• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Naukowcy rzucają światło na powiązanie ubytku słuchu z wrażliwością na dotyk

    07.02.2012. 17:26
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Europejski zespół naukowców odkrył, że osoby dotknięte swoistą postacią dziedzicznego ubytku słuchu są wrażliwsze na drgania o niższej częstotliwości. Odkrycia, zaprezentowane w czasopiśmie Nature Neuroscience, pogłębiają wiedzę na temat powiązania ubytku słuchu z wrażliwością na dotyk. Aby umożliwić "odczuwanie", muszą zostać wyregulowane wyspecjalizowane komórki skóry.

    Naukowcy pracujący pod kierunkiem niemieckich instytutów Leibniz-Institut für Molekulare Pharmakologie (FMP) i Centrum Medycyny Molekularnej im. Maxa Delbrücka (MDC) Berlin-Buch zbadali osoby dotknięte dziedzicznym ubytkiem słuchu DFNA2, aby zyskać lepsze pojęcie o ich zmyśle dotyku raczej niż słuchu.

    Odpowiedzialną za tego rodzaju niedosłuch jest mutacja funkcji wielu komórek włoskowatych ucha wewnętrznego. Zdaniem naukowców mutacja ta może mieć również wpływ na zmysł dotyku. Włoski w naszym uchu wewnętrznym drgają pod ciśnieniem fal dźwiękowych, a drgania powodują napływ naładowanych dodatnio jonów potasu do komórek włoskowatych. Prąd elektryczny generuje impuls nerwowy, który biegnie do mózgu. Skutek? Słyszymy. Jony potasu przepływają przez kanał w błonie komórkowej i wychodzą przez komórki włoskowate. U osób z niedosłuchem mutacja uszkadza ten kanał potasowy, który eksperci nazywają molekułą białka KCNQ4. Nadmierne ciśnienie prowadzi do zaniku komórek czuciowych.

    "Niemniej odkryliśmy, że KCNQ4 występuje nie tylko w uchu, ale również w niektórych komórkach czuciowych skóry" - wskazuje profesor Thomas Jentsch z FMP. "To naprowadziło nas na trop, że mutacja może również wpływać na zmysł dotyku. Dokładnie to byliśmy w stanie wykazać dzięki naszym badaniom, które przeprowadziliśmy w ścisłej współpracy z laboratorium Gary'ego Lewina, kolegi z MDC specjalizującego się we wrażeniach dotykowych."

    Ludzie są w stanie rozpoznać różnice między powierzchniami na podstawie drgań, jakie powstają w skórze po pogładzeniu takiej powierzchni. Te informacje pomagają nam zrozumieć nasze otoczenie.

    Zespół, w skład którego weszli eksperci z Hiszpanii i Holandii stwierdził, że chorzy mogą odczuwać bardzo powolne drgania, których badani z grupy kontrolnej nie byli w stanie odebrać. Z powodu mutacji w genie kanału KCNQ4 nastąpiła zmiana w mechanoreceptorach normalnego odczuwania dotyku.

    Profesor Jentsch wraz ze swoim kolegą profesorem Gary Lewinem z MDC stwierdzili, że osoby dotknięte DFNA2 są wyjątkowo wrażliwe na drgania: "Skóra jest wyposażona w kilka różnych typów mechanoreceptorów, które reagują na rozmaite właściwości bodźców, zwłaszcza na odmienne zakresy częstotliwości. Interakcja różnych klas receptorów ma istotne znaczenie dla odczuwania dotyku. Chociaż wrażliwość badanych przez nas receptorów wzrosła z powodu utraty kanału potasowego, może nad nią przeważać niekorzyść polegająca na nieprawidłowym dostrajaniu się do innych częstotliwości. KCNQ4 umożliwiło nam po raz pierwszy identyfikację genu człowieka, który zmienia cechy wrażenia dotykowego."

