• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Naukowcy twierdzą, że nowy wariant genu może wykluczyć ryzyko nadciśnienia

    08.11.2010. 19:26
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Głowa do góry nadciśnieniowcy! Naukowcy finansowani ze środków unijnych odkryli nowy wariant genu, który może przyczynić się do poprawy profilaktyki i metod leczenia w walce przeciwko wysokiemu ciśnieniu krwi. Badania, których wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie PLoS Genetics, zostały częściowo dofinansowane z projektu INGENIOUS HYPERCARE (Zintegrowana genomika, badania kliniczne i opieka w nadciśnieniu), który otrzymał 10 mln EUR z tematu "Nauki o życiu, genomika i biotechnologia na rzecz zdrowia" Szóstego Programu Ramowego (6PR) UE.

    Naukowcy oświadczyli, że ten wariant genu nie tylko eliminuje ryzyko nadciśnienia, ale może również obniżyć zagrożenie chorobą serca. Odkryli, że nosicieli tego wariantu rzadziej dotykają udary (mniej o 15%), zawały mięśnia sercowego i zgon wieńcowy. Bieżące dane pokazują, że 25% dorosłej populacji UE cierpi na nadciśnienie, które zdobyło również wątpliwe wyróżnienie jako przyczyna numer 1 zgonów na świecie. "Nadciśnienie jest dziedziczne i wnosi ogromny wkład w globalne brzemię chorób" - zauważają naukowcy.

    Te zakrojone na światową skalę badania genetyczne o przełomowym charakterze zgromadziły ekspertów z całej Europy, którzy wspólnie pracowali nad oceną ponad 500.000 wariantów w całym genomie człowieka. Zbadali 1.621 przypadków nadciśnienia i 1.699 przypadków z grupy kontrolnej oraz przeprowadzili kontrolne analizy walidacyjne 19.845 przypadków nadciśnienia i 16.541 kontrolnych. Odkryli wariant w genie regulującym wytwarzanie uromoduliny przez nerki, białka wydalanego w moczu.

    Mimo iż uromodulinę uznano za jedno z ważniejszych białek w moczu niewiele było wiadomo na temat jej działania. Wyniki ostatnich badań podkreślają kluczową rolę tego białka w regulowaniu ciśnienia krwi. Nosiciele wariantu genu, o którym mowa wydalają mniej uromoduliny w moczu. Odkrycia dokładnie określają, w jaki sposób uromodulina przyczynia się do rozregulowania ciśnienia krwi i sprzyjania rozwojowi chorób sercowo-naczyniowych poprzez uruchamianie wchłaniania zwrotnego sodu w nerkach.

    W skrócie, wysokie ciśnienie krwi występuje wtedy, kiedy krew przepływająca przez tętnice porusza się szybciej i ciężej niż powinna. Przyswajanie zbyt dużych ilości sodu powoduje zatrzymywanie przez organizm większych ilości wody, a jej nadmiar powoduje wzrost ciśnienia krwi wewnątrz ścian naczyń krwionośnych.

    Wypowiadając się na temat wyników badań, Komisarz ds. Badań Naukowych, Innowacji i Nauki, Máire Geoghegan-Quinn powiedziała: "Gratuluję wszystkim osobom zaangażowanym w tę doskonałą pracę. Odkrycia dokonywane na podstawie szeroko zakrojonych badań genetycznych tak jak w tym przypadku mogą stworzyć nowe możliwości w innowacyjnej profilaktyce i leczeniu, tak aby każdy pacjent otrzymywał najlepszy lek na swoje schorzenie. Opieka zdrowotna jest absolutnym priorytetem pośród propozycji Komisji dotyczących Unii innowacji, ponieważ nic nie ma większego znaczenia od ratowania życia i łagodzenia cierpień."

    "Jednocześnie postęp, jaki osiągnął projekt INGENIOUS HYPERCARE może również w ostatecznym rozrachunku przełożyć się na ogromne korzyści ekonomiczne, poprzez otwarcie nowych rynków dla przedsiębiorstw unijnych i dłuższe utrzymywanie ludzi w stanie aktywności i zdrowia."

