• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Lekarze: terapie alternatywne przyczyną złej kontroli astmy

    07.12.2010. 00:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Korzystanie z alternatywnych metod terapii astmy, może podwajać odsetek dzieci, u których choroba ta jest źle kontrolowana - wynika z badań, które publikuje pismo "Canadian Respiratory Journal".



    Lekarze ze Szpitala Uniwersyteckiego im. Św. Justyny w Montrealu doszli do takich wniosków po przeanalizowaniu danych zebranych w grupie ponad 2 tys. dzieci z astmą. Ich rodziców zapytano, czy kiedykolwiek korzystali z alternatywnej terapii, by złagodzić objawy astmy u dziecka i z jakiej.

    Okazało się, że w ciągu ośmiu lat ok. 13 proc. rodziców próbowało leczyć swoją pociechę metodą alternatywną. Jest to odsetek i tak pięciokrotnie niższy niż w USA, gdzie - jak wykazano wcześniej - aż 60 proc. rodziców uważa, iż medycyna alternatywna pomaga w leczeniu astmy.

    Wśród najczęściej stosowanych metod znalazły się: suplementacja witaminami, homeopatia i akupunktura.

    Badania te potwierdziły również, że u dzieci poddawanych alternatywnym terapiom astma jest dwukrotnie częściej źle kontrolowana niż u dzieci, u których nie stosowano metod alternatywnych.

    Jak przypomina współautorka pracy prof. Francine M. Ducharme, dotychczas żadne z wiarygodnych badań nie wykazało, by akupunktura, homeopatia czy chiropraktyka były skuteczne w leczeniu astmy. Natomiast, rodzice dzieci z astmą mogą nie zdawać sobie sprawy z ryzyka, jakie towarzyszy terapiom alternatywnym. Badaczka wymienia tu reakcje niepożądane, możliwość interakcji z konwencjonalnymi lekami używanymi w leczeniu astmy, jak również opóźnianie w stosowaniu lub odstawianie terapii konwencjonalnej i nie stosowanie się do zaleceń lekarskich.

    "Większość dzieci poddawanych terapii alternatywnej miało mniej niż sześć lat. Jest to szczególnie niepokojące jeśli weźmie się pod uwagę, że nie ma dowodów na skuteczność tych metod, a dzieci w wieku przedszkolnym częściej mają zaostrzenia choroby wymagające wizyt na pogotowiu niż chorzy z innych grup wiekowych" - tłumaczy prof. Ducharme.

    Podkreśla zarazem, że przed zastosowaniem terapii alternatywnej rodzice powinni koniecznie skonsultować się ze swoim lekarzem. Z kolei pracownicy ochrony zdrowia powinni odradzać korzystanie z tych metod, zwłaszcza jeśli astma nie jest kontrolowana i dziecku zdarzają się napady duszności w tym duszności nocnych.

    Jak powiedział PAP prof. Andrzej M. Fal, alergolog, kierownik Katedry Zdrowia Publicznego i Zakładu Alergologii Akademii Medycznej we Wrocławiu, obecnie za podstawę leczenia astmy uznaje się glikokortykosteroidy wziewne, które wygaszają stan zapalny będący podłożem tej choroby oraz beta2-mimetyki, leki, które rozszerzają oskrzela. Stosując te leki zgodnie z zaleceniami lekarza, większość dzieci i dorosłych z astmą może prowadzić normalne, aktywne życie.

    "Astma jest jedną z najczęstszych chorób przewlekłych na świecie - choruje na nią ponad 350 mln ludzi. Jednocześnie śmiertelność z jej powodu jest relatywnie niska, właśnie dzięki wprowadzeniu ok. 30 lat temu glikokortykosteroidów wziewnych" - powiedział alergolog. Przypomniał, że - zgodnie z wynikami analiz - im więcej opakowań tych leków zostaje zużytych przez populację chorych na astmę, tym umieralność z jej powodu jest mniejsza.

