• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Męski hormon utrudnia gojenie się ran

    11.01.2010. 10:50
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Męski hormon płciowy, testosteron może utrudniać proces gojenia się ran - wynika z najnowszej pracy, którą publikuje pismo "Journal of Clinical Investigation".

    Naukowcy z Centrum Medycznego Uniwersytetu w Rochester zaobserwowali w badaniach na myszach, że blokując receptor androgenowy, za pośrednictwem którego testosteron wywiera swój wpływ na komórki, można znacznie przyspieszyć proces gojenia.

    Odkrycie to dowodzi, że męski hormon płciowy odgrywa czołową rolę w jednym z najważniejszych i rozpowszechnionych procesów zachodzących w naszym organizmie, uważają naukowcy.

    Zdaniem urologa i chirurga Edwarda Messinga z Uniwersytetu w Rochester, który nie brał udziału w badaniach, najnowsza praca wskazuje, że miejscowe blokowanie receptora androgenów w komórkach mogłoby przyspieszać gojenie ran i zapobiegać ich infekcjom u osób o obniżonej odporności, np. u staruszków lub osób cierpiących na cukrzycę.

    Autorzy pracy zaznaczają jednak, że trzeba wykonać więcej badań, by móc przetestować tę metodę u ludzi z wolno gojącymi się ranami.

    Gdy dojdzie do uszkodzenia ciała, do rany nadciąga mnóstwo komórek odporności pełniących różnorodne funkcje, tak jak ekipy ratownicze spieszą z pomocą w miejsce katastrofy. Początkowo bardzo ważną rolę odgrywają komórki inicjujące stan zapalny (m.in. makrofagi), sprzyjający gojeniu i pomocny w zwalczaniu infekcji.

    Przeważnie proces naprawy tkanek przebiega szybko i sprawnie. Jednak czasem zapalenie nasila się i utrzymuje zbyt długo, a wówczas zamiast pomóc zaczyna przeszkadzać w gojeniu.

    Naukowcy z Uniwersytetu w Rochester wykazali teraz w badaniach na myszach, że utrzymywanie się stanu zapalnego zależy od testosteronu oraz współpracującego z nim receptora androgenowego.

    Za pośrednictwem tego receptora męski hormon pobudza makrofagi do produkcji związku o nazwie czynnik nekrozy nowotworów alfa (TNF-alfa), który nasila stan zapalny w organizmie. Testosteron zwiększa również migrację makrofagów do miejsca urazu.

    Gdy naukowcy zablokowali receptor androgenów - przy pomocy syntetycznego związku ASC-J9, zbliżonego do substancji obecnej w curry - w ranie było mniej makrofagów i mniej cząsteczek TNF-alfa, dzięki czemu goiła się ona w szybszym tempie.

    "To zaskakujące, że receptor androgenowy jest zaangażowany w proces gojenia na tak wiele sposobów" - komentuje prowadzący badania dr Chawnshang Chang, znawca tej cząsteczki. Dotychczas nie wiedziano, że w bezpośredni sposób nasila on migrację makrofagów do rany.

    Zdaniem naukowców, praca ta może pomóc w opracowaniu nowych metod leczenia ran oraz innych schorzeń, związanych z procesami zapalnymi.

    Blokowanie interakcji między androgenami, jak testosteron, a receptorem androgenowym jest stosowane w leczeniu różnych schorzeń, przede wszystkim zaawansowanego raka prostaty. Obecnie nie ma jednak sposobu, by powstrzymać androgeny produkowane w ciele od dotarcia do pojedynczej rany czy specyficznej tkanki, wyjaśnia Edward Messing.

    Aby to zrobić, trzeba wyłączać produkcję tych hormonów lub zablokować ich działanie w całym organizmie, co wiąże się z poważnymi i nieprzyjemnymi skutkami ubocznymi, zwłaszcza u mężczyzn. Przykładem są pacjenci z rakiem prostaty, którym lekarze zapisują terapię hamującą produkcję testosteronu w organizmie. Ma ona takie działania niepożądane, jak impotencja, osłabienie libido, osteoporozę i zmęczenie.

