• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Leki podawane na oko mogą być nieskuteczne

    09.01.2010. 16:45
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    O ryzyku związanym ze stosowaniem kuchennych łyżeczek podczas odmierzania leków traktuje styczniowa publikacja w piśmie "Annals of Internal Medicine". Jej autorzy udowodnili, że ilość leku podawanego łyżeczką może się znacznie różnić od ilości przepisanej, co w skali kilku dni może oznaczać przedawkowanie albo nieskuteczność kuracji.

    Większość ludzi biorąc leki - albo podając je dzieciom - odmierza je na oko, lejąc na łyżeczkę. Łatwo wówczas o niedokładne dozowanie. Choć jednorazowa niezgodność dawki bywa niewielka, to może wzrosnąć, jeśli za każdym razem bierzemy inną łyżeczkę.
    Naukowcy amerykańscy opisali eksperyment, w którym poprosili grupę osób o odmierzenie przepisanej przez lekarza dawki leku na w płynie, wypijanego na noc w czasie grypy. Jako miarkę wykorzystywano różnej wielkości łyżeczki do herbaty. Zależnie od wielkości łyżeczek, aż 195 badanych osób nalewało sobie przeciętnie od 8 proc. za mało do 12 proc. za dużo leku.

    "Może się wydawać, że dwanaście procent +za dużo+ to nie tak znów wiele. Dotyczy to jednak lekarstwa branego co cztery-osiem godzin przez kilka dni, a wszystkie nadwyżki (albo niedomierzenia) sumują się. Może to prowadzić do nieskuteczności leku albo nawet oznaczać ryzyko dla zdrowia" - tłumaczy autor badania, dr Brian Wansink z Cornell Food and Brand Lab.

    Temat złudzeń wzrokowych i relacji przestrzennych Wansink często porusza w swojej pracy. W książce "Mindless Eating: Why We Eat More Than We Think" (Bezmyślne jedzenie: dlaczego jemy więcej, niż myślimy) udowadnia on, jak dzięki zmniejszeniu średnicy talerzy możemy nieświadomie zmniejszyć zjadane porcje oraz jak używanie wyższych i węższych szklanek pozwala ograniczyć ilość nalewanego alkoholu w stosunku do szklanek niskich i pękatych.

    "Nie zawsze można ufać własnej umiejętności oceny ilości" - dodał współautor badania, dr Koert van Ittersum z Georgia Tech. "Czasami może to być bez znaczenia, gdy jednak chodzi o zdrowie - nasze lub naszych dzieci - bardzo ważne jest, by dokładnie odmierzać dawki". Wansink i van Ittersum zalecają, aby podając leki, korzystać z dołączanej do nich miarki, kroplomierza albo strzykawki.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Analgezja kontrolowana przez pacjenta (ang. Patient-controlled analgesia, PCA) – leczenie bólu kontrolowane przez pacjenta. Najczęściej odnosi się do sposobu kontrolowania bólu podczas pobytu pacjenta na oddziale szpitalnym dzięki zastosowaniu automatycznych strzykawek podających dożylnie środki przeciwbólowe (najczęściej opiaty). System składa się z automatycznej, odpowiednio zaprogramowanej strzykawki podłączonej do wenflonu oraz dużego i łatwego w użyciu guzika sterującego, który jest "pod ręką" pacjenta. Za każdym razem kiedy pacjent czuje, że ból narasta, naciska przycisk i dostaje dawkę leku jeśli jest ona dostępna. Urządzenie jest tak zaprogramowane, aby pacjent za każdym razem gdy naciska przycisk dostawał taką samą dawkę leku, ale jednocześnie tak, aby nie przekroczył bezpiecznych ilości leku – bardzo małe ryzyko przedawkowania. System rejestruje każde naciśnięcie guzika – również te bez podania leku, a więc można łatwo sprawdzić zapotrzebowanie pacjenta na lek. Dostępność farmaceutyczna – mierzona w warunkach laboratoryjnych (in vitro) ilość substancji leczniczej uwalniającej się z preparatu farmaceutycznego i rozpuszczającej się w otaczającym lek płynie. Parametr ten określa również szybkość procesu uwalniania. Jest to wartość opisująca pierwszy etap w układzie przemian leku w ustroju (LADME). Wyraża się ją jako procent lub ułamek dawki leku, jaki rozpuścił się w płynie akceptorowym w określonym czasie (np. 90% w ciągu 15 minut). Substancje pomocnicze – substancje pochodzenia naturalnego lub syntetyczne (związki chemiczne) oraz ich mieszaniny wchodzące w skład postaci leku, które swoim działaniem nie wywierają wpływu farmakologicznego na organizm chorego, ani nie wchodzą w niepożądane reakcje wpływające na trwałość leku. Substancje pomocnicze w przeciwieństwie do czynnych stanowią tę część składników leku, która nie bierze udział w poprawie jego stanu, ale może ułatwiać przyjęcie leku. Niektórych substancji (np. sacharoza, glukoza, galaktoza, skrobia pszeniczna, laktoza, aspartam) nie można stosować w określonych jednostkach chorobowych (lub można stosować tylko w ograniczonych ilościach).

