzymania się od wykonania tych świadczeń zdrowotnych, które są niezgodne z jego sumieniem. Jest to więc ograniczone prawo do odmowy leczenia . Uregulowania dotyczące klauzuli sumienia znajdują się także w Kodeksie Etyki Lekarskiej (KEL). Zgodnie z treścią art. 7, w szczególnie uzasadnionych wypadkach lekarz może nie podjąć się lub odstąpić od leczenia chorego, jednakże z wyjątkiem przypadków nie cierpiących zwłoki. Nie podejmując albo odstępując od leczenia lekarz powinien jednak wskazać choremu inną możliwość uzyskania pomocy lekarskiej. Przepis ten jest powiązany z art. 4, w myśl którego dla wypełnienia swoich zadań lekarz powinien zachować swobodę działań zawodowych, zgodnie ze swoim sumieniem i współczesną wiedzą medyczną. Klauzula sumienia dotyczy nie tylko lekarzy, ale również pielęgniarek i położnych. Zgodnie z art. 23 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, pielęgniarka i położna może powstrzymać się, po uprzednim powiadomieniu na piśmie przełożonego, od wykonania świadczenia zdrowotnego niezgodnego z jej sumieniem, jednakże z wyjątkiem przypadków niebezpieczeństwa utraty życia lub poważnego uszczerbku na zdrowiu pacjenta. Powoływanie się na klauzulę sumienia jest niedopuszczalne w celu dyskryminacji jakiejś grupy pacjentów ze względu na rasę, narodowość, poglądy polityczne, przekonania religijne czy orientację seksualną. Rozwiązanie to wydaje się uzasadnione nie tylko obowiązkiem przestrzegania praw człowieka. W myśl przepisów obowiązującego prawa konflikt z sumieniem może dotyczyć jedynie danego świadczenia zdrowotnego, a nie osoby pacjenta .

    Powikłania oczodołowe zapalenia zatok przynosowych - są obok powikłań śródczaszkowych skutkiem nieleczonego zapalenia zatok. Zakażenie z ogniska w zatokach szerzy się zwykle przez ciągłość na sąsiadujące oczodoły. Wysokim ryzykiem powikłań oczodołowych obarczone są dzieci ze względu na cienkie ściany zatok. Do powikłań tych należą: Adam Jacek Maciejewski – polski chirurg onkologiczny. W maju 2013 zespół chirurgów z Instytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie w Gliwicach pod jego przewodnictwem dokonał pierwszej w Polsce operacji przeszczepienia twarzy od zmarłego dawcy. Była to pierwsza na świecie operacja przeszczepu twarzy ratująca życie pacjenta.

    Powikłania wewnątrzczaszkowe zapalenia zatok przynosowych są obok powikłań oczodołowych skutkiem nieleczonego zapalenia zatok (najczęściej przewlekłego zapalenia zatok klinowych, czołowych lub sitowych). Zakażenie do wnętrza czaszki może rozprzestrzeniać się na trzech drogach:

    Nóż gamma (ang. gamma knife) – urządzenie medyczne wykorzystywane w radiochirurgii, odmianie radioterapii stereotaktycznej – trójwymiarowej radioterapii, wykorzystującej wysokie wartości dawki (powyżej 10 Gy) w pojedynczej frakcji napromieniania, o bardzo wysokiej precyzji (z dokładnością powyżej 0,5mm). Operacja nożem gamma jest metodą konkurencyjną dla klasycznej neurochirurgii, stosowaną w najmniej inwazyjnym leczeniu guzów mózgu, w szczególności gdy przy użyciu tradycyjnej neurochirurgii usunięcie guza jest utrudnione. Nóż gamma jest również stosowany w celu uniknięcia powikłań chirurgicznych, a także u pacjentów, u których stan zdrowia wyklucza wykonanie klasycznej operacji.

    Szpital Holby City – serial brytyjski opowiadający o codziennym życiu lekarzy, pielęgniarek oraz pacjentów w szpitalu w Holby. Sushruta – żyjący w VI wieku p.n.e. indyjski chirurg, jeden z pierwszych znanych chirurgów w historii, prawdopodobnie pierwszy chirurg plastyczny, autor pracy Sushruta Samhita, jednego z najstarszych traktatów poświęconych chirurgii.