    "Niestety, w naszym społeczeństwie ciągle jeszcze funkcjonuje steroidofobia. Ludzie kojarzą leki steroidowe ze szkodliwymi działaniami ubocznymi charakterystycznymi dla steroidów podawanych doustnie lub w zastrzykach. Nie dotyczy to jednak steroidów wziewnych, które działają głównie miejscowo (w oskrzelach) i w dodatku są podawane w bardzo małych dawkach" - wyjaśnił. Poza tym, zdecydowanie lepiej regularnie podawać steroidy przewlekle w małej dawce wziewnej niż w przypadku zaostrzenia choroby kilkanaście lub kilkadziesiąt razy większe dawki przez tydzień czy dwa tygodnie.

    Obecnie do standardu w leczeniu astmy weszły preparaty skojarzone, tj. zawierające w jednym inhalatorze glikokortykosteroid i beta2-mimetyk. "Jest to dużo lepsze rozwiązanie niż podawanie tych leków oddzielnie, między innymi dlatego, że w kombinacji działają one silniej synergistycznie, czyli efekt ich działania nie sumuje się, ale potęguje - wyjaśnił prof. Fal. - Poza tym, skojarzenie uniemożliwia pacjentom odstawianie inhalatora ze steroidem, gdy tylko ich stan się poprawia, do czego mają dużą skłonność nie zdając sobie sprawy, że to właśnie ten lek działa na procesy będące podłożem choroby".

    W Polsce dostępne są obecnie trzy preparaty skojarzone. "Dwa z nich są inhalatorami, z których lek uwalnia się w postaci proszku, a aerozol generowany jest siłą wdech pacjenta. Trzeci preparat jest inhalatorem ciśnieniowym. Leki znajdują się w nim w roztworze. W momencie otwarcia zaworu dochodzi do rozprężenia, co powoduje powstanie aerozolu, zawierającego bardzo drobne cząstki docierające do najgłębszych zakątków drzewa oskrzelowego" - wyjaśnił prof. Fal.

    PAP - Nauka w Polsce, Joanna Morga 

    agt/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Omalizumab to rekombinowane humanizowane przeciwciało monoklonalne, zaliczane do tak zwanych leków biologicznych, używane w leczeniu między innymi astmy oskrzelowej, które blokuje reakcję IgE z błoną komórkową komórek uwalniających mediatory reakcji zapalnej, odpowiedzialne za przebieg astmy oskrzelowej. Efektem stosowania leku jest poprawa i złagodzenie przebiegu astmy oskrzelowej. Terbutalina – organiczny związek chemiczny, krótko działający β2-mimetyk, stosowany w terapii astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (powoduje szybkie poszerzenie oskrzeli) oraz jako lek tokolityczny w celu opóźnienia zagrażającego porodu przedwczesnego (wskazanie niezatwierdzone przez FDA). Działanie wziewnej formy terbutaliny zaczyna się po około 15 min i utrzymuje do 6 godzin. Beta2-mimetyki, leki β-adrenergiczne – grupa leków działających agonistycznie w stosunku do receptorów β2 zlokalizowanych w ścianach dróg oddechowych. Są wykorzystywane w terapii astmy oskrzelowej, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc oraz innych chorób przebiegających z obturacją w drogach oddechowych.

    Leki przeciwleukotrienowe (antagoniści leukotrienów) – grupa leków wprowadzona do lecznictwa pod koniec XX wieku i znajdująca zastosowanie w leczeniu astmy oskrzelowej. Ich działanie polega na hamowaniu biosyntezy leukotrienów cysteinylowych (LTC4, LTD4 i LTE4) albo blokowaniu receptorów dla leukotrienów w ścianie oskrzeli. W chwili obecnej, leki przeciwleukotrienowe stanowią uzupełnienie leczenia przeciwzapalnego (kortykoterapii) astmy oskrzelowej. Pyłkowica (pollinosis) – inaczej astma pyłkowa, jest to sezonowe, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, któremu często towarzyszą napady astmy oskrzelowej oraz objawy ze strony innych narządów, takich jak skóra lub przewód pokarmowy.