    Kapsułka (łac. Capsula, -ae) – stała postać leku, przeznaczona do stosowania doustnego (z możliwością uwalniania substancji leczniczej w różnych odcinkach przewodu pokarmowego) lub rzadziej dopochwowego i doodbytniczego. Może też służyć jako opakowanie dawki leku przeznaczonego do rozpuszczania, rozpylania lub wcierania. Lekomania (inaczej: zależność lekowa lub lekozależność) – uzależnienie od leków, forma toksykomanii, która wywołuje stan psychiczny lub fizyczny, wynikający z interakcji leku i żywego organizmu, charakteryzujący się zmianami zachowania zawsze łącznie z przymusem stałego lub okresowego zażywania leku, w celu doznania oczekiwanego efektu psychicznego lub fizycznego lub w celu uniknięcia nieprzyjemnych doznań związanych z brakiem leku. Niebezpieczeństwo uzależniania się od leków polega między innymi na tym, że w miarę rozwoju uzależnienia chory musi przyjmować coraz większe dawki leku, dla otrzymania pożądanego efektu. Nasila to niebezpieczeństwo przedawkowania leków i wystąpienia ich działań niepożądanych, aż do zatrucia i śmierci.

    Indeks terapeutyczny (zakres, współczynnik terapeutyczny) - stosunek dawki leku wywołującej objawy toksyczne do dawki wywołującej efekt terapeutyczny. Sulibor – staropolskie imię męskie, złożone z dwóch członów: Suli- ("obiecywać" albo "lepszy, możniejszy") i -bor ("walczyć, zmagać się"). Może oznaczać "obiecujący walkę" albo "ten, który lepiej walczy".

    System terapeutyczny – urządzenie lub postać leku dozująca substancję leczniczą do krwiobiegu, z określoną szybkością przez określony czas. Szybkość uwalniania leku z systemów terapeutycznych, w przeciwieństwie do wszystkich innych postaci leku, jest stała, przez cały czas działania systemu, a więc niezależna od ilości pozostającej w nim substancji leczniczej. Głównym celem stosowania leków w tej postaci jest zapewnianie przez możliwie długi czas, stałego stężenia substancji leczniczej w miejscu jej działania.
    Przykrywka − organizacja tworzona i kontrolowana przez inną organizację. Przykrywka może być sposobem na ukrycie nazwy organizacji kontrolującej, ale też może ukrywać cele organizacji kontrolującej przez wizerunek publiczny. Związek między organizacją kontrolującą (ang. "parent organisation") a przykrywką może być silny albo luźny.

    Lek biologiczny referencyjny – lek wyprodukowany jako oryginał, opatentowany przez producenta leków innowacyjnych. Referencyjny lek biologiczny stanowi pierwowzór dla leku biopodobnego. Cechy produktu stanowiącego lek biologiczny referencyjny zależne są od rodzaju wytwarzającego go organizmu (klonu komórek) i są niepowtarzalne, podobnie jak proces produkcyjny (sposób wprowadzenia fragmentu ludzkiego DNA), temperatura, metody oczyszczania substancji czynnej, formulacja). W związku z możliwymi różnicami (choćby na poziomie produkcyjnym) pomiędzy referencyjnymi lekami biologicznymi i lekami biopodobnymi, zamiana jednego leku na drugi może stanowić zagrożenie dla pacjentów i nie powinna być stosowana bez wiedzy lekarza oraz bez istnienia istotnych klinicznych powodów uzasadniających taką zamianę.

    Nebulizacja – rodzaj zabiegu medycznego. Polega na podawaniu pacjentowi płynnych leków w postaci rozpylonej mgły (aerozolu) metodą inhalacji poprzez usta, rurkę intubacyjną lub przez otwór tracheotomijny - bezpośrednio do oskrzeli i płuc. Służy do tego nebulizator. Zaletą stosowania tej metody jest przyspieszenie działania leku oraz zmniejszenie wielkości dawki podawanego leku, co pozwala ograniczać możliwe niekorzystne efekty uboczne terapii.

    Kaniula dożylna obwodowa (zwykle nazywana wenflonem) - plastikowa rurka umieszczana tymczasowo w żyle, wraz z zewnętrzną częścią pozwalającą na przyłączenie strzykawki lub kroplówki. Niektóre kaniule uwalniają antykoagulant zapobiegający powstawaniu skrzepu w świetle rurki. Wprowadzana do żyły przy pomocy stalowej igły. Dzięki kaniuli pacjent może otrzymywać dożylnie lekarstwa bez konieczności każdorazowego wykonywania nowego wkłucia. Pojedynczy wenflon powinien być zmieniony na nowy po 72 godzinach. Często jednak wymagane jest wcześniejsze jego usunięcie ze względu na ryzyko powstania infekcji, stanu zapalnego żyły oraz zaczopowania światła wenflonu przez skrzep. Przy trudnościach z założeniem wenflonu i dobrym stanie poprzedniego wkłucia, wenflon może pozostać w żyle tak długo jak długo będzie drożny i nie rozwinie się stan zapalny. Wkłucie należy zawsze przepłukiwać solą fizjologiczną (0,9% NaCl) przed podaniem i po podaniu leku. Lek generyczny, lek odtwórczy, generyk – określenie leku będącego zamiennikiem leku oryginalnego, zawierającym tę samą substancje czynną. Leki generyczne, aby mogły być wprowadzone do obrotu, muszą mieć udowodniony:

    Dodano: 09.01.2010. 16:45  


    Najnowsze