    Gaspare Tagliacozzi (ur. w marcu 1546, zm. 7 listopada 1599) – włoski chirurg i anatom pochodzący z Bolonii, uczeń Girolamo Cardano, doktor medycyny i filozofii, profesor chirurgii i anatomii na Uniwersytecie w Bolonii. Uważany jest za pioniera chirurgii plastycznej. Wprowadził autorską metodę plastyki nosa za pomocą płata uszypułowatego pobranego z ramienia. Metoda ta nosi nazwę metody włoskiej. Wikipedystka:IsadoraDeWitch/brudnopis4 Backgammon/Chouette: Chouette (z fr. Sowa), to odmiana backgammona dla więcej niż dwóch graczy. Istnieje wiele zasad gry w tę właśnie odmianę, dlatego osoby, które chcą się przyłączyć do gry, powinny najpierw zapoznać się z obowiązującymi przy danym stole wymaganiami. W tym artykule przedstawione zostaną podstawowe zasady gry w Sowę, gry w wielu aspektach bezwględnej, dla niektórych pewnie nie zawsze do końca uczciwej, ale na pewno atrakcyjnej i zupełnie innej niż gra w dwójkę. Przed rozpoczęciem gry, każdy z graczy rzuca jedną kostką i ten, który wyrzuci najwięcej oczek zostaje tzw. Boxem i będzie grać przeciwko drużynie. Gracz, który wyrzucił najwięcej oczek spośród pozostałych osób, zostaje Kapitanem drużyny. Zadaniem kapitana jest rzucanie kości i wykonywanie ruchu drużyny. Hierarchia drużyny jest ustalana również według ilości wyrzuconych oczek. W przypadku remisu, powtarza się rzut. Tak więc po losowaniu mamy następującą sytuację: po jednej stronie planszy jest Box, a po drugiej Kapitan, Gracz 1, Gracz 2, Gracz 3 itd. Jeżeli w grze bierze udział więcej niż osiem osób. Box może wybrać sobie partnera do gry. Partnerstwo takie oferuje się najpierw Kapitanowi, a potem kolejnym graczom. Jeśli nikt nie przyjmie oferty, partnera można wylosować spośród graczy, omijając przy tym kapitana. W Sowie obowiązują standardowe reguły gry z uwzględnieniem zasady Jacoby’ego, która mówi, że nie można wygrać gammonem lub backgammonem dopóki kostka dublująca nie znajdzie się w grze. Trzeba tu zauważyć, że Sowa jest zazwyczaj grana na pieniądze, zasada Jacoby’ego pozwala przyspieszyć grę, jak również eliminuje ryzyko wysokich przegranych w momencie, gdy jeden z przeciwników już na początku gry uzyskał sporą przewagę. W tym momencie (mając świadomość, że gammonem może wygrać tylko jeśli zdubluje) gracz z przewagą używa kostki dublującej, co jego przeciwnik może i powinien odrzucić, oddając graczowi z przewagą tylko jeden punkt. Wróćmy jednak do naszych graczy. Załóżmy, że przeciwko Boxowi gra Kapitan i pięciu graczy. Co się dzieje po zakończeniu gry. Jeśli Box wygra, zostaje na swoim miejscu, a Kapitan wędruje na koniec kolejki i staje się graczem numer pięć. Z kolei gracz numer jeden staje się Kapitanem. Natomiast jeśli Box przegra, wędruje on na koniec kolejki i staje się graczem numer pięć, a Kapitan staje się Boxem. Jeśli gra toczy się na pieniądze, przegrany Box wypłaca uzgodnioną wcześniej stawkę każdemu graczowi z drużyny przeciwnej. Jeśli Box wygra, każdy z przeciwników płaci jemu. Gracze mogą przyłączać i odłączać się od gry w dowolnym momencie. Gracz przyłączający się do gry zawsze siada na końcu kolejki. W zależności od ustaleń przed rozpoczęciem gry drużyna może lub nie może konsultować ruchy wykonywane przez Kapitana. Często gracze decydują się na kompromis w postaci konsultacji tylko po użyciu kostki dublującej. Kolejna dowolność ustaleń dotyczy ilości kostek dublujących w grze. Może to być jedna kostka. Wtedy drużyna ma prawo rozważać indywidualnie tylko duble zaoferowane przez Boxa. Natomiast oferty podwojenia ze strony drużyny leżą w wyłącznej gestii Kapitana. Jeśli Box podwaja, każdy z graczy może indywidualnie zdecydować, czy przyjmie czy odrzuci dubla. Ci, którzy odrzucą, wypłacają Boxowi należną stawkę i nie biorą udziału w dalszej części gry. Jeśli Kapitan odrzuci dubla, a wśród graczy znajdą się tacy, którzy przyjmą podwojenie, Kapitan zostanie przeniesiony na koniec kolejki i utraci stanowisko kapitańskie na rzecz jednego z pozostających w grze graczy. W przypadku, gdy tylko jeden z graczy chce przyjąć podwojenie Boxa, a w grze jest minimum pięciu graczy przeciwko Boxowi, to większość graczy wymusza decyzję i pojedynczy głos, chcący przyjąć dubla się nie liczy a drużyna rezygnuje. Inna popularna zasada mówi, że pojedyczny gracz, który chce przyjąć dubla Boxa, musi też przyjąć dodatkową kostkę dublującą o wartości 2 od dowolnego gracza drużyny, który chce mu zapłacić stawkę za jeden punkt. Gracz przyjmujący staje się teraz właścicielem dwóch kostek dublujących, których może użyć indywidualnie do kontrowania i jeśli wygra, zdobędzie stawkę za obydwie kości, a jeśli przegra, będzie musiał zapłacić podwójnie. W Sowę można też grać z większą ilością kostek dublujących. Każdy gracz z drużyny posiada wtedy własną kostk. Box może zaproponować dubla każdemu z graczy osobno i każdy z graczy może indywidualnie podjąć decyzję, kiedy zaproponować podwojenie Boxowi. Przy większej ilości kostek dublujących możliwe są sytuacje, gdzie Box wygrywa przeciw niektórym graczom, a przegrywa z innymi. Pojawia się pytanie, kiedy Box traci swoją pozycję? Naturalnie tylko wtedy, gdy przegra z Kapitanem. Każdy klub lub stowarzyszenie opracowuje swoje własne szczegółowe zasady gry w Sowę. Przy planowaniu rozgrywek Sowy, można m.in. skorzystać z zasad opracowanych przez Stowarzyszenie Backagammona z Atlanty (Atlanta Backgammon Association).

