• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Małże na zmarszczki

    22.02.2010. 15:57
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Aminokwas, który można pozyskać z małży Mytilus edulis, dodany do hydrożelu utworzonego z kwasu hialuronowego zmienia właściwości uwodnionego żelu, dzięki czemu materiał ten można użyć między innymi jako bezpieczny, biokompatybilny środek do wygładzania zmarszczek - informuje "Soft Matter".

    Hydrożele, czyli materiały o strukturze żelu, w których skład wchodzi głównie woda, zbudowane w oparciu o kwas hialuronowy (HA) nie stanowią nowości dla badaczy pracujących nad biokompatybilnymi materiałami, które bezpiecznie można wprowadzić do ludzkiego organizmu. Cechą, która ograniczała rozpowszechnienie hydrożelu utworzonego z HA w szeroko rozumianej medycynie (w tym również medycynie kosmetycznej) jest niska odporność tego materiału na warunki, jakie panują w ludzkim ciele. Najprościej rzecz ujmując, hydrożel bardzo szybko degraduje w warunkach fizjologicznych panujących w żywym organizmie.

    Naukowcy z Korei (Korea Advanced Institute of Science and Technology, Seoul National University) oraz USA (Northwestern Univeresity) opracowali metodę wytwarzania hydrożelu zbudowanego z kwasu hialuronowego, który po wprowadzeniu do żywego organizmu znacznie dłużej utrzymuje swoją żelową strukturę.

    Klucz do sukcesu stanowiły małże Mytilus edulis, w których ciele (stopie) odnaleźć można znaczące ilości aminokwasu dihydroksyfenyloalaniny (ang. 3,4-dihydroxyphenylalanine), odpowiedzialnego za przyklejanie się małży do organicznego i nieorganicznego podłoża.

    Dodatek dihydroksyfenyloalaniny do mieszaniny związków tworzących hydrożel na bazie kwasu hialuronowego powodował, iż hydrożel wprowadzony do żywego organizmu znacznie silniej przylegał do znajdujących się w jego otoczeniu tkanek.Co więcej, skład chemiczny hydrożelu został tak dobrany, by wstrzykiwany żel w postaci płynnej, zestalał się błyskawicznie w temperaturze ludzkiego organizmu.

    Według naukowców, nowy hydrożel stanowi doskonałe narzędzie dla nowoczesnej medycyny, gdyż za jego pomocą można między innymi wprowadzać do organizmu leki, które następnie będą w kontrolowany sposób uwalnianie w odpowiednim czasie i dawce.Co więcej, materiał ten również można użyć w medycynie kosmetycznej, do wygładzania zmarszczek, jako alternatywę dla powszechnie stosowanego dziś (i niezbyt bezpiecznego) botoksu.

    Naukowcy planują również eksperymenty z wykorzystaniem komórek macierzystych, które wstrzykiwane byłyby wraz z żelem, w celu odtworzenia uszkodzonych tkanek.

    Źródło:
    PAP - nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Hydrożel - żel, w którym fazą rozproszoną jest woda. Jako fazę formującą (substancję żelującą) stosuje się rozmaite polimery - zarówno naturalne, jak i modyfikowane oraz sztuczne. Przykładem hydrożelu jest galaretka z żelatyny. Ex vivo - odmiana technik in vitro, różniąca się od nich tym, że materiał biologiczny jest pozyskiwany z żywego organizmu w celu jego modyfikacji in vitro i ponownego podania z powrotem do organizmu, z którego go pozyskano. Głodówka lecznicza – metoda stosowana w medycynie alternatywnej polegająca na okresowym całkowitym zaniechaniu spożywania wszelkich pokarmów (przyjmuje się tylko płyny). Z medycznego punktu widzenia nie jest to metoda korzystna i prowadzona nieumiejętnie lub zbyt długo może stanowić zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia głodującego. Według propagatorów tej metody ma ona prowadzić do pewnego rodzaju oczyszczenia organizmu, na skutek pozbawienia organizmu bieżących dostaw pożywienia, zmuszając go do przestawienia się na zgromadzone zapasy.