    Chang i jego współpracownicy liczą, że w przyszłości możliwe będzie blokowanie receptora androgenów tylko w wybranych tkankach, co pozwoli utrzymać w trakcie terapii normalny poziom testosteronu w organizmie. Obecnie stworzony przez nich związek ASC-J9 przechodzi testy II fazy jako lekarstwo na ciężką postać trądziku.

    Najnowsze odkrycie może też pomóc zrozumieć dlaczego wiele chorób o podłożu zapalnym, jak miażdżyca naczyń, astma, choroby autoagresywne, ma odmienny przebieg u kobiet i mężczyzn.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Receptor metabotropowy (synonimy to: receptor 7TM, receptor związany z białkiem G) - rodzaj receptora błonowego hormonalnego. W organizmie wykryto kilkaset receptorów metabotropowych, które różnią się strukturą i funkcją. Zbudowany jest z: Pożądanie – stan silnego pragnienia posiadania czegoś lub odbycia stosunku płciowego. Występuje najczęściej pod wpływem bodźców wzrokowych (w przypadku mężczyzn), bądź też słuchowych (kobiety). Choć nie jest to regułą; jest wielka różnorodność i ilość impulsów, czy też sytuacji mogących wywołać pożądanie. U mężczyzn objawia się ono wzwodem prącia i obfitym ślinieniem, u kobiet jest to wzwód łechtaczki, sutków, wilgoć w ustach, a także w pochwie. U niektórych osób pożądanie (seksualne lub inne) może być niezwykle silne, może to prowadzić do aktów przemocy, ale bywa też motorem ambicji, zwłaszcza męskiej, co związane jest z wysokim poziomem testosteronu w organizmie. Goserelina (łac. Goserelinum) – syntetyczny analog gonadoliberyny. Obniża czynność gonad. Działa hamująco na produkcję gonadotropin. W początkowym okresie podawania zwiększa wydzielanie testosteronu w wyniku zwiększenia wydzielania LH i FSH. Po około 7 dniach, w wyniku nadmiernego pobudzenia wydzielania LH i FSH, ustaje wydzielanie tych hormonów i następuje spadek wydzielania testosteronu. Rozwija się kastracja farmakologiczna trwająca przez cały okres stosowania leku. Goserelina podana podskórnie osiąga maksymalne stężenie w osoczu krwi w 12-15 dni po podaniu.

    Białka receptorowe (receptory) – białka łączące się z określoną inną substancją (ligandem), taką jak np. neuroprzekaźnik albo hormon, i inicjujące kaskadę przewodzenia sygnału i reakcji komórki w odpowiedzi na ligand. W zasadzie ligand pasuje do receptora jak klucz do zamka, jednak jeden ligand może wiązać się z różnymi receptorami oraz jeden receptor może być pobudzany przez jeden lub więcej ligandów. Receptory mają ogromne znaczenie w biotechnologii i medycynie: badania nad nowymi lekami koncentrują się na znalezieniu substancji chemicznych blokujących lub pobudzających receptory. Apatia seksualna - zmniejszona wrażliwość receptorów na działanie testosteronu. Występuje na skutek zmniejszenia zainteresowania partnerem i małym zainteresowaniem współżyciem seksualnym.

