• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Naukowcy dają nadzieję osobom cierpiącym na wypadanie narządów

    17.05.2011. 17:37
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Naukowcy ze Skandynawii odkryli nowy sposób na leczenie osób cierpiących na wypadanie narządów miednicy. Wyniki badań zaprezentowane w czasopiśmie New England Journal of Medicine ujawniają, że zastosowanie syntetycznej siatki może być dla pacjentów korzystniejsze niż tradycyjny zabieg chirurgiczny. Zespół pracujący pod kierunkiem Karolinska Institutet ze Szwecji twierdzi, że syntetyczna siatka nie tylko przywraca anatomię narządów rodnych, ale może również zapewnić skuteczne łagodzenie objawów.

    W znaczeniu medycznym wypadnięcie oznacza jednostkę chorobową polegającą na obniżeniu lub wypadnięciu narządów, np. macicy lub zastawek serca. W toku wcześniejszych badań odkryto, że tradycyjna operacja mająca usunąć wypadanie czasami nie zdaje egzaminu, zapewniając pacjentom wyniki dalekie od doskonałości. W samej tylko Szwecji co roku przeprowadzanych jest 7.500 tego typu operacji.

    Ostatnie badania skupiły się na wypadaniu narządów rodnych, powszechnego schorzenia poporodowego, które polega na utracie podpory narządów miednicy i pochwy. Narządy miednicy obniżają się i mogą chwilami wystawać przez otwór pochwy. Naukowcy porównali tradycyjny zabieg chirurgiczny usunięcia wypadania z nową metodą polegającą na chirurgicznym wszczepieniu siatki polipropylenowej, aby zapewnić stałe podparcie osłabionemu dnu miednicy.

    Ocenie poddanych zostało 389 kobiet zakwalifikowanych losowo do leczenia w ramach badań. W sumie 200 kobiet poddano leczeniu za pomocą przezpochowowej siatki, a pozostałe uczestniczki przeszły tradycyjne zszycie pochwy (chirurgiczną naprawę ubytku w ścianie pochwy). Zespół odkrył, że pod koniec pierwszego roku zamierzony skutek zabiegu utrzymał się u 60,8% kobiet leczonych za pomocą przezpochwowej siatki w porównaniu z 34,5% kobietami poddanymi zszyciu pochwy. Ponadto chirurgiczny zabieg naprawczy za pomocą siatki zmniejszył również ryzyko nawrotu.

    Niemniej należy zauważyć, że zastosowanie siatki syntetycznej może również zwiększyć ryzyko powikłań. Wyniki śródoperacyjne były wyższe w grupie poddanej zabiegowi z użyciem siatki w stosunku do grupy, u której wykonano zszycie pochwy, a wskaźniki perforacji pęcherza wyniosły odpowiednio dla powyższych grup 3,5% i 0,5%. Zabieg chirurgiczny trwał również dłużej w przypadku pierwszej grupy i pojawiło się wiele przypadków, w których wystąpiły problemy związane z siatką w ciągu pierwszego roku od przeprowadzenia operacji.

    "Ta nowa metoda ma niewątpliwą przewagę nad tradycyjnym zabiegiem chirurgicznym" - wyjaśnia profesor Christian Falconer z Karolinska Institutet, starszy konsultant w Danderyd Hospital i współautor artykułu. "Aczkolwiek fakt wzrostu ryzyka powikłań oznacza, że musimy dokładnie poinformować pacjentkę i rozważyć za i przeciw każdej z metod w każdym indywidualnym przypadku."

    Profesor Falconer twierdzi, że wyniki badań są ważne, ponieważ potwierdzają nową metodę terapeutyczną co do zasady i ustanawiają zastosowanie stałego podparcia pochwy jako kolejny sposób leczenia wypadania narządów miednicy.

    Aczkolwiek zespół zaznacza, że potrzebne są dalsze prace zarówno nad materiałem, jak i samą metodą leczenia, by pomóc w identyfikacji pacjentek, które mogą skorzystać z niej i obniżyć ryzyko powikłań.