    Lewosalbutamol, lewalbuterol – organiczny związek chemiczny, wziewny lek, będący R-enancjomerem salbutamolu. Jest krótkodziałającym β2-mimetykiem powodującym rozszerzenie oskrzeli. Wykorzystuje się go w terapii astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Nie jest zarejestrowany w Polsce, za granicą występuje pod nazwą handlową – Xopenex. Formoterol (łac. Formoterolum) – organiczny związek chemiczny, lek rozszerzający oskrzela będący długodziałającym (>12 h) β2-mimetykiem. Podawany drogą wziewną zapobiega skurczowi oskrzeli. Stosowany w terapii astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc dwa razy na dobę. W Polsce występuje pod nazwami handlowymi: Atimos, Diffumax Easyhaler, Foradil, Forastmin, Oxis Turbuhaler, Oxodil, Zafiron jako preparat prosty oraz jako preparat złożony – Symbicort Turbuhaler z budezonidem, oraz Fostex z beklometazonem.

    Cyklezonid – organiczny związek chemiczny, lek z grupy glikokortykosteroidów wziewnych, stosowany w terapii astmy oskrzelowej u dorosłych. Zafirlukast (łac. zafirlukastum) – organiczny związek chemiczny, należący do grupy leków przeciwleukotrienowych antagonista receptora leukotrienowego. Stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej.

    Astma oskrzelowa, dychawica oskrzelowa (łac. asthma bronchiale) – przewlekła, zapalna choroba dróg oddechowych, u podłoża której leży nadreaktywność oskrzeli, która prowadzi do nawracających napadów duszności i kaszlu, występujących szczególnie w nocy i nad ranem. U podłoża tych napadów leży wydzielanie przez komórki układu oddechowego licznych mediatorów doprowadzających do rozlanego, zmiennego ograniczenia przepływu powietrza w drogach oddechowych, które często ustępuje samoistnie lub pod wpływem leczenia. Astma oskrzelowa zaliczana jest do chorób psychosomatycznych. Może być spowodowana przez przewlekły alergiczny nieżyt nosa (katar sienny), który wymaga leczenia.

    Teofilina (1,3-dimetyloksantyna, C7H8O2N4) – alkaloid purynowy występujący m.in. w ziarnach kakao (Theobroma cacao) i w liściach herbaty (Camellia sinensis). Przede wszystkim znajduje zastosowanie w leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłej zaporowej choroby oskrzelowo-płucnej.

    Beklometazon – organiczny związek chemiczny, syntetyczny glikokortykosteroid mający działanie przeciwzapalne i przeciwalergiczne, stosowany głównie w terapii astmy oskrzelowej i alergicznych nieżytów nosa. W Polsce występuje pod nazwami handlowymi: Beclonasal Aqua, Becodisk, Cortare oraz w połączeniu z formoterolem jako Fostex. Astma (łac. Asthma, polski termin to dychawica) – stan, w którym dominującym objawem jest ostra duszność powiązana ze świszczącym oddechem.

    Flutikazon (łac. Fluticasonum) – organiczny związek chemiczny, syntetyczny, fluorowany glikokortykosteroid stosowany głównie w terapii astmy oskrzelowej i alergicznych nieżytów nosa. W Polsce występuje pod nazwami handlowymi: Cutivate, Flixonase, Flixotide jako preparat prosty oraz w połączeniu z salmeterolem jako Seretide. Dorosłe dzieci rozwiedzionych rodziców(DDRR) - jest to zespół pewnych cech, zachowań u części dorosłych osób, których rodzice się rozwiedli. Do najczęściej występujących zachowań dorosłych dzieci rozwiedzionych rodziców zalicza się np.:

    Kręgarstwo – zwyczajowe określenie formy działań quasi-leczniczych mających swoje korzenie w nurcie tzw. medycyny ludowej. Kręgarstwo praktykowane jest najczęściej przez osoby o znikomej lub żadnej wiedzy medycznej, co niesie tym samym poważne zagrożenie dla zdrowia i życia osób poddających się takim zabiegom. Wiedza z zakresu kręgarstwa przekazywana jest najczęściej w formie sukcesji rodzinnych, a przez to jest nieweryfikowalna i obarczona szkodliwymi wyobrażeniami, co do biomechanicznych uwarunkowań powstawania zespołów bólowych i dysfunkcji ruchowych w obrębie kręgosłupa i stawów kończyn. Kręgarstwo często niesłusznie utożsamiane jest z chiropraktyką będącą jedną z uznanych metod terapii manualnej.

    Dodano: 07.12.2010. 00:33  


    Najnowsze