• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Największe randomizowane badania europejskie potwierdzają nieskuteczność antybiotyków w leczeniu kaszlu

    20.12.2012. 17:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Europejskie badania, które objęły 2.061 osób dorosłych z zakażeniem dolnych dróg oddechowych (LRTI) dowiodły, że przepisywanie antybiotyku - amoksycyliny - nie jest skuteczniejsze w łagodzeniu objawów niż nie przyjmowanie żadnych leków, nawet w przypadku starszych pacjentów. Wyniki największych, randomizowanych badań kontrolowanych placebo nad antybiotykami w ostrych LRTI bez powikłań zostały opublikowane w czasopiśmie The Lancet Infectious Diseases.

    Projekt GRACE (Genomika w zwalczaniu antybiotykooporności w pozaszpitalnych LRTI w Europie) został dofinansowany na kwotę 11,5 mln EUR z tematu "Nauki przyrodnicze, genomika i biotechnologia na rzecz zdrowia" Szóstego Programu Ramowego (6PR) UE. Dodatkowe środki pochodziły z National Institute for Health Research (NIHR), Wlk. Brytania, Ciber de Enfermedades Respiratorias (CIBERES) w Barcelonie, Hiszpania, oraz z Research Foundation Flanders (FWO) w Belgii.

    Profesor Paul Little z Uniwersytetu w Southampton, Wlk. Brytania, który kierował badaniami, zauważa: "Pacjenci przyjmujący amoksycylinę nie powracają do zdrowia znacząco szybciej ani nie wykazują znacząco mniej objawów. Co więcej, stosowanie amoksycyliny w leczeniu zakażeń dróg oddechowych u pacjentów bez podejrzenia zapalenia płuc prawdopodobnie nie pomoże, a może zaszkodzić. Nadużywanie antybiotyków (przepisywanych głównie w ramach opieki podstawowej), zwłaszcza kiedy są nieskuteczne, może doprowadzić do skutków ubocznych (np. biegunki, wysypki czy wymiotów) i do wykształcenia się oporności".

    Kaszel, któremu towarzyszą objawy ze strony dolnych dróg oddechowych, to jedna z najczęściej leczonych ostrych chorób w ramach opieki podstawowej w krajach rozwiniętych. Według danych Health Guidance, zgłaszanie się po poradę w przypadku pospolitego przeziębienia, to jedna z najczęstszych przyczyn wizyt w gabinetach lekarskich, mimo iż lekarze dysponują niewielkimi możliwościami leczenia tej choroby. Uważa się, że wirusy wywołują większość tych zakażeń, a skuteczność antybiotyków lub ich brak w leczeniu LRTI, zwłaszcza u starszych pacjentów, jest wciąż przedmiotem ożywionej debaty. Prace badawcze przynosiły jak dotąd sprzeczne wyniki.

    W badaniach wzięli udział lekarze opieki podstawowej z 12 krajów europejskich (Anglia, Belgia, Francja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Polska, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Walia i Włochy). Badani, w wieku 18 lat i starsi, zostali losowo przydzieleni do grupy zażywającej amoksycylinę lub placebo 3 razy dziennie przez 7 dni, lekarze oceniali objawy, a pacjenci prowadzili dzienniki objawów w czasie choroby, maksymalnie przez 28 dni. Każdy objaw był punktowany w skali od 0 do 6 (gdzie 0 oznaczało, że objaw nie stwarza problemów, a 6 najgorszą możliwą postać).

    Wyniki badań pokazały, że różnica między ciężkością lub utrzymywaniem się objawów w obydwu grupach była niewielka. To samo dotyczyło starszych pacjentów w wieku od 60 lat, których ogólny stan zdrowia był dobry.

    Tym niemniej w toku badań stwierdzono wyraźnie, że więcej pacjentów z grupy placebo doświadczyło nowych objawów lub ich pogorszenia się (19,3% w stosunku do 15,9%), 30 osób wymagało dalszego leczenia, a kolejne 3 hospitalizacji (2 pacjentów z grupy placebo i 1 z grupy antybiotykowej).

    Co zaskakujące, stwierdzono, że pacjenci zażywający antybiotyki informowali o znacząco większej liczbie skutków ubocznych, między innymi mdłościach, wysypce i biegunce w porównaniu do grupy placebo (28,7% w stosunku do 24%).

    Zdaniem profesora Little'a: "Nasze wyniki pokazują, że stan większości osób poprawiał się samoistnie. Aczkolwiek zważywszy na fakt, że niewielka liczba pacjentów owszem skorzysta na antybiotykach, wyzwaniem pozostaje zidentyfikowanie tych osób".