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Próba Webera (ang. Weber test) – subiektywna metoda badania słuchu polegająca na przyłożeniu wprawionego w drgania stroika do czoła lub szczytu czaszki pacjenta. Zadaniem chorego jest określenie w którym uchu dźwięk słyszany jest głośniej. W przypadku zdrowych badanych dźwięk słyszany jest jednakowo w obu uszach. Badanemu z przewodzeniowym uszkodzeniem słuchu dźwięk wyda się głośniejszy w chorym uchu. Dzieje się tak ponieważ ucho to nie słyszy dźwięków otoczenia i może skupić się wyłącznie na odbiorze dźwięków przewodzonych drogą kostną. Taka sytuacja może być nawet uzyskana eksperymentalnie poprzez zatkanie jednego ucha palcem. Natomiast chory z odbiorczym uszkodzeniem słuchu będzie lepiej słyszał stroik w uchu zdrowym. Badanie słuchu – jest to ocena reakcji organizmu powstałej w wyniku stymulacji dźwiękowej. Badania słuchu dzielą się na badania subiektywne i badania obiektywne. Subiektywne badania słuchu, w przeciwieństwie do badań obiektywnych, wymagają aktywnej współpracy osoby badanej (od osoby badanej wymaga się świadomej informacji zwrotnej np. czy dźwięk jest słyszalny). Badania słuchu można podzielić również na badania progowe oraz nadprogowe. Celem badań progowych jest określenie najcichszego możliwego do usłyszenia dźwięku, w badaniach nadprogowych oceniana jest percepcja dźwięku powyżej progu słyszenia. Niedosłuch (łac. hypoacusis) – zaburzenie ze strony narządu słuchu polegające na nieprawidłowym przewodzeniu lub odbiorze dźwięków. Częstość występowania niedosłuchu rośnie z wiekiem:

    Zmysł równowagi – umożliwia czucie położenia ciała w przestrzeni. Mieści się w błędniku błoniastym, w uchu wewnętrznym. Tworzą go dwa narządy otolitowe: woreczek i łagiewka oraz 3 kanały półkoliste. Ewolucyjnie zmysł równowagi (a także zmysł słuchu) wywodzi się z organu linii bocznej. Analizator – zespół elementów nerwowych służących do odbioru, analizy oraz przekształcanie na wrażenia zmysłowe bodźców, które działają na organizm. Analizator jest elementem organu zmysłu np.: skórny (dotyku), optyczny (wzroku), kinestetyczny (równowagi), akustyczny (słuchu).

    Analgezja wrodzona – rzadka choroba genetyczna polegająca na całkowitym braku odczuwania bólu. Przyczyną choroby jest mutacja w genie SCN9A w locus 2q24, który odpowiada za przekazywanie pomiędzy komórkami nerwowymi impulsów bólowych do mózgu. Chorzy są zdolni do odbioru bodźców pozabólowych: dotyku, ciepła, zimna, łaskotania. Nie odczuwają jednak żadnych czynników bólowych, co może stwarzać zagrożenie życia. Dzieci dotknięte chorobą mogą osiągnąć wiek dojrzały, ale ich przewidywana długość życia jest dużo krótsza od reszty populacji z uwagi na brak reakcji na stany zagrażające zdrowiu i życiu, takie jak: oparzenie, skaleczenie, złamanie nogi itp. Ucho – narząd słuchu występujący jedynie u kręgowców. Najbardziej złożone i rozwinięte uszy występują u ssaków. Ucho odbiera fale dźwiękowe, przekształca je w drgania mechaniczne, a drgania w impulsy nerwowe. Odpowiada także za zmysł równowagi (błędnik).

    Deprywacja sensoryczna polega na zamierzonej redukcji lub usunięciu bodźców działających na jeden lub kilka zmysłów. Proste rekwizyty jak opaski na oczy i worki czy nauszniki mogą czasowo pozbawić odpowiednio wzroku lub słuchu, natomiast bardziej złożone przyrządy mogą spowodować czasową utratę zmysłów węchu, dotyku i smaku, odczuwania ciepła i ciążenia. Deprywacja sensoryczna stosowana jest w medycynie alternatywnej i eksperymentach psychologicznych (patrz: komora deprywacyjna). Chociaż krótkotrwała deprywacja może być dla organizmu relaksująca, to jednak długotrwała może prowadzić do skrajnego niepokoju, halucynacji, natłoku myśli, depresji i zachowań aspołecznych. Psychologia słuchu (dawniej psychologia dźwięku) - dziedzina psychologii oraz muzykologii systematycznej mocno powiązana z psychologią muzyki oraz fizjologią głosu i słuchu. Zajmuje się ona zagadnieniami wykorzystywania zmysłu słuchu w postrzeganiu oraz interpretacji informacji.

