• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lekarze apelują do MZ o dostęp do leków dla chorych na łuszczycę

    26.10.2010. 21:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    O dostęp do leków biologicznych dla najciężej chorych na łuszczycę - przewlekłą, zapalną chorobę skóry - apelowali do Ministerstwa Zdrowia (MZ) dermatolodzy i pacjenci na poniedziałkowej konferencji prasowej w Warszawie.

    Jak przypomniał wiceminister zdrowia Marek Twardowski w poniedziałek na spotkaniu z dziennikarzami, niedawno przygotowany został program terapeutyczny dla chorych na łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS). 29 października opinia Agencji Oceny Technologii Medycznych (AOTM) na jego temat zostanie przesłana do MZ. Jeśli opinia będzie pozytywna to zostanie on wdrożony w formie rozporządzenia Ministra Zdrowia.

    "Jeśli chodzi o samą łuszczycę, to przygotowano program terapeutyczny dla chorych na łuszczycę plackowatą, którą leczy się trudno. My rozpoczęliśmy prace nad tym programem, a w międzyczasie prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wydał w tym roku zarządzenie odnośnie leczenia tych chorych w ramach jednorodnych grup pacjentów (JGP)" - tłumaczył wiceminister.

    Według niego, wydawało się, że to całkowicie rozwiąże problem, bo leczenie finansowane w ramach JGP jest bardziej przystępne. Kwalifikuje się do niego każdego pacjenta według uznania lekarza, natomiast do programu terapeutycznego kwalifikuje zespół koordynujący, co wiążę się z większą liczbą procedur.

    "Jednak podczas spotkania ze w zeszłym tygodniu konsultant krajowy ds. dermatologii zasugerował, że środki w ramach JGP są niewystarczające na finansowanie wszystkich leków biologicznych dla chorych na łuszczycę. W związku z tym podjęliśmy decyzję w resorcie, że w tym tygodniu zaprosimy wszystkie strony, czyli zarówno NFZ, jak i ekspertów, w tym konsultanta krajowego oraz przedstawicieli MZ, żeby doszli do porozumienia i orzekli czy wystarczy rozliczać to leczenie w ramach JGP, tak jak teraz, czy trzeba zrobić pewne modyfikacje, czy też, że (...) jedynym rozwiązaniem będzie program terapeutyczny" - powiedział Twardowski. Przypomniał jednak, że wdrożenie programu terapeutycznego może trwać od kilku do kilkunastu miesięcy.

    Na poniedziałkowej konferencji prasowej, która odbyła się w Centrum Prasowym PAP, konsultant ds. dermatologii i wenerologii prof. Andrzej Kaszuba podkreślał, że Polska jest jedynym krajem w Unii Europejskiej, w którym chorzy na najcięższe postacie łuszczycy praktycznie nie mają dostępu do nowoczesnych leków biologicznych.

    "Obecnie, leczenie biologiczne tych pacjentów jest refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia w sposób uznaniowy, wyłącznie na indywidualne zgody. W rezultacie, większość oddziałów NFZ - poza łódzkim i wielkopolskim - nie przyznaje ich wcale lub robi to w pojedynczych przypadkach" - wyjaśnił.

    Jak ocenił prof. Kaszuba, wprowadzone w lipcu 2010 r. rozliczanie terapii biologicznej łuszczycy w ramach JGP (grupa o kodzie J-40) umożliwia w rzeczywistości stosowanie tylko jednego z czterech leków. "Tymczasem jeden lek nie pozwala na skuteczną terapię choroby u wszystkich pacjentów, którzy tego potrzebują. Te leki mają różny mechanizm działania, wskazania i przeciwwskazania. Są przez chorych różnie tolerowane" - powiedział konsultant.

    Zdaniem prof. Zygmunta Adamskiego, konsultanta ds. dermatologii na województwo wielkopolskie, tylko wprowadzenie programu terapeutycznego da możliwość pełnej refundacji terapii biologicznej dla najbardziej potrzebujących chorych.