    W skład konsorcjum INGENIOUS HYPERCARE, którego pracami koordynował Istituto Auxologico Italiano z Mediolanu, weszli eksperci z Belgii, Chin, Czech, Finlandii, Francji, Hiszpanii, Holandii, Niemiec, Polski, Rosji, Szwajcarii, Szwecji, Wlk. Brytanii i Włoch.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Puszczanie krwi (upuszczanie krwi, flebotomia) – zabieg pseudoleczniczy często wykonywany w dawnej praktyce medycznej. Znany już od starożytności i popularny aż do końca XIX w. Flebotomia polega na wycofaniu z układu krwionośnego znaczącej ilości krwi. Dawniej wierzono iż zapobiega powstawaniu wielu chorób i przypadłości. Obecnie praktyka ta ze względu na brak potwierdzonej skuteczności została zarzucona z wyjątkiem kilku nielicznych przypadków. W przeszłości użycie tej metody może wydawać się uzasadnione jedynie w przypadkach nadciśnienia ze względu na brak znajomości innych środków leczniczych. Upuszczenie krwi mogło powodować korzystne objawy u pacjenta poprzez zmniejszenie ciśnienia krwi, co było wynikiem spadku objętości krwi w organizmie. Nadciśnienie tętnicze oporne (NTO) – postać nadciśnienia tętniczego, w którym nie uzyskuje się docelowych wartości ciśnienia tętniczego krwi, pomimo jednoczesnego stosowania 3 leków hipotensyjnych z różnych grup, stosowanych w optymalnych dawkach, przy czym diuretyki powinny być jedną ze stosownych grup leków. Jako nadciśnienie tętnicze oporne klasyfikuje się też często trudności z obniżeniem ciśnienia skurczowego poniżej 160 mm Hg u pacjentów w podeszłym wieku. Nadciśnienie naczyniowonerkowe (NNN, ang. renovascular hypertension) – nadciśnienie tętnicze spowodowane przez niedokrwienie nerki i nadmierną aktywację układu RAA. Jest najczęstszą postacią nadciśnienia tętniczego wtórnego o potencjalnie odwracalnej przyczynie, odpowiadając za około 1-2% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego.

    Polskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego, PTNT – stowarzyszenie medyczne zajmujące się problemami dotyczącymi patofizjologii, rozpoznawania i leczenia nadciśnienia tętniczego, a także upowszechnianiem wiedzy na ten temat i przeprowadzaniem szkoleń. Nadciśnienie Tętnicze – oficjalny dwumiesięcznik Polskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Andrzej Tykarski. Zastępcą redaktora naczelnego jest prof. Danuta Czarnecka.

    Choroba nadciśnieniowa: Choroba nadciśnieniowa to stan stale podwyższonego ciśnienia tętniczego (nadciśnienie tętnicze), które wywołuje szereg reakcji i zmian chorobowych w całym układzie krwionośnym, a także w różnych organach, zwłaszcza w mózgu, nerkach i narządzie wzroku. W chorobie nadciśnieniowej ciśnienie tętnicze utrzymuje się powyżej 140/90 mm Hg i więcej. Nadciśnienie płucne (łac. hypertensio pulmonalis, ang. pulmonary hypertension, PH) – stan, w którym dochodzi do podwyższenia ciśnienia krwi w krążeniu małym (krążenie płucne). Prawidłowe wartości ciśnienia krwi w tętnicy płucnej wynoszą:

    Hipertensjologia - dziedzina medycyny zajmująca się przebiegiem i leczeniem nadciśnienia tętniczego. Jako specjalność medyczna została wprowadzona w 2006 roku przez ministra zdrowia na wniosek Polskiego Towarzystwa Nadciśnienia Tętniczego. Jest dostępna dla lekarzy posiadających drugi stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych albo pediatrii. Czas trwania specjalizacji wynosi 2 lata. Efekt białego fartucha – reakcja pacjenta w obecności personelu medycznego związana z nagłym wzrostem ciśnienia krwi. Obserwowana w przypadkach nadciśnienia tętniczego, w okresie ciąży, w cukrzycy II typu.

    Europejskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego (ang. European Society of Hypertension, ESH) – europejska organizacja medyczna zajmująca się problemami dotyczącymi nadciśnienia tętniczego.

    Zespół wątrobowo-płucny (ang. hepatopulmonary syndrome, HPS ) – występujący u pacjentów z nadciśnieniem wrotnym spadek utlenowania krwi tętniczej. Zespół ten pojawia się przede wszystkim w przebiegu marskości wątroby (najczęstsza przyczyna nadciśnienia wrotnego) wskutek rozszerzenia naczyń płucnych, co skutkuje zaburzeniami stosunku wentylacji pęcherzyków płucnych do przepływu krwi w tych naczyniach.

    Nadciśnienie złośliwe (łac. hypertonia maligna, ang. malignant hypertension) – ciężka postać nadciśnienia tętniczego przebiegająca z wysokimi wartościami ciśnienia (zazwyczaj 120-140 mmHg rozkurczowego), uszkodzeniem małych naczyń w siatkówce i ostrą, szybko postępującą niewydolnością nerek i serca, a także innych narządów. Tętniak rozwarstwiający - (łac. aneurysma dissecans; ang. dissecting aneurysm) - jest to przerwanie ciągłości błony wewnętrznej, które prowadzi do przedostania się krwi pomiędzy warstwy naczynia i wytworzenia dodatkowego patologicznego kanału w ścianie naczynia. Występuje najczęściej w aorcie. Powstaje na skutek dużego nadciśnienia lub wad w budowie ściany naczynia (zespół Marfana). Pęknięciu ulega błona wewnętrzna naczynia, która odwarstwia się od reszty ściany. Rozwarstwienie poszerza się w kierunku przepływu krwi. Rozwarstwianie może ulec zatrzymaniu, może przebić ścianę naczynia na zewnątrz powodując zgon, może również przebić się z powrotem do światła tętnicy. Na skutek rozwarstwienia w naczyniu powstają dwa kanały przepływu krwi: pierwotny - prawdziwy oraz nowy - rzekomy.

    Dodano: 08.11.2010. 19:26  


    Najnowsze