    W powiązanym komentarzu, Philipp Schuetz z Uniwersytetu w Bazylei, Szwajcaria, napisał: "Profesor Little wraz z kolegami przedstawił przekonujące dane, które powinny zachęcić lekarzy opieki podstawowej do powstrzymywania się od stosowania antybiotyków u pacjentów niskiego ryzyka, bez podejrzenia zapalenia płuc. Okaże się, czy to uniwersalne podejście można jeszcze udoskonalić. Wskazówki, jakie przynoszą pomiary swoistych biomarkerów krwi pod kątem zakażenia bakteryjnego, takie jak prokalcytonina, mogą pomóc w identyfikacji niewielu osób, które skorzystają na antybiotykach mimo widocznego braku zapalenia płuc oraz unikną toksycznych skutków i kosztów tych leków, a także wykształcenia się oporności, jak w przypadku innych pacjentów".

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Czynnik bioleczniczy – drobnoustroje, które przyspieszają wyleczenie lub zapobiegają powikłaniom wskazanej choroby u człowieka. Skuteczność czynników bioleczniczych została dowiedziona naukowo, z udziałem dużych grup pacjentów, randomizowanych badań, testów z użyciem placebo oraz podwójnej ślepej próby. Inaczej wygląda to w przypadku probiotyków, których skuteczność leczenia chorób nie została potwierdzona naukowo (lub została potwierdzona jedynie in vitro), częściowo z powodu nie wykonania jeszcze odpowiedniej ilości testów u człowieka. Probiotyki mogą, ale nie muszą, być także czynnikami bioleczniczymi, jednak ich użycie bez badań klinicznych jest dyskusyjne. Spożywanie probiotyków wpływa jednak korzystne – między innymi z powodu immunomodulacji – na stan zdrowia organizmu, ale nie powoduje wyleczenia z żadnej choroby. Skala Alvarado (ang. Alvarado score) – dziesięciopunktowa skala stosowana w diagnostyce zapalenia wyrostka robaczkowego, oparta na objawach klinicznych i liczbie leukocytów. W oryginalnej pracy Alvarado proponował interwencję chirurgiczną u wszystkich pacjentów z liczbą punktów 7 lub więcej i obserwację u pacjentów z 5 lub 6 punktami. Kolejne badania kliniczne nie dowiodły skuteczności samej skali Alvarado, ale wykazywano, że skala może być przydatna w klasyfikowaniu pacjentów do badań obrazowych. Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie istnieje od ponad czterdziestu lat. Zaspokaja potrzeby zdrowotne dzieci i młodzieży do okresu noworodkowego do 18. roku życia w zakresie diagnostyki, leczenia szpitalnego, rehabilitacji leczniczej i ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Jeśli jest niezbędna kontynuacja leczenia Szpitalu, możliwa jest opieka nad pacjentami do wieku 25 lat. Część swojej oferty Szpital kieruje również do pacjentów dorosłych. Dotyczy to przede wszystkim badań diagnostycznych, ale także porad specjalistycznych i rehabilitacji leczniczej.

    Grupa Sanofi - jedna z największych firm farmaceutycznych na świecie, zajmująca się badaniami, rozwojem, produkcją i sprzedażą innowacyjnych rozwiązań terapeutycznych, skoncentrowana na potrzebach pacjentów. Główne działania Grupy Sanofi koncentrują się na dostarczaniu leków innowacyjnych oraz generycznych, szczepionek, leków bez recepty (OTC), konsumenckich produktów ochrony zdrowia (Consumer Healthcare) oraz preparatów weterynaryjnych. Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%.

    Grupy Balinta – grupy organizowane w 1950 roku w Londynie, początkowo dla lekarzy ogólnych, przez Michaela Balinta i jego trzecią żonę Enid. Miały one na celu uświadomienie lekarzom psychologicznych aspektów problemów ich pacjentów oraz umożliwienie przyjrzenia się psychologicznej stronie kontaktu z pacjentem. W dyskusjach w ramach grup Balinta główny nacisk kładzie się na relację lekarz – pacjent, a nie na problemy ściśle medyczne. Grupa taka liczy 8 do 12 osób, z czego jedna z osób prowadzi i nadzoruje przebieg spotkania, które odbywa się według ściśle określonych reguł. Początkowo grupy Balinta były prowadzone przez psychoanalityków, jednak współcześnie robią to także przeszkoleni lekarze lub psycholodzy kliniczni. Obecnie tworzy się grupy nie tylko dla lekarzy, ale także dla pielęgniarek i innego personelu medycznego. Mogą one mieć charakter homogeniczny lub obejmować osoby wykonujące różne zawody medyczne. Choroba (syndrom) Morgellonów (ang. Morgellons disease, Morgellons syndrome), w polskich mediach określana mianem "morgellonka" – rzekome schorzenie skórne mające charakteryzować się szpecącymi ranami, obecnością na skórze i pod nią różnokolorowych włókien nieznanego pochodzenia oraz odnoszeniem przez pacjenta wrażenia pełzania robaków pod jego skórą. Liczne przypadki takiego stanu odnotowano u pacjentów w stanach Teksas, Floryda i Kalifornia w Stanach Zjednoczonych. Zdania naukowców na ten temat początkowo były podzielone. Część lekarzy uważa "chorobę Morgellonów" za objaw halucynozy pasożytniczej. Jednak Centrum Zwalczania i Zapobiegania Chorób (CDC) – amerykańska agencja rządowa zajmująca się zapobieganiem, monitoringiem i zwalczaniem chorób – wobec dużej liczby zgłaszanych przypadków, podjęła działania zmierzające do zbadania zjawiska i w 2008 stwierdziła, że nie wiadomo jeszcze, czy jest to nowa jednostka chorobowa. Dopiero w styczniu 2012 opublikowano wyniki badań CDC, które wykazały, że w ciałach pacjentów brak jest obcych organizmów, a tajemnicze włókna pochodzą z ubrań; badacze nie wykryli żadnego czynnika związanego z kondycją pacjenta lub inwazją pasożytniczą wywołującego objawy syndromu, podobnie jak w przypadku halucynozy pasożytniczej.