    Właściwości materiałowe – cecha każdego materiału zdefiniowanego jako kompozycja chemiczna w określonych warunkach fizycznych. Zależnie od warunków fizycznych, wartości właściwości materiałowych dla pojedynczego materiału mogą być różne. Nie są to więc właściwości materiału takie, jak np. skład chemiczny. Materiał - pojęcie używane w grafice 3D odnoszące się do zespołu cech powierzchni obiektu trójwymiarowego przetwarzanego w programie graficznym lub bibliotece programistycznej; oprogramowanie użytkowe pozwala zwykle tworzyć zestawy materiałów, które następnie można wielokrotnie używać.

    Terminem germplasm określa się zbiór materiału genetycznego organizmu. Materiał genetyczny roślin przechowuje się jako zbiór nasion. Największym projektem zajmującym się zachowaniem zbioru materiałów genetycznych jest International Treaty on Plant Genetic Resources for Food and Agriculture. Nanomateriały – wszelkie materiały, w których występują regularne struktury na poziomie molekularnym, tj. nie przekraczającej 100 nanometrów. Granica ta może dotyczyć wielkości domen jako podstawowej jednostki mikrostruktury, czy grubości warstw wytworzonych lub nałożonych na podłożu. W praktyce granica poniżej której mówi się o nanomateriałach jest różna dla materiałów o różnych właściwościach użytkowych i na ogół wiąże się to z pojawieniem szczególnych właściwości po jej przekroczeniu. Zmniejszając rozmiar uporządkowanych struktur materiałów można uzyskać znacznie lepsze właściwości fizyko-chemiczne, mechaniczne, itp.

    Kostka introligatorska - narzędzie stosowane w introligatorstwie: płaskie, podłużne i zaokrąglone, wykonane z kości zwierząt lub materiałów syntetycznych, służące do bigowania czyli zagniatania (bez niszczenia zagniatanego materiału) oraz wygładzania. Materiał kompozytowy, kompozyt − materiał o strukturze niejednorodnej, złożony z dwóch lub więcej komponentów (faz) o różnych właściwościach. Właściwości kompozytów nigdy nie są sumą, czy średnią właściwości jego składników. Najczęściej jeden z komponentów stanowi lepiszcze, które gwarantuje jego spójność, twardość, elastyczność i odporność na ściskanie, a drugi, tzw. komponent konstrukcyjny zapewnia większość pozostałych własności mechanicznych kompozytu.

    Ksenobiotyk (z gr. ksenos - obcy i bioticos) - związek chemiczny występujący w organizmie, który ani go nie produkuje ani też w normalnych warunkach nie przyjmuje z pożywieniem. Inaczej mówiąc, jest to substancja chemiczna niebędąca naturalnym składnikiem żywego organizmu. Inne nazwy to: substancja obca bądź egzogenna, materiał antropogenny (o ile powstaje w wyniku działalności człowieka).

    Fizjologia człowieka - nauka zajmująca się procesami życiowymi organizmu ludzkiego (czynnościami i funkcjami jego komórek, tkanek i narządów oraz prawami, które tymi funkcjami rządzą).

    Ksenobiotyk (z gr. ksenos - obcy i bioticos) - związek chemiczny występujący w organizmie, który ani go nie produkuje ani też w normalnych warunkach nie przyjmuje z pożywieniem. Inaczej mówiąc, jest to substancja chemiczna niebędąca naturalnym składnikiem żywego organizmu. Inne nazwy to: substancja obca bądź egzogenna, materiał antropogenny (o ile powstaje w wyniku działalności człowieka). Bloczek gipsowy – materiał budowlany wykonany z gipsu, produkowany zgodnie z normą PN-EN 12859:2011, przeznaczony do wznoszenia ścian działowych wewnętrzlokalowych i międzylokalowych.
    Standardowe wymiary: 80 mm×666 mm×500 mm lub 100 mm×666 mm×500 mm. Dostępne 2 wersje: standardowa i impregnowana (wodoodporna). Stosowany głównie w budownictwie mieszkaniowym. W skład pełnego systemu zwykle wchodzą również taśmy akustyczne, specjalny klej gipsowy oraz akcesoria i narzędzia montażowe.
    Koszt wykonania ściany działowej w tej technologii jest finalnie o ok. 20-35% niższy w porównaniu z innymi metodami tradycyjnymi. Mimo wymaganego zachowania wysokiego reżimu technologicznego, przegrodę wznieść można w czasie o połowę krótszym. Wynika to między innymi z faktu, że nie trzeba tynkować wznoszonej ściany, a sam materiał jest łatwy w obróbce. Projektowanie przegród odbywa się według zharmonizowanej normy europejskiej PN-EN 15318. Opisuje ona między innymi specyficzne wymagania konstrukcyjne oraz wymagania dotyczące odporności ogniowej i ochrony przed hałasem.

