• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Naukowcy: Dostęp do innowacji medycznych wciąż zbyt ograniczony

    09.12.2010. 00:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Dostęp polskich pacjentów do najnowszych metod leczenia pozostawia wiele do życzenia - mówili uczestnicy Grupy Roboczej na Rzecz Innowacji w Ochronie Zdrowia podczas konferencji, która odbyła się 7 grudnia w siedzibie Polskiej Akademii Nauk.



    Grupa Robocza przygotowała raport pt. "Zwiększanie dostępu do innowacji w ochronie zdrowia w Polsce". Jak z niego wynika, główne przeszkody to: brak nowych regulacji prawnych, niedostatek narzędzi - np. rejestrów chorób, niewystarczający dostęp do nowoczesnego sprzętu, niewykorzystywanie potencjału opieki ambulatoryjnej oraz domowej, zaledwie 1-proc. wzrost liczby badań klinicznych w porównaniu z rokiem 2009 i systemowe hamulce w udostępnianiu innowacyjnych leków.

    "Innowacyjne leki stanowią tylko 15 proc. polskiego rynku aptecznego, co plasuje Polskę na jednym z ostatnich miejsc w Unii" - mówił prof. Andrzej Rychard z Instytutu Filozofii i Socjologii PAN. -"Jest bezpośredni związek między nakładami na naukę i edukację a dostępem do opieki zdrowotnej - niskie nakłady sprawiają na przykład, że lekarze specjaliści emigrują".

    Dostęp do nowoczesnej diagnostyki, leczenia i opieki ogranicza niski poziom finansowania. Całkowite (publiczne i prywatne) wydatki na opiekę zdrowotną stanowią w Polsce tylko 7 proc. PKB. Jest to mniej niż na Słowacji (7,8 proc.), czy na Węgrzech (7,2 proc.). Wydatki publiczne w Polsce stanowią 4,87 proc. PKB, a przeciętnie w krajach OECD są o 2 punkty procentowe wyższe.

    Według danych OECD w Polsce dostępność badań diagnostycznych z użyciem rezonansu magnetycznego oraz tomografii komputerowej należy do najniższych wśród krajów UE. Sprawne funkcjonowanie sektora zdrowotnego zależy też od wykorzystania nowoczesnych technologii, takich jak e-health czy chirurgia małoinwazyjna. Rozwój warunków do leczenia na odległość, czy krótszy czas rekonwalescencji po operacjach oznaczałby skrócenie czasu hospitalizacji.

    "Drugie wydanie raportu poświęciliśmy analizie dostępu do innowacji w leczeniu i profilaktyce nowotworów, cukrzycy oraz osteoporozy, które w perspektywie starzenia się populacji, są coraz większym wyzwaniem. Często nie udaje się uratować ludzi, którzy mogliby jeszcze wiele lat żyć i pracować" - mówiła prof. Antonina Ostrowska z Instytutu Filozofii i Socjologii PAN.

    Pierwsze wydanie raportu ukazało się w 2008 r.

    "Długość życia w Polsce rośnie, ale dotyczy to głównie lepiej wykształconych i zamożniejszych. Mężczyzna z wyższym wykształceniem z miasta żyje przeciętnie o 14 lat dłużej niż jego rówieśnik z wykształceniem podstawowym mieszkający na wsi. W przypadku kobiet różnica wynosi około 9 lat. By to zmienić, trzeba edukować społeczeństwo - aby ludzie wcześniej zgłaszali się do lekarza i dbali o zdrowie" - mówiła prof. Ostrowska.

    Problemem jest też opór wobec wdrażania strategii innowacyjnych UE i deklarowanych priorytetów, zapisanych w krajowych dokumentach, takich jak Narodowy Program Zdrowia i Strategia Rozwoju Ochrony Zdrowia. "Dokumenty mamy dobre, ale działania im odpowiadające wysoce niedostateczne" - mówiła prof. Stanisława Golinowska z Instytutu Zdrowia Publicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.

