• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nasycenie komórek tłuszczowych przyczyną problemów zdrowotnych

    10.11.2010. 15:49
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Według wyników nowych badań dofinansowanych częściowo ze środków unijnych komórki tłuszczowe osób otyłych wydają się mieć swoje ograniczenia, co do ilości tłuszczu, jaki mogą zmagazynować. Po osiągnięciu tego limitu uruchamia się wiele procesów biologicznych, które nie dopuszczają do dalszego rozszerzania się tkanki tłuszczowej i mogą wywołać niektóre problemy zdrowotne powiązane z otyłością, takie jak cukrzyca typu 2 i choroby sercowo-naczyniowe.

    Badania, których wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie International Journal of Obesity, otrzymały wsparcie unijne z grantu Marie Curie i projektu HEPADIP (Tkanka wątrobowa i tłuszczowa oraz jej funkcje w syndromie metabolicznym), który został dofinansowany z tematu "Nauki o życiu, genomika i biotechnologia na rzecz zdrowia" Szóstego Programu Ramowego (6PR). Odkrycia mogą pomóc w wyjaśnieniu, dlaczego niektóre osoby otyłe zapadają na cukrzycę, choroby sercowo-naczyniowe i nowotwory a inne nie.

    "Rzecz, której nadal w pełni nie poznaliśmy to sposób kontrolowania rozszerzania się tkanki tłuszczowej u zdrowych osób oraz różnice, jakie mogą występować w tym procesie wśród osób otyłych, borykających się z problemami zdrowotnymi, takimi jak syndrom metaboliczny" - wyjaśnia dr Jaswinder Sethi z Instytutu Nauk Metabolicznych Uniwersytetu Cambridge w Wlk. Brytanii.

    Niektórzy naukowcy są przekonani, że magazynowanie nadmiaru tłuszczu nie prowadzi bezpośrednio do syndromu metabolicznego, a raczej istnieje limit ilości tłuszczu, jaka może zostać bezpiecznie zmagazynowana, zanim organizm zareaguje w sposób, który wywołuje wiele problemów zdrowotnych, wiązanych często z otyłością.

    Okazuje się, że kluczem do procesu jest białko zwane SFRP1 (ang. secreted frizzled-related protein 1), wytwarzane przez komórki tłuszczowe. Wraz ze wzrostem ilości komórek i tkanek tłuszczowych wzrasta poziom białka SFRP1. Zdaniem zespołu istnieje dowód na to, że białko SFRP1 sprzyja rozszerzaniu się tkanki tłuszczowej.

    Aczkolwiek poziom tego białka nie podnosi się w nieskończoność i osiąga szczyt przy umiarkowanej otyłości. W rzeczywistości poziom białka SFRP1 stopniowo maleje u osób patologicznie otyłych. Naukowcy spekulują, że białko SFRP1 może współpracować z innymi molekułami, aby reagować na dostępność energii. Jeżeli istnieje nadmiar energii, molekuły określają, na ile może się rozszerzyć tkanka tłuszczowa.

    Spadający poziom białka SFRP1 może być przyczyną problemów metabolicznych pojawiających się u osób otyłych. W szczególności tkanka tłuszczowa otyłych osób chorych na cukrzycę wykazuje spadek poziomu białka SFRP1.

    "Białko SFRP1 wydaje się być ściśle powiązane z pewnego rodzaju punktem krytycznym, którego przekroczenie powoduje znaczącą zmianę sposobu kontrolowania tkanki tłuszczowej z efektem domina dla naszego ogólnego metabolizmu" - zauważa dr Sethi. "Sądzimy, że w przypadku osób bardzo otyłych może to być początkowe zdarzenie, które wywołuje syndrom metaboliczny i przewlekłe problemy zdrowotne z nim związane, takie jak cukrzyca i choroby sercowo-naczyniowe."

    Poznanie tych złożonych ścieżek molekularnych może ostatecznie przyczynić się do opracowania metod leczenia chorób metabolicznych powiązanych z otyłością. Jak podkreślają naukowcy, wskaźniki otyłości rosną pomimo działań promujących zmiany trybu życia, które obniżają ryzyko nadmiernego przybierania na wadze. Naukowcy podsumowują, że te nowe odkrycia mogą znaleźć "potencjalne zastosowanie terapeutyczne w leczeniu powikłań metabolicznych związanych z otyłością".