    Łuszczyca dotyczy ok. 1 mln Polaków. Jest to przewlekła, nawrotowa choroba skóry o podłożu zapalnym. Charakteryzuje się występowaniem czerwonosinych grudek pokrytych złuszczającym się naskórkiem o wyglądzie srebrnej łuski. Towarzyszy im często pieczenie, świąd i ból. Zmiany występują najczęściej na łokciach, kolanach, pośladkach, w okolicy krzyża, na skórze głowy, stóp i dłoni. Choroba może też dotyczyć paznokci, a u 30 proc. chorych z czasem zajęte zostają stawy (ŁZS), co znacznie upośledza sprawność i może prowadzić do kalectwa.

    U pacjentów z łuszczycą kilkakrotnie częściej występują choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca i inne zaburzenia metaboliczne oraz choroby zapalne jelit. Żyją oni od 10 do 20 lat krócej niż ludzie z ogólnej populacji.

    Choroba nie jest zakaźna i ma silne uwarunkowania genetyczne. Jednym ze znanych czynników mogących wpływać na wystąpienie zmian łuszczycowych jest stres.

    Jak podkreślali dermatolodzy, leki biologiczne już w ciągu kilku tygodni powodują ustąpienie zmian skórnych, znacznie ograniczają nawroty choroby, zapobiegają też innym jej powikłaniom i przedłużają życie pacjentom. W porównaniu ze standardowymi lekami mają bardzo dobry profil bezpieczeństwa.

    "Standardowe leki nie działają u wszystkich chorych, a u niektórych nie mogą być stosowane z powodu silnych działań niepożądanych. Dla tych pacjentów terapia biologiczna to jedyna szansa na normalne, godne życie" - podkreślał prof. Kaszuba.

    PAP - Nauka w Polsce, Joanna Morga


    abe/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Łuszczyca (łac. psoriasis) – przewlekła, nawracająca choroba skóry, która charakteryzuje się występowaniem na skórze łuszczących się wykwitów. Choroba ta należy do najczęściej występujących schorzeń dermatologicznych – dotyka 2-4% populacji. Enteropatyczne zapalenie stawów − choroba z kręgu spodyloartropatii zapalnych o nieznanym mechanizmie, występująca u 11% chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego i 21% chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna. Enteropatyczne zapalenie stawów jest najczęstszą pozajelitową manifestacją tych chorób. Prawdopodobne mechanizmy mające znaczenie dla rozwoju choroby to: zwiększona przepuszczalność jelit i czynniki immunogenetyczne. Łuska (łac. squama) – w dermatologii, złuszczająca się warstwa rogowa. Może być wynikiem zejścia stanu zapalnego bądź nadmiernego (hiperkeratoza) lub nieprawidłowego (parakeratoza) rogowacenia. Przykładem choroby z hiperkeratozą jest łuszczyca, do dyskeratoz należy m.in. choroba Dariera.

    Ichtioterapia (czasem także ryboterapia lub Fish Spa) – rodzaj medycyny niekonwencjonalnej polegający na stosowaniu niewielkich ryb, głównie z gatunku Garra rufa do leczenia oraz pielęgnacji skóry. Według zwolenników tej metody zabiegi mają poprawiać krążenie i funkcjonowanie wszystkich organów, a także leczyć choroby takie jak łuszczyca. Istnieje jednak wiele kontrowersji co do bezpieczeństwa ichtioterapii. Rumień dłoni (łac. erythema palmarum; ang. palmar erythema, liver palms) – zaczerwienienie kłębu i kłębika na dłoniach. Występowanie rumenia dłoni wiąże się z różnymi stanami fizjologicznymi jak i patologicznymi, wśród których głównym jest nadciśnienie wrotne. Występuje także w niewydolności wątroby. Rumień dłoni może być wywoływany różnymi dermatozami, takimi jak łuszczyca i wyprysk. Może także występować bez związku z jakąkolwiek chorobą. Uważa się, że rumień powstaje w wyniku działania podwyższonego poziomu estrogenów. Rumień dłoni występuje u około 30% pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zwłaszcza u tych, którzy mają podniesiony poziom hemoglobiny.

    Toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella) (ang. toxic epidermal necrolysis) – zagrażająca życiu choroba skóry i błon śluzowych, często rozwijająca się po ekspozycji na niektóre leki. Toksyczna nekroliza naskórka objawia się rumieniem wielopostaciowym, złuszczającymi się pęcherzami i martwicą, prowadzącymi do spełzania dużych powierzchni naskórka. Wśród leków indukujących wystąpienie choroby najczęściej wymienia się trzy grupy: antybiotyki, leki przeciwpadaczkowe oraz niesterydowe leki przeciwzapalne. Początek choroby jest nagły. Pierwsze objawy pojawiają się zazwyczaj po upływie 1–22 tygodni od zakażenia lub do 6 tygodni od rozpoczęcia przyjmowania leku. Choroba ma charakter nawrotowy i trwa do kilku tygodni. Śmiertelność w zespole Lyella wynosi 30%-40%. Gottlieb Burckhardt (ur. 1836, zm. 1907) – szwajcarski lekarz psychiatra. Pionier psychochirurgii. W 1891 roku dokonał wycięcia części kory mózgowej u sześciu pacjentów chorych psychicznie. W 1882 roku został dyrektorem zakładu dla chorych umysłowo w Marin.

    Interleukina 18 (IL-18) – cytokina wytwarzana przez makrofagi, a także inne komórki, należąca do rodziny IL-1. Pierwszą poznaną funkcją IL-18 było silne pobudzanie produkcji interferonu γ (IFNγ) przez limfocyty T i komórki NK w reakcji na działanie patogenów, takich jak lipopolisacharyd (LPS). Aktualnie uznaje się, że efekty działania IL-18 są znacznie bardziej zróżnicowane i uczestniczy ona w promowaniu polaryzacji odpowiedzi immunologicznej zarówno w kierunku Th1, Th2 jak i Th17, w zależności od tego, w obecności jakich innych cytokin się znajduje. Oprócz roli fizjologicznej, wykazano, że IL-18 może wywoływać także silne reakcje zapalne, co sugeruje jej patofizjologiczną rolę w wielu chorobach zapalnych i autoimmunologicznych, takich jak cukrzyca typu 1, stwardnienie rozsiane, miastenia, reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczyca i inne. Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy (łac. Morbus ulcerosus ventriculi et duodeni) – obecność wrzodów trawiennych, czyli ubytków w błonie śluzowej żołądka lub dwunastnicy. Występują one najczęściej w dwunastnicy i wtedy stwierdza się częstsze występowanie u mężczyzn. Najczęstszymi przyczynami są: zakażenie Helicobacter pylori i niesteroidowe leki przeciwzapalne. Często występującym i głównym objawem jest ból w nadbrzuszu, jednak czasem przebieg może być skąpo- lub bezobjawowy. Niekiedy objawy są niecharakterystyczne. Gastroskopia jest badaniem diagnostycznym, które ostatecznie rozstrzyga o rozpoznaniu wrzodów. W leczeniu główną rolę odgrywa leczenie zakażenia Helicobacter pylori, stosowanie leków: blokerów pompy protonowej i H2-blokerów oraz właściwa dieta, zaprzestanie palenia papierosów i unikanie leków wrzodotwórczych. W przypadku powikłań choroby (perforacja wrzodu, zwężenie odźwiernika, podejrzenie transformacji nowotworowej), a niekiedy w wypadku nieskuteczności leczenia zachowawczego stosowane jest leczenie operacyjne.

    Dodano: 26.10.2010. 21:04  


    Najnowsze