• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Naukowcy o nowych nadziejach dla osób z migotaniem przedsionków

    17.11.2010. 00:11
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Nowy lek przeciwzakrzepowy - riwaroksaban - skutecznie zapobiega udarom mózgu u osób z migotaniem przedsionków, a zarazem jest bezpieczny i wygodniejszy w użyciu niż stosowana od ponad pół wieku warfaryna - wykazało badanie o nazwie ROCKET AF.



    Prezentacja jego wyników była najbardziej oczekiwanym wydarzeniem na kongresie American Heart Association (AHA), który od soboty trwa w Chicago. "Po ponad 50 latach będziemy mogli wreszcie zaoferować pacjentom z migotaniem przedsionków skuteczne i bezpieczne leki, które znacznie ułatwią im życie" - podkreślali naukowcy.

    "Proszę sobie wyobrazić tłum dziennikarzy kłębiący się pod salą, w której obraduje kilkanaście osób. Nagle otwierają się drzwi i reporterzy rzucają się w kierunku wychodzących, zadając niecierpliwe pytania. W odpowiedzi słyszą jednak: +Nie możemy nic powiedzieć+. Nie jest to obrazek z żadnej głośnej rozprawy sądowej. Tak przed około 20 laty wyglądały obrady komitetu sterującego badaniem dotyczącym skuteczności nowego leku dla chorych z zawałem serca, w których brałam udział" - wspominała w rozmowie z PAP prof. Janina Stępińska, kierująca Kliniką Intensywnej Terapii Kardiologicznej Instytutu Kardiologii w Aninie i prezes-elekt Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Następnego dnia wszystkie poważne dzienniki zamieszczały publikacje na ten temat.

    W tym roku pod salą, w której obradował komitet sterujący badania ROCKET AF nie było już takich tłumów dziennikarzy, ale doniesienia o jego wynikach znowu można znaleźć w najważniejszych agencjach prasowych i czasopismach.

    O skali badania świadczy fakt, że objęto nim ponad 14 tys. pacjentów z migotaniem przedsionków (MP) z 45 krajów świata, w tym 528 z Polski.

    Migotanie przedsionków jest najczęstszym zaburzeniem rytmu serca. Jego częstość rośnie wraz z wiekiem - chorzy z MP stanowią 10 proc. populacji po 80. roku życia. W Polsce 400 tys. osób ma zdiagnozowane MP, a kardiolodzy przewidują, że w najbliższych dekadach liczba ta będzie szybko rosła.

    Osoby z tym zaburzeniem często doznają niepokojących objawów - kołatania serca, bólu w klatce piersiowej, a nawet utraty świadomości. Największym zagrożeniem dla ich zdrowia i życia jest jednak udar mózgu. Zdarza się on w tej grupie aż pięciokrotnie częściej i częściej też prowadzi do poważnej niepełnosprawności lub zgonu.

    "Dlatego, według najnowszych europejskich wytycznych, zapobieganie udarom zostało uznane za podstawowy element terapii pacjentów z MP" - powiedziała prof. Stępińska, która jako jedyna z polskich kardiologów znalazła się w komitecie recenzującym te zalecenia.

    Od ponad pół wieku, w profilaktyce udarów u osób z MP stosuje się warfarynę, doustny lek, który zmniejsza krzepliwość krwi blokując odnawianie się zasobów witaminy K w organizmie. Dla pacjentów jest to terapia bardzo uciążliwa - dawki leku muszą być indywidualnie dobierane. Lek wchodzi w interakcje z wieloma pokarmami (kapustą, sałatą, szpinakiem, soją, wątróbką), a także różnymi lekami, preparatami ziołowymi i alkoholem. W rezultacie, może zbyt silnie rozrzedzić krew, co grozi krwawieniami i bardzo niebezpiecznym udarem krwotocznym (potocznie zwanym wylewem) lub robić to za słabo, a wtedy pacjenci są słabiej chronieni przed udarem niedokrwiennym.