    Testosteron (17β-hydroksy-4-androsten-3-on, ATC: G03 BA03) – organiczny związek chemiczny, podstawowy męski steroidowy hormon płciowy należący do androgenów. Jest produkowany przez komórki śródmiąższowe Leydiga w jądrach pod wpływem LH, a także w niewielkich ilościach przez korę nadnerczy, jajniki i łożysko. Zespół płodnego eunucha (zespół Pasqualiniego, ang. fertile eunuch syndrome) – bardzo rzadkie, genetycznie uwarunkowane zaburzenie, w którym u mężczyzn występuje eunuchoidalna budowa ciała przy prawidłowej objętości jąder; w badaniach laboratoryjnych stwierdza się niski poziom testosteronu i wykrywalne, ale niepulsacyjne wydzielanie gonadotropin. Występowanie zespołu wiąże się z mutacjami genu kodującego receptor dla GnRH. Płodność zazwyczaj nie jest zaburzona. Uważa się, że ilość GnRH wydzielanego u tych pacjentów jest wystarczająca, by zapewnić odpowiednie stężenie testosteronu w jądrach i tym samym zapewnić prawidłowy rozwój gonad, nie zapewnia jednak odpowiedniego systemowego stężenia testosteronu w osoczu, stąd objawy niedostatecznej wirylizacji. Opisowa alternatywna nazwa zespołu to "(idiopatyczny lub wrodzony) hipogonadyzm hipogonadotropowy z prawidłową objętością jąder i zachowaną spermatogenezą" (ang. hypogonadotropic hypogonadism in the presence of normal testicular size and some degree of spermatogenesis). Zespół płodnego eunucha uznaje się obecnie za schorzenie należące do szerokiego spektrum wrodzonego (idiopatycznego) hipogonadyzmu hipogonadotropowego (CIIH). Pewne mutacje w genie GnRH-R mogą powodować całkowitą bezpłodność (zespół Kallmanna), natomiast inne leżą u podłoża zespołu płodnego eunucha. Jak dotąd jedyna zidentyfikowana u tych pacjentów mutacja to Gln106Arg. Także niedobór gonadoliberyn u mężczyzny, izolowany niedobór LH i prawodopodobnie pierwotna niewydolność komórek Leydiga może dawać obraz "płodnego eunucha".

    Finasteryd (łac. Finasteridum) – organiczny związek chemiczny z grupy steroidów, syntetyczny związek 4-azasteroidowy. Jest inhibitorem enzymu 5-α-reduktazy, przekształcającego testosteron w jego bardziej aktywną formę, 5-alfa-dihydrotestosteron (DHT). Stosowany jako lek u mężczyzn z łagodnym przerostem stercza oraz w leczeniu łysienia typu męskiego (androgenicznego). Antyandrogeny – grupa substancji chemicznych stosowanych w celu zmniejszenie oddziaływania męskich hormonów (głównie testosteronu) na organizm.

    Sterydy anaboliczne to grupa steroidów pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, która ma silne działanie anaboliczne tzn. powodujące przyspieszenie dzielenia się komórek tworzących określone tkanki organizmu zwierząt w tym ludzi. Są to pochodne testosteronu lub 19-nortestosteronu.

    Środek dopingujący – substancja chemiczna zażywana najczęściej w celu poprawy wyników sportowych. Używanie niektórych środków dopingujących podczas zawodów sportowych jest zakazane. Przykładami takich środków są hormon steroidowy - testosteron lub jego syntetyczne odpowiedniki, erytropoetyna (także hormon - naturalna substancja występująca we krwi człowieka), środki anaboliczne (od specjalnych mieszanek białkowych po steroidy).

    Antygen różnicowania komórkowego – określany w skrócie jako CD (ang. cluster of differentiation, gronko różnicowania) jest standardem używanym w celu identyfikacji molekuł na powierzchni komórek. CD mogą działać na wiele sposobów, spełniając często funkcje receptora bądź ligandu (związku aktywującego receptor). Aromataza P450 – kluczowy enzym biosyntezy hormonów steroidowych, pozwalający na konwersję androgenów (testosteronu, androstendionu) w estrogeny (estron, 17beta-estradiol). Składa się z 308 aminokwasów. Jego ekspresja (genu CYP19) jest silnie powiązana z powstawaniem cech drugorzędowych u osobników żeńskich.

    Dodano: 11.01.2010. 10:50  


    Najnowsze