    Wkład w badania wnieśli eksperci z Danii, Finlandii i Norwegii.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Hemikorporektomia (halfektomia, ang. hemicorporectomy, halfectomy) – procedura chirurgiczna, polegająca na odcięciu kończyn dolnych, narządów płciowych, narządów miednicy mniejszej (moczowodów, odbytnicy). Zabieg jest bardzo okaleczający, wykonywany z takich wskazań jak zaawansowane nowotwory złośliwe, rozległe urazy, odleżyny, zapalenie kości. Liczba opisanych w literaturze przypadków wynosi około kilkudziesięciu. Pierwszą udaną hemikorporektomię przeprowadzili J. Bradley Aust i Karel B. Absolon w 1961 roku.

    Hak chirurgiczny - narzędzie chirurgiczne służące do odciągania brzegów tkanek podczas operacji. Służy on do odsłaniania głębiej położonych tkanek i narządów oraz do podtrzymywania różnych narządów podczas przeprowadzania operacji.

    Ćwiczenia Kegla to ćwiczenia zaprojektowane w latach 40. XX wieku przez amerykańskiego lekarza Arnolda Kegla dla wzmocnienia mięśnia łonowo-guzicznego (łac. musculus pubococcygeus). Ćwiczenia mają na celu wzmocnienie i naukę kontrolowania mięśni dna miednicy. Ćwiczenia Kegla polegają na zaciskaniu mięśni pochwy i odbytu na ok. 8-10 sekund i powtarzaniu tej czynności w krótkich odstępach czasu zaczynając od 5 powtórzeń dochodząc aż do 25 w miarę wzmacniania się mięśni. Wzmocnione i bardziej elastyczne mięśnie ułatwiają poród, zapobiegają opuszczaniu się narządów i wysiłkowemu nietrzymaniu moczu, zwiększają też satysfakcję seksualną kobiet. Ćwiczenia te nie są mniej efektywne niż stymulowanie mięśni przepony miednicy za pomocą prądu elektrycznego, a wręcz przeciwnie, są zalecane ponieważ nie stanowią tak wielkiego obciążenia psychicznego i czasowego dla pacjentek.

    Obrzezanie (rzadziej cyrkumcyzja, łac. circumcisio) – zabieg usunięcia niektórych fragmentów zewnętrznych narządów płciowych mężczyzny.
    Określenie to stosuje się również wobec zabiegu usunięcia całości lub części żeńskich zewnętrznych narządów płciowych (tzw. obrzezanie kobiet).

    Układ narządów, system organów – zespół połączonych funkcjonalnie narządów wyspecjalizowanych w wykonywaniu skomplikowanych czynności fizjologicznych koniecznych dla zachowania homeostazy. Układy narządów tworzą organizm.

    Układ narządów, system organów – zespół połączonych funkcjonalnie narządów wyspecjalizowanych w wykonywaniu skomplikowanych czynności fizjologicznych koniecznych dla zachowania homeostazy. Układy narządów tworzą organizm.

    Siatka dyfrakcyjna echelle (od fr. echelle - schody lub drabina) to rodzaj siatki dyfrakcyjnej zoptymalizowanej pod kątem wzmocnienia światła w wysokich rzędach widma. Wykonywana jest jako siatka typu odbiciowego. Na jej powierzchni znajdują się schodkowate nacięcia napylone warstwą metalu odbijającego światło, których szerokość i wysokość jest dobrana w taki sposób, żeby uzyskać jasny obraz wysokich rzędów widma dla dużych kątów padania wiązki swiatła. Ponieważ wysokie rzędy widma w znacznym stopniu nakładają się na siebie, w celu praktycznego wykorzystania takiej siatki konieczne jest zastosowanie dodatkowego elementu separującego, którym może być szklany pryzmat lub zwykła siatka dyfrakcyjna umieszczona na drodze światła odbitego od siatki echelle. Siatka tego rodzaju jest wykorzytywana m.in. w astronomicznych spektrografach wysokiej rozdzielczości, takich jak HARPS.

    Dodano: 17.05.2011. 17:37  


    Najnowsze