    Jednocześnie eksperci zwrócili uwagę na pozytywne zmiany. Jak mówił prof. Waldemar Karnafel z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, przykładem udanych działań może być program obejmujący ciężarne kobiety chore na cukrzycę. Dzięki niemu w ciągu 15 lat praktycznie wyeliminowano związane z cukrzycą zagrożenia dotyczące matki i dziecka, i co roku rodzi się 2000 zdrowych dzieci. Duży postęp miał miejsce także w kardiologii i onkologii.

    "W żadnym kraju nie da się zapewnić powszechnego dostępu do wszelkiego rodzaju innowacji - zaznaczył dyrektor Agencji Oceny Technologii Medycznych dr Wojciech Matusewicz. Zwrócił uwagę, że nowe skuteczne metody leczenia są wprowadzane - mimo wysokich kosztów - na przykład w hematologii.

    Mimo wcześniejszych zapowiedzi w spotkaniu nie wziął udziału przedstawiciel Ministerstwa Zdrowia.

    PAP - Nauka w Polsce, Paweł Wernicki

    krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Ekonomika zdrowia dziedzina ekonomii zajmująca się gospodarowaniem zasobami w systemie opieki zdrowotnej. W szerszym znaczeniu jest to dziedzina obejmująca zarządzanie niedostatkiem środków finansowych w stosunku do nieograniczonego zapotrzebowania na rynku usług zdrowotnych. W Polsce rozwój ekonomiki zdrowia nastąpił w latach 70 - tych XX wieku - kiedy w krajach rozwiniętych wzrosły koszty związane z opieką zdrowotną. Do podejmowania działań w obszarze ochrony zdrowia niezbędne są narzędzia - ekonomiczne analizy i oceny. Dostępność transportowa – stopień łatwości z jakim można dostać się do danego miejsca, dzięki istnieniu sieci infrastruktury i usług transportowych. Dany punkt obszaru jest tym dostępniejszy transportowo, im więcej jest innych punktów, do których można dotrzeć zadowalająco szybko, tanio i sprawnie. Zostało stworzonych i zdefiniowanych szereg specyficznych pojęć tej dostępności, takich jak: dostępność czasowa, dostępność gałęziowa, dostępność wielogałęziowa (multimodalna), dostępność transportu publicznego, dostępność do węzłów transportowych, dostępność potencjałowa (ang. potential accessibility) i inne. Centrum Innowacji, Transferu Technologii i Rozwoju Uniwersytetu (CITTRU) powstało w 2003 roku. Rolą tej jednostki Uniwersytetu Jagiellońskiego jest wspieranie rozwoju nowoczesnej nauki m.in. poprzez marketing innowacji i badań naukowych, popularyzację wiedzy i promocję nowych metod komunikacji naukowej oraz aplikowanie o fundusze na rozwój uczelni.



    e-zdrowie- narzędzia lub rozwiązania obejmujące produkty, systemy i usługi wychodzące poza zakres prostych aplikacji internetowych. Wiążą się one z narzędziami dla organów i pracowników służby zdrowia oraz dostosowane do indywidualnych potrzeb systemy opieki zdrowotnej dla pacjentów i obywateli. Są to na przykład sieci informacji o zdrowiu, elektroniczne książeczki zdrowia, usługi świadczone w ramach opieki telemedycznej, osobiste przenośne systemy komunikacji, portale poświęcone zdrowiu oraz wiele innych narzędzi na bazie technologii informacyjno-komunikacyjnych, pomagających zapobiegać, diagnozować i leczyć choroby, monitorować stan zdrowia, prowadzić odpowiedni tryb życia. Zdrowie publiczne – nauka zajmująca się zdrowiem na poziomie populacji ludzkiej. Profesor Uniwersytetu Yale, C.-E.A. Winslow, zaproponował w roku 1920 następującą definicję: “zdrowie publiczne jest nauką i sztuką zapobiegania chorobom, przedłużania życia, promowania zdrowia i sprawności fizycznej poprzez zorganizowane wysiłki na rzecz higieny środowiska, kontroli chorób zakaźnych, szerzenia zasad higieny osobistej, organizowania służb medycznych i opiekuńczych w celu wczesnego rozpoznawania, zapobiegania i leczenia oraz rozwijania takich mechanizmów społecznych, które zapewnią każdemu standard życia umożliwiający zachowanie i umacnianie zdrowia".