    Próżniociąg, wyciągacz próżniowy (vacuum) – narzędzie używane na salach porodowych w celu skrócenia drugiego okresu porodu. Próżniociągu używa się, gdy widoczna jest już główka dziecka. Aby dziecko mogło się urodzić, zwykle potrzebne są jeszcze kilkakrotne skurcze parte, które zastępuje próżniociąg. Po takim zabiegu u dziecka występuje lekki obrzęk główki, co zanika po jednej, dwóch dobach. Ciężkie powikłania u noworodka lub jego śmierć zdarza się w przypadku 0,1–3 na 1000 użyć próżniociągu. Próżniociąg położniczy był w Polsce w latach 2000-2004 przyczyną 1,5% zgonów matek przy porodzie. Andrzej Sankowski (ur. 16 września 1940) – polski chirurg ogólny i chirurg plastyk, absolwent Akademii Medycznej w Warszawie i stypendysta PAN (pobyt w Pradze i praca z dziedziny immunologii pod kierunkiem kandydata do Nagrody Nobla – prof. M. Haska). Jako pierwszy w Polsce napisał pracę doktorską z immunologii tkankowej. I i II stopień specjalizacji z chirurgii ogólnej zrobił pod kierunkiem prof. Łapińskiego.

    Operacje pokojowe – operacje wojskowe zapobiegania, ograniczania, łagodzenia i zakańczania działań wojennych między państwami albo wewnątrz państwa poprzez interwencję strony trzeciej na rzecz pokoju, zorganizowaną i kierowaną przez organizację międzynarodową przy użyciu personelu wojskowego, policyjnego i cywilnego do przywrócenia i utrzymania pokoju. Operacje pokojowe – podobnie jak operacje wsparcia pokoju – prowadzone są na podstawie prawnej, której źródłem może być w pierwszej kolejności Organizacja Narodów Zjednoczonych, czy też inne organizacje międzynarodowe. Operacje te prowadzone są zawsze w celu wsparcia, zapewnienia lub utrzymania pokoju. O ile, w literaturze przedmiotu, pod pojęciem operacji pokojowych rozumie się wszelkie działania o charakterze pokojowym których podstaw szukać należy w rezolucjach ONZ, o tyle operacje wsparcia pokoju to działania wyłącznie militarne prowadzone metodami i narzędziami walki zbrojnej. Często także na podstawie mandatu ONZ przekazanego organizacji o charakterze militarnym bądź państwu zgłaszającemu chęć przewodnictwa w takiej operacji. Takie organizowanie i prowadzenie operacji mieści się w warunkach reagowania kryzysowego, w odróżnieniu od tego ostatniego jednak, stanowi reakcję wyłącznie na zagrożenia o charakterze militarnym.

    Dodano: 25.06.2010. 00:17  


    Najnowsze