    Dlatego osoby, które stosują ten lek muszą bardzo regularnie - przynajmniej raz w miesiącu, a czasem i raz na tydzień - kontrolować parametry krzepliwości krwi i kontaktować się z lekarzem w celu dobrania dawki.

    "Brak możliwości takich regularnych kontroli sprawia, że wielu pacjentów nie stosuje warfaryny lub stosuje ją nieskutecznie" - podkreśliła na konferencji prasowej dr Elaine M. Hylek z Uniwersytetu w Bostonie, która komentowała wyniki badania ROCKET AF.

    Testowano w nim nowoczesny lek przeciwzakrzepowy - riwaroksaban, którego działanie polega na blokowaniu czynnika krzepnięcia Xa. Ogromną zaletą leku jest to, że nie wymaga on regularnych pomiarów krzepliwości krwi i jest przyjmowany raz dziennie. Podawano go połowie pacjentów, podczas gdy połowa otrzymywała warfarynę. Ani chorzy, ani naukowcy nie wiedzieli, kto otrzymuje dany lek, ponieważ w grupie otrzymującej riwaroksaban symulowano monitorowanie krzepliwości - wyjaśnił jeden z głównych autorów badania prof. Robert M. Califf z Duke University w Durham (Północna Karolina).

    Okazało się, że riwaroksaban co najmniej tak skutecznie, jak warfaryna obniżał ryzyko udaru mózgu bądź zatoru naczynia poza centralnym układem nerwowym. Co ważne, u pacjentów leczonych riwaroksabanem ryzyko udaru krwotocznego, uważanego za najbardziej niebezpieczny, było niższe o ponad 40 proc. niż w grupie stosującej warfarynę, a ryzyko zatoru obwodowego - aż o 77 proc. Śmiertelność z różnych przyczyn spadła o 15 proc. Lek zmniejszał również ryzyko krwotoku śródczaszkowego - o 33 proc., ryzyko krwotoku do organów kluczowych dla życia - o 31 proc. i o 50 proc. ryzyko zgonu z powodu krwawienia.

    Jak zaznaczyła dr Hylek, większość pacjentów w badaniu ROCKET AF miała wysokie ryzyko udaru. Była to również najbardziej obciążona pod względem zdrowotnym populacja chorych z MP, jaką dotychczas przebadano. Aż 55 proc. z nich przeszło już wcześniej udar mózgu, niemal wszyscy mieli nadciśnienie, 40 proc. cierpiało na cukrzycę, a 62 proc. na zastoinową niewydolność serca.

    Zdaniem naukowców, wyniki te wskazują, że riwaroksaban może być dobrą alternatywą dla warfaryny u pacjentów z MP i umiarkowanym lub wysokim ryzykiem udaru.

    "Moja mama, która ma ponad 80 lat i cierpi na MP oraz na szpiczaka mnogiego przyznała mi się, że marzy, by mogła stosować taki nowoczesny lek przeciwzakrzepowy" - podsumował prof. Califf.

    PAP - Nauka w Polsce, Joanna Morga 

    agt/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Skala CHA2DS2–VASc – w medycynie, skala służąca do oceny ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo–zatorowych u pacjentów z migotaniem przedsionków. Skala umożliwia wskazanie pacjentów z migotaniem przedsionków, u których konieczne jest wdrożenie terapii przeciwpłytkowej lub przeciwzakrzepowej. Skala CHADS – zwana także skalą CHADS2, w medycynie, skala służąca do oceny ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo – zatorowych u pacjentów z migotaniem przedsionków. Skala umożliwia wskazanie pacjentów z migotaniem przedsionków, u których niekoniecznym jest wdrożenie terapii przeciwpłytkowej lub przeciwzakrzepowej. Warfaryna – organiczny związek chemiczny, pochodna kumaryny, będąca antagonistą witaminy K. Jest używana w medycynie jako doustny środek przeciwzakrzepowy. Z punktu widzenia biochemicznego warfaryna nie jest antagonistą a inhibitorem, gdyż nie posiada działania antagonistycznego wobec receptora dla witaminy K. Warfaryna hamuje proces tworzenia aktywnej formy witaminy K.