    Porozumienie Zielonogórskie – federacja związków pracodawców ochrony zdrowia, głównie działających w zakresie Podstawowej Opieki Zdrowotnej i specjalistyki ambulatoryjnej, które powstało w celu stworzenia jednolitej organizacji, występującej w zbiorowym interesie swoich członków, zwłaszcza wobec dysponentów publicznych funduszy na rzecz ochrony zdrowia w Polsce. Obecnie do Porozumienia należą świadczeniodawcy wszystkich województw z wyjątkiem zachodniopomorskiego i wielkopolskiego, tworząc 15 związków regionalnych. Narodowy System Innowacji (NSI) – zbiór instytucji, które wspólnie bądź indywidualnie działają dla rozwoju i rozprzestrzeniania się nowych technologii oraz tworzą pewną strukturę. Dzięki licznym sprzężeniom zwrotnym, które między nimi występują możliwe jest sprawne tworzenie, selekcjonowanie, absorpcja i dystrybucja innowacji. NSI jest narzędziem służącym do analizy krajowej specyfiki innowacji w procesach globalizacyjnych.

    Dostępność (niezawodność): Miara dostępności (ang. availability) – jedna z podstawowych miar określenia stopnia odporności systemu. Pojęcie dostępności oznacza czas bezawaryjnego działania usługi w stosunku do całości czasu, w którym usługa ta powinna być klientom świadczona. Dostępność 90% znaczy więc, że na 100 jednostek czasu 90 przypadło na czas, w którym system działał bezawaryjnie. Pozostałe 10 jednostek to czas w którym system był w stanie awarii bądź odzyskiwania pełnej funkcjonalności po niej. Pielęgniarka w rozumieniu prawa polskiego (stosownie do art. 8 pkt. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej w odniesieniu do mężczyzn stosuje się formę pielęgniarz) – samodzielny zawód z grupy specjalistów do spraw zdrowia. Sprawuje opiekę medyczną nad pacjentem (m.in. pielęgnacja pacjenta, podawanie leków, wykonywanie iniekcji, wlewów dożylnych), asystuje lekarzowi w czasie zabiegów, operacji, wypełnia zlecenia lekarskie w procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji, a także zajmuje się szeroko rozumianą edukacją zdrowotną i promocją zdrowia. Dawniej posiadała wykształcenie średnie (liceum medyczne, medyczne studium zawodowe), a obecnie wyższe pierwszego stopnia (licencjat pielęgniarstwa), drugiego stopnia (magister pielęgniarstwa) lub trzeciego stopnia (doktor nauk o zdrowiu) uzyskiwany na wydziałach zdrowia publicznego lub pielęgniarstwa i położnictwa uczelni medycznych.

    Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie istnieje od ponad czterdziestu lat. Zaspokaja potrzeby zdrowotne dzieci i młodzieży do okresu noworodkowego do 18. roku życia w zakresie diagnostyki, leczenia szpitalnego, rehabilitacji leczniczej i ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Jeśli jest niezbędna kontynuacja leczenia Szpitalu, możliwa jest opieka nad pacjentami do wieku 25 lat. Część swojej oferty Szpital kieruje również do pacjentów dorosłych. Dotyczy to przede wszystkim badań diagnostycznych, ale także porad specjalistycznych i rehabilitacji leczniczej.