    e-zdrowie- narzędzia lub rozwiązania obejmujące produkty, systemy i usługi wychodzące poza zakres prostych aplikacji internetowych. Wiążą się one z narzędziami dla organów i pracowników służby zdrowia oraz dostosowane do indywidualnych potrzeb systemy opieki zdrowotnej dla pacjentów i obywateli. Są to na przykład sieci informacji o zdrowiu, elektroniczne książeczki zdrowia, usługi świadczone w ramach opieki telemedycznej, osobiste przenośne systemy komunikacji, portale poświęcone zdrowiu oraz wiele innych narzędzi na bazie technologii informacyjno-komunikacyjnych, pomagających zapobiegać, diagnozować i leczyć choroby, monitorować stan zdrowia, prowadzić odpowiedni tryb życia. Sativex - nazwa handlowa preparatu farmaceutycznego produkowanego przez brytyjską firmę farmaceutyczną GW Pharmaceuticals. Uzyskał rozgłos jako pierwszy specyfik na bazie marihuany zarejestrowany w Europie. Lek dostępny jest na receptę w Kanadzie, a w Wielkiej Brytanii istnieje możliwość terapii w szczególnych warunkach. W Polsce jest dostępny od grudnia 2012 na receptę "różową", ze wskazaniem w celu łagodzenia umiarkowanych oraz ciężkich objawów spastyczności u pacjentów cierpiących na stwardnienie rozsiane, u których stosowanie innych leków okazało się nieskuteczne.

    Elektroniczna Dokumentacja Medyczna (EDM) – zbiór danych, mogący stanowić element systemu informatycznego do obsługi szpitala (HIS – Hospital Information System) przechowujący całość lub wybrane elementy dokumentacji medycznej indywidualnej (odnosząca się do poszczególnych pacjentów korzystających ze świadczeń zdrowotnych) i zbiorczej (odnosząca się do ogółu pacjentów lub określonych grup pacjentów korzystających ze świadczeń zdrowotnych).

    Kostniakomięsak (łac. osteosarcoma, inaczej mięsak kościopochodny) – złośliwy, pierwotny nowotwór tkanki kostnej. Rozpoznawany jest najczęściej u pacjentów płci męskiej w wieku od 12 do 24 lat, choć zdarza się również w wieku podeszłym. Pierwotny guz lokalizuje się zwykle w kościach długich tworzących staw kolanowy (przynasada dalsza kości udowej i przynasada bliższa kości piszczelowej). Ta lokalizacja dotyczy około 50% pacjentów. Inna częsta lokalizacja to bliższy odcinek kości ramiennej. Kostniakomięsak rozwija się najczęściej na podłożu zdrowej kości, ale może również powstać w miejscu wcześniejszych zmian łagodnych: dysplazji włóknistej, zawału kostnego, choroby Pageta, wyrośli chrzęstno-kostnej. Przerzuty odległe szerzą się drogą krwionośną, lokalizują się najczęściej w płucach i w chwili rozpoznania choroby obecne są u ponad połowy pacjentów.

    Szpital – jedna z najważniejszych jednostek organizacyjnych w systemie opieki zdrowotnej. W szpitalu udziela się świadczeń zdrowotnych w warunkach zamkniętych. Najważniejszym zadaniem szpitali jest leczenie pacjentów, ale oprócz tego zajmują się opieką zdrowotną ludzi zdrowych, np. szpitale położnicze. Zespół Münchhausena – choroba z grupy zaburzeń pozorowanych polegająca na wywoływaniu u siebie objawów somatycznych w celu wymuszenia na personelu medycznym hospitalizacji. Pacjenci domagają się operacji chirurgicznych, aby doprowadzić do deformacji zdrowego organizmu. Zespół występuje u osób, które mają zaburzenia osobowości, zwłaszcza w psychopatii, oraz osób z tendencjami masochistycznymi lub obsesyjnymi. Celem zachowania jest wejście w rolę chorego. Zachowanie to często wiąże się ze znacznymi nieprawidłowościami w zakresie związków z innymi ludźmi.

    Dodano: 20.12.2012. 17:17  


    Najnowsze