    Postrzeganie pozazmysłowe (ESP, ang. ExtraSensory Perception) - rzekoma umiejętność zdobywania informacji poznawczej inaczej niż za pomocą znanych zmysłów, tzn. na przykład wzroku, słuchu, węchu, smaku, dotyku lub propriocepcji (zmysłu orientacji przestrzennej własnego ciała). ESP - postrzeganie pozazmysłowe jest nazwane jako "szósty" zmysł, instynkt lub przeczucie, jest również znana jako intuicja.

    Rezonans – zjawisko fizyczne zachodzące dla drgań wymuszonych, objawiające się wzrostem amplitudy drgań układu drgającego dla określonych częstotliwości drgań wymuszających. Częstotliwości dla których drgania mają największą amplitudę nazywa się częstotliwością rezonansową. Dla tych częstotliwości, nawet małe okresowe siły wymuszające mogą wytwarzać drgania o znacznej amplitudzie. Wiele systemów ma wiele odrębnych częstotliwości rezonansowych.

    Błędnik – część ucha wewnętrznego, odpowiedzialna za zmysł słuchu (narząd Cortiego) i równowagi (kanały półkoliste). Mutacja założycielska – jest to specyficzny typ mutacji charakteryzującej się identyczną sekwencją odcinka DNA u wszystkich osób dotkniętych daną mutacją. Osoby obarczone konkretną mutacją założycielską posiadają wspólnego przodka, u którego wystąpiła ona po raz pierwszy. Na podstawie badania długości fragmentów DNA zawierających mutację, można w przybliżeniu określić czas jej powstania. Dane o rozprzestrzenieniu konkretnej mutacji umożliwiają zrekonstruowanie procesów migracji osobników konkretnej populacji.

    Audiometria wysokoczęstotliwościowa - to audiometria wysokich częstotliwości, czyli badanie polegające na ustaleniu progu słyszenia przy podaniu wysokich częstotliwości: od 8000Hz do 20 000Hz, w odróżnieniu od zwykłego wyznaczania progu, wyznaczanego dla: 250Hz-8000Hz; jest to badanie kliniczne wymagające dysponowania audiometrem o poszerzonej skali częstotliwości; badanie to wykorzystuje się do wykrywania wczesnych ubytków spowodowanych ekspozycją na hałas, lub z powodu starzenia się narządu słuchu, gdyż ubytek w wysokich częstotliwościach jest pierwszym objawem tych dolegliwości. Mutacja heterochroniczna - mutacja w obrębie genu kontrolującego rozwój zarodkowy powodująca, że pewne grupy komórek zachowują się w sposób typowy dla innego stadium rozwojowego danego organizmu. Można się tutaj dopatrzyć pewnej analogii z mutacją homeotyczną; jednakże w przypadku mutacji homeotycznej mamy do czynienia ze zmianą wartości pozycyjnej komórki natomiast w przypadku mutacji heterochronicznej dochodzi do zaburzenia czegoś co można by nazwać "wartością czasową" komórki w odniesieniu do procesów programu rozwojowego w który zaangażowana jest komórka bądź ich grupa. Dosyć dobrze zbadane są tego typu mutanty u nicienia Caenorhabditis elegans będącego jednym z organizmów modelowych w biologii rozwoju. Zazwyczaj geny, których zmiany objawiają się w taki sposób, kodują białka wpływające na zachowanie się komórek podczas ontogenezy.

    Dodano: 07.02.2012. 17:26  


    Najnowsze