    Open Government (z ang. otwarty rząd) jest koncepcją zmian funkcjonowania instytucji publicznych, których celem jest zwiększanie dostępu do informacji publicznej i innych zasobów informacyjnych będących w posiadaniu instytucji publicznych, jak również działania na rzecz zwiększenia poziomu transparentności administracji publicznej. Rozwój koncepcji otwartego rządu jest ściśle związany z postępem technologicznym, dostępnością cyfrowych narzędzi ułatwiających komunikację oraz usieciowieniem funkcjonowania jednostek i instytucji.

    Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) – państwowa jednostka organizacyjna działająca na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Fundusz wypełnia w polskim systemie opieki zdrowotnej funkcję płatnika: ze środków pochodzących z obowiązkowych składek ubezpieczenia zdrowotnego, NFZ finansuje świadczenia zdrowotne udzielane ubezpieczonym i refunduje leki. Obserwacja w pielęgniarstwie: "Obserwacja jest to uważne oglądanie, spostrzeganie elementów wyglądu i zachowania człowieka lub przedmiotów i zjawisk, w tym m. in. niewerbalnych aspektów komunikowania się." Celem obserwacji pielęgniarskiej jest uzyskanie informacji (danych) o pacjencie, jego rodzinie i środowisku. Istotą obserwacji jest obiektywne spostrzeganie objawów, różnego rodzaju zmian w zachowaniu podmiotu opieki, których nie można uzyskać za pomocą wywiadu, analizy dokumentacji czy pomiaru. Jeśli mamy do czynienia z dzieckiem jako podmiotem opieki, którego wiek i stan zdrowia uniemożliwiają bezpośredni werbalny kontakt, obserwacja jest często podstawową metodą w ocenie stanu zdrowia i w dużej mierze zależy od niej postępowanie pielęgniarskie, lekarskie, umożliwiające ratowanie zdrowia i życia pacjenta.

    Polityka zdrowotna – dział polityki społecznej, który, według Światowej Organizacji Zdrowia, "odnosi się do decyzji, planów i działań, które podejmowane są w celu osiągnięcia konkretnych celów opieki zdrowotnej w społeczeństwie. (...) Określa wizję przyszłości, która z kolei pomaga ustalić cele i punkty odniesienia w perspektywie krótko i średnioterminowej. To wyznacza priorytety oraz oczekiwane role poszczególnych grup. Buduje konsensus i informuje ludzi". Leszek Korporowicz - socjolog. Profesor Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego, Wydziału Nauk Społecznych Szkoły Wyższej im. Bogdana Jańskiego oraz Katedry Stosowanych Nauk Społecznych Politechniki Śląskiej. W latach 2010-2012 dyrektor Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1983 do 2008 r. pracownik naukowy w Zakładzie Socjologii Kultury Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Uczeń i współpracownik jednej z najbardziej cenionych postaci współczesnej polskiej socjologii, prof. Antoniny Kłoskowskiej. Praca doktorska opublikowana przez Oficynę Naukową w 1993 r. pt. Tworzenie sensu. Język, kultura, komunikacja. Praca habilitacyjna opublikowana przez Instytut Socjologii w 1996 r. pt. Osobowość i komunikacja w społeczeństwie transformacji podejmowała problematykę kulturowych wymiarów globalizacji, wielokulturowości. Autor prowadzi w Zakładzie Socjologii Kultury badań nad komunikacją międzykulturową, przeobrażeniami wartości społecznych oraz nad dynamiką rozwoju kulturowego jednostki oraz grup, procesami kształtowania tożsamości kulturowej. W latach dziewięćdziesiątych prof. Korporowicz uczestniczył w rozwoju polskich badań ewaluacyjnych (studiów nad badaniem wartości i skuteczności programów społecznych). Pod jego redakcją ukazała się wydana przez Oficynę Naukową w 1997 r. praca pt. Ewaluacja w edukacji; inicjował powstanie Polskiego Towarzystwa Ewaluacyjnego. Do 2009 roku był prorektorem Szkoły Wyższej im. Bogdana Jańskiego.

    Dodano: 09.12.2010. 00:33  


    Najnowsze