    Ryzyko operacyjne jest rodzajem ryzyka związanego z realizacją swoich funkcji przez przedsiębiorstwo. Jest to szerokie pojęcie obejmujące między innymi ryzyko nadużyć finansowych, ryzyko prawne, fizyczne lub zagrożenia dla środowiska. Pojęcie ryzyka operacyjnego jest najczęściej związane z zarządzaniem ryzykiem programowym instytucji finansowych, które muszą być dostosowane do zaleceń Nowej umowy kapitałowej, znanej jako Bazylea II. W postanowieniach Bazylei II, zarządzanie ryzykiem rozdzielono na ryzyko kredytowe, rynkowe i operacyjne. W wielu przypadkach ryzyko kredytowe oraz ryzyko rynkowe jest obsługiwane przez wydziały finansowe spółek z tego względu, że zarządzanie ryzykiem operacyjnym może być koordynowane centralnie, lecz najczęściej zarządzanie wdrażane jest przez różne jednostki operacyjne. Kiła wrodzona – zakażenie krętkiem Treponema pallidum może nastąpić w każdym okresie ciąży, ale zmiany charakterystyczne dla kiły wrodzonej obserwuje się w przypadku zakażenia po 4 miesiącu ciąży, gdy zaczyna rozwijać się układ odpornościowy płodu. Wynika z tego, że patogeneza kiły wrodzonej zależna jest bardziej od odpowiedzi immunologicznej gospodarza niż od bezpośredniego szkodliwego wpływu T. pallidum. Ryzyko zakażenia płodu przez matkę chorą na kiłę wczesną wynosi 75–95% i zmniejsza się do około 35% jeżeli choroba trwa ponad 2 lata. Niewielkie ryzyko infekcji płodu dotyczy matek chorych na kiłę późną i utajoną. Natomiast zastosowanie odpowiedniego leczenia u matek przed 16 tygodniem ciąży powinno zapobiec zakażeniu płodu. Brak leczenia kiły u ciężarnej w 40% przypadków doprowadzi do śmierci płodu (częściej dochodzi do urodzeń martwych niż poronień), wcześniactwa, śmierci w okresie okołonoworodkowym lub rozwinięcia się objawów kiły wrodzonej. Przeprowadzone badania retrospektywne ujawniły, że u matek chorujących na kiłę ponad 2 lata 21% ciąż zakończyło się poronieniem lub urodzeniem martwego noworodka, 13% urodzeniem dziecka, która zmarło w pierwszych 2 miesiącach życia, 43% urodzeniem noworodka z cechami kiły wrodzonej a 23% urodzeniem zdrowego dziecka. Jak z powyższych danych wynika, najczęściej spotykaną sytuacją jest noworodek bez klinicznych cech choroby, ale z dodatnimi testami w kierunku kiły. W chwili obecnej uważa się, że wykonywanie testów w kierunku kiły we wczesnej ciąży jest uzasadnione ekonomicznie i zalecane wśród rutynowych badań w przebiegu ciąży. W grupach wysokiego ryzyka badania przesiewowe powinny być powtórzone także w III trymestrze ciąży jak i przy porodzie.