    Zespół doszedł do swoich odkryć na podstawie profilowania genów człowieka i badań genetycznych myszy, którego celem było zbadanie, co dzieje się wraz z przyrostem komórek i tkanek tłuszczowych.

    Dodatkowe dofinansowanie badań zapewniła brytyjska Rada ds. Badań Biologicznych i Biotechnologicznych (BBSRC) oraz Rada Badań Medycznych (MRC). W badaniach wzięli również udział naukowcy z Finlandii i Hiszpanii.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Otyłość brzuszna – zwana inaczej "otyłością centralną", "otyłością typu jabłko", "otyłością trzewną", "otyłością wisceralną", "otyłością androidalną". Jest częściej spotykana u mężczyzn niż u kobiet. Jej powikłaniami mogą być: Otyłość (łac. obesitas) – patologiczne nagromadzenie tkanki tłuszczowej w organizmie, przekraczające jego fizjologiczne potrzeby i możliwości adaptacyjne, mogące prowadzić do niekorzystnych skutków dla zdrowia. Za otyłość uważa się stan, w którym tkanka tłuszczowa stanowi więcej niż 20% całkowitej masy ciała u mężczyzn oraz 25% u kobiet. Otyłości towarzyszy nadwaga, czyli nadmierna masa ciała powyżej masy optymalnej. Dieta odchudzająca, własc. dieta redukująca – zestaw zaleceń dietetycznych, zazwyczaj w postaci jadłospisów, których celem jest zmniejszenie ilości tkanki tłuszczowej, np. w leczeniu otyłości lub dla poprawy wyglądu.

    Otyś (forma żeńska Otyś/Otysiowa, liczba mnoga Otysiowie) – polskie nazwisko. Nosi je około 59 osób. Najwięcej osób o tym nazwisku mieszka na terenie Warszawy. Odchudzanie jest procesem, który polega na zmniejszaniu masy, do prawidłowej masy ciała, zapewniającej optymalny stan zdrowia. Proces ten, w ujęciu biologicznym, zmierza do poprawy trawienia, spalaniu tkanki tłuszczowej i tworzeniu mięśniowej, zmniejszenia zapotrzebowania na pokarmy, a w efekcie ogólnej zmianie odżywiania. W ujęciu psychologicznym wywołuje zadowolenie, podwyższenie własnej samooceny, poczucie atrakcyjności oraz wzrost wiary we własne możliwości; może przeciwdziałać stanom nadwagi i otyłości.

    Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (ang. nonalcoholic fatty liver disease, NAFLD) - stłuszczenie wątroby którego przyczyną są inne czynniki niż nadmierne spożycie alkoholu. Podstawowymi czynnikami ryzyka prowadzącymi do NAFLD jest otyłość (i powiązany z nią zespół metaboliczny) oraz cukrzyca typu 2 (i powiązana z nią insulinooporność). Stłuszczenie wątroby prowadzić może w konsekwencji do zapalenia wątroby, a następnie w przebiegu choroby do zwłóknienia i marskości. Lorkaseryna – organiczny związek chemiczny, potencjalny nowy lek zmniejszający łaknienie, który przeznaczony byłby do podawania doustnego w postaci tabletek (10 mg raz lub dwa razy na dobę), przy jednoczesnym wprowadzeniu zmian w nawykach żywieniowych i trybie życia. Działa centralnie. Jest wybiórczym agonistą receptora serotoninowego 2C (5HT2C) w podwzgórzu. Wskazaniem do jego stosowania jest otyłość (wskaźnik BMI ≥ 30) lub nadwaga (wskaźnik BMI ≥ 27) przy jednoczesnym współistnieniu przynajmniej jednego czynnika zwiększającego śmiertelność i związanego z otyłością, np. cukrzyca typu 2. Obecnie lek znajduje się w fazie przedrejestracyjnej na terenie krajów UE i Wielkiej Brytanii. Został pozytywnie oceniony w USA przez komisję doradczą FDA – uznano na podstawie załączonych wyników badań doświadczalnych, że potencjalne korzyści przewyższają potencjalne działania niepożądane podczas długotrwałego stosowania w grupie osób z otyłością lub nadwagą. Ten związek chemiczny pretendujący do uznania za lek został opracowany przez firmę farmaceutyczną Arena Pharmaceuticals. Zastrzeżona nazwa handlowa (jeszcze niepotwierdzona) to Lorqess. Lorkaseryna byłaby medykamentem do leczenia otyłości przeznaczonym dla osób dorosłych.