    Biomateriał (zwany też materiałem biomedycznym) - materiał, z którego można produkować urządzenia i elementy, mające bezpośredni kontakt z tkankami organizmu. Z biomateriałów produkuje się implanty (np. protezy ortopedyczne, naczyniowe), a także pokrywa się nimi powierzchnie urządzeń wszczepianych do wnętrza organizmu (np. rozrusznik serca, sztuczne zastawki serca, elektrody endokawitarne, stenty), lub przeznaczonych do długotrwałego kontaktu z organizmem (np. rurki intubacyjne, cewniki, dreny, nici chirurgiczne). Inżynieria genetyczna – ingerencja w materiał genetyczny organizmów, w celu zmiany ich właściwości dziedzicznych. Polega ona na wprowadzaniu do komórek organizmu, którego cechy chcemy zmienić (biorcy), określonego odcinka DNA innego organizmu (dawcy). Odpowiednie fragmenty DNA wycina się z DNA dawcy za pomocą enzymów restrykcyjnych. Następnie tak wydzielone fragmenty DNA wprowadza się do specjalnych przenośników (wektorów). W tej roli wykorzystywane są m.in. kosmidy, zmodyfikowane wirusy i plazmidy. Następnie wektory te wprowadzone są do komórki biorcy wraz z przyłączonym fragmentem DNA dawcy. Wektory zawierają markery pozwalające wyróżnić komórki, u których wprowadzenie obcego DNA zakończyło się sukcesem. Metody inżynierii genetycznej są już wykorzystywane do produkcji wielu lekarstw, np. insuliny, niektórych witamin i in. Ma to ogromne znaczenie praktyczne. Dawniej, przed opracowaniem metody biosyntezy insuliny metodami inżynierii genetycznej, otrzymywano ją z trzustek zwierzęcych. Była to metoda bardzo droga, gdyż ilość insuliny otrzymana z jednej trzustki była niewielka, a proces jej wydzielania kosztowny. Inżynieria genetyczna wykorzystywana jest również do wytwarzania tzw. organizmów transgenicznych. Ma również duże znaczenie w rozwoju genetyki. Umożliwia bowiem poznanie funkcji pełnionych przez określone geny.

    Metoda Blocha-Schmigalli, (zwana również jako procedura trójkąta Schmigalli) – metoda optymalnego rozmieszczania punktów zależnych pomiędzy którymi odbywa się przemieszczanie materiału, osób, dokumentów lub informacji. Służy do przestrzennego rozmieszczenia tych punktów w taki sposób aby punkty pomiędzy którymi następuję największa ilość przepływu danego czynnika (materiał, człowiek, informacje) znalazły się jak najbliżej siebie. Punkty te rozmieszczane są na siatce trójkątów dzięki czemu można opracować optymalne rozłożenie dużej ilości takich punktów. Rozmieszczenie tych punktów na siatce trójkątów jest podstawą do dalszego planowania rozmieszczenia przestępnego poszczególnych obiektów. Zastosowanie tej metody pozwala na lepszą organizację pracy, transportu, przepływu materiału, informacji czy osób poprzez skracanie odległości pokonywanych pomiędzy punktami o największej intensywności ruchu.

    Dodano: 22.02.2010. 15:57  


    Najnowsze