    Udar Mózgu. Problemy Interdyscyplinarne – to półrocznik wydawany przez Wydawnictwo Via Medica pod patronatem Polskiego Towarzystwa Udaru Mózgu. Redaktorem naczelnym jest prof. Ryszard Podemski. Zastępcą redaktora naczelnego jest prof. Grzegorz Opala. Zwężenie zastawki mitralnej (ang. mitral stenosis) – nabyta wada serca polegająca na zmniejszeniu powierzchni przepływu krwi z lewego przedsionka do lewej komory serca. Występuje głównie u ludzi w młodym i średnim wieku jako powikłanie gorączki reumatycznej. Postępujące zwężenie może prowadzić do upośledzenia objętości wyrzutowej serca a także do zastoju w krążeniu płucnym i rozwoju nadciśnienia płucnego. Główne objawy to: łatwe męczenie się, duszność, zmniejszenie tolerancji wysiłku, kaszel. Podstawowym badaniem diagnostycznym w rozpoznawaniu zwężenia zastawki mitralnej jest echokardiografia. Jako powikłanie najczęściej występują: migotanie przedsionków i powikłania zakrzepowo-zatorowe. W leczeniu stosuje się zarówno metody farmakologiczne jak i operacyjne. Rokowanie przy niewielkich zwężeniach i braku objawów podmiotowych jest dobre.

    Zespół Tersona – obecność krwotoków w ciele szklistym, przestrzeni podszklistkowej lub przed siatkówką, w związku z ostrym krwawieniem podpajęczynówkowym. Prawdopodobną przyczyną zespołu jest szybki wzrost ciśnienia śródczaszkowego. Przy krwotoku podpajęczynówkowym u 13% pacjentów występuje zespół Tersona wskazując na poważne krwawienie, a w związku z tym większe ryzyko zgonu. Kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia ograniczająca – najrzadszy typ kardiomiopatii, w którym utrudnione jest rozciąganie włókien mięśnia sercowego oraz napełnianie krwią. Rytm serca i jego kurczliwość mogą być w normie, ale sztywne ściany jam serca (przedsionki i komory) uniemożliwiają właściwe napełnianie. Z tego powodu przepływ krwi jest zmniejszony i mniejsza objętość krwi napełnia komory. Z czasem u pacjentów z kardiomiopatią ograniczającą postępuje niewydolność serca.

    Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%.

    Ryzyko rezydualne – ryzyko lub niebezpieczeństwo zdarzenia, zjawiska lub okoliczności, które po zastosowaniu wszelkich możliwych, bądź częściowych środków kontroli oraz najlepszych praktyk w postępowaniu z nim nadal pozostaje. Nawet jeśli wszystkie teoretycznie możliwe środki bezpieczeństwa zostaną zastosowane. Jest to ryzyko jakie pozostaje po przeprowadzeniu przez kierownictwo firmy lub innej organizacji działań zmierzających do zminimalizowania wpływu (skutków) oraz prawdopodobieństwa wystąpienia niepomyślnych zdarzeń, włączając działania kontrolne podjęte w odpowiedzi na ryzyko.

    Leki antyarytmiczne – grupa leków stosowanych w celu normalizacji nieprawidłowej akcji serca (arytmia sercowa), takiej jak migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, tachykardii komorowej i migotania komór. Dziedziczne angiopatie amylodiowe (krwotoczne amyloidozy mózgowe, angiopatie kongofilne, ang. cerebral amyloid angiopathy, CAA) – heterogenna etiologicznie grupa chorób naczyń tętniczych związanych z odkładaniem amyloidu w ścianie naczyń tętniczych mózgu. Osłabione naczynia łatwo pękają, co prowadzi do krwotoku śródmózgowego i udaru mózgu. Wyróżniono kilka typów CAA, których nazwy odzwierciedlają narodowość pierwszych zdiagnozowanych i przedstawionych w piśmiennictwie pacjentów:

    Migotanie przedsionków (łac. fibrillatio atriorum, ang. atrial fibrillation, AF) – najczęstsze zaburzenie rytmu serca, polegające na nieskoordynowanym pobudzeniu przedsionków serca, któremu może towarzyszyć szybka akcja komór.

    Dodano: 17.11.2010. 00:11  


    Najnowsze