    WHR (ang. waist-hip ratio) – jest współczynnikiem powstałym przez podzielenie obwodu talii przez obwód bioder (pomiary dokonywane w dowolnej jednostce miar). WHR stanowi wskaźnik dystrybucji tkanki tłuszczowej w ciele człowieka i jest wyznacznikiem określającym rodzaj sylwetki ciała (sylwetka w kształcie gruszki bądź jabłka) oraz typ otyłości (otyłość brzuszna bądź pośladkowo-udowa). Zdrowe odżywianie - sposób odżywiania, polegający na przyjmowaniu substancji korzystnych dla zdrowia w celu zapewnienia lub poprawy zdrowia. Istotne jest zmniejszenie ryzyka wystąpienia chorób takich jak otyłość, nowotwory, choroby serca. Zdrowa dieta polega na przyjmowaniu odpowiednich ilości niezbędnych składników odżywczych i wody. Składniki pokarmowe mogą być dostarczane w postaci różnych produktów, dlatego wiele sposobów odżywiania i diet może być uznane za zdrowe. Należy zapewnić odpowiednią ilość makroskładników (tłuszcze, białka, węglowodany), mikroskładników (sole mineralne) oraz energii niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania organizmu.

    Zespół Alströma (ang. Alström syndrome, ALMS) – choroba genetyczna o sposobie dziedziczenia autosomalnym recesywnym, charakteryzująca się cukrzycą typu 1, retinopatią barwnikową, głuchotą, otyłością i hipogonadyzmem. Pierwsze objawy zespołu pojawiają się bezpośrednio po urodzeniu; później ujawniają się zaburzenia widzenia i głuchota. Przyczyną choroby jest mutacja w genie ALMS1 w locus 2p13. Zespół opisał szwedzki psychiatra Carl Henry Alström ze współpracownikami w 1959 roku.

    Proopiomelanokortyna (POMC) – polipeptyd prekursorowy, który ulega obróbce potranslacyjnej specyficznie dla określonej tkanki, dając w efekcie aktywne biologicznie hormony peptydowe. Produkty POMC odgrywają rolę w tak różnorodnych zjawiskach jak otyłość, depresja, pigmentacja skóry, rozwój nadnerczy oraz w regulacji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.

    Skorygowany obwód szyi – prosty wskaźnik, mający pomocnicze znaczenie w diagnostyce zespołu bezdechu śródsennego, pozwalający na stratyfikację ryzyka jego wystąpienia u osób otyłych. Otyń (niem. Deutsch-Wartenberg, Wartenberg) – wieś gminna w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Otyń, nad rzeką Śląska Ochla.

    Endokrynologia, Otyłość i Zaburzenia Przemiany Materii – oficjalny kwartalnik Polskiego Towarzystwa Badań nad Otyłością wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Marek Bolanowski. Zastępcami redaktora naczelnego jest prof. Ewa Małecka-Tendera. Zapalenie stawów wywołane jelitowym zespoleniem omijającym (ang. intestinal bypass arthritis) – postać zapalenia stawów występująca u osób z wykonanym zespoleniem jelita czczego z jelitem grubym, stosowanym w leczeniu otyłości.

    Gruczoły snu zimowego, tkanka tłuszczowa brunatna, tłuszcz brunatny – rodzaj silnie unaczynionej i unerwionej tkanki tłuszczowej o brunatnym zabarwieniu, utworzony z wielopęcherzykowych komórek tłuszczowych, zawierającej wiele kropelek tłuszczu o różnej wielkości. Torebka tłuszczowa nerki (łac. capsula adiposa renis) – zbudowana z tkanki tłuszczowej osłonka otaczająca nerkę z nadnerczem i wypełniającą przestrzeń powięzi nerkowej. Torebka tłuszczowa nie przylega bezpośrednio do miąższu nerki, leży właściwie na torebce włóknistej nerki. Grubość torebki jest zależna od wieku i stanu odżywienia, najczęściej wynosi około 2-3 cm. Jest ona mniejsza u noworodków i osób z niedoborem masy ciała. U osób silnie wychudzonych zdarza się, że dochodzi do całkowitego zaniku tkanki tłuszczowej okołonerkowej. Ponadto grubość torebki tłuszczowej bywa rożna w różnych jej częściach – po stronie przedniej są miejsca, w których jest brak tkanki tłuszczowej i torebka włóknista przylega bezpośrednio do powięzi nerkowej.

    Dodano: 10.11.2010. 15:49  


    Najnowsze