• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nawykowe drzemki związane z wyższym ryzykiem cukrzycy typu 2

    07.03.2010. 09:07
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Starsze osoby, które nawykowo drzemią w ciągu dnia, mają podwyższone ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 - wykazały badania chińsko-brytyjskie. Informację na ten temat podaje czasopismo "Sleep".

    Fakt, że nie leczonej lub źle leczonej cukrzycy (tj. zaburzeniu w metabolizmie glukozy) może towarzyszyć nadmierna senność jest powszechnie znany. Najnowsze badania pokazują jednak, że narażone na nią są również osoby, które drzemią w ciągu dnia nawykowo, a nie z powodu większej senności.

    Na tej podstawie autorzy pracy spekulują, że drzemki same w sobie mogą przyczyniać się do zaburzeń w metabolizmie glukozy. Teoria ta wymaga jednak weryfikacji w dalszych badaniach - podkreślają.

    Naukowcy z Uniwersytetu w Birmingham, Uniwersytetu w Hongkongu oraz ze szpitala publicznego nr 12 w Kantonie przeanalizowali dane zebrane wśród 19 567 Chińczyków w wieku od 50 do 93 lat, którzy są uczestnikami ciągle trwającego studium na temat chorób przewlekłych. Ponad dwie trzecie grupy stanowią kobiety.

    Uczestnicy doświadczenia udzielali informacji odnośnie stylu życia oraz chorób aktualnych i przebytych w przeszłości. Występowanie cukrzycy oceniano na podstawie poziomu glukozy we krwi na czczo, bądź też na postawie informacji pacjenta, że ma postawioną diagnozę choroby lub leczy się na nią. Chodziło o cukrzycę typu 2, czyli tę, która pojawia się przeważnie w średnim lub starszym wieku i ma związek z otyłością oraz brakiem ruchu. Dane na temat senności w ciągu dnia oraz nawyku drzemania zebrano przy pomocy ankiet.

    67 proc. uczestników badania ucinało sobie drzemkę przynajmniej raz w tygodniu, częściej byli to mężczyźni (ponad 76 proc.). Codziennie drzemało niemal 60 proc. badanych. Miłośnicy drzemek przesypiali łącznie więcej godzin na dobę i odczuwali mniejszą senność w ciągu dnia niż ci, którzy nie mieli nawyku drzemania.

    Analiza wykazała, że znacznie częściej mieli oni również zaburzenia w poziomie glukozy na czczo. Po uwzględnieniu danych demograficznych (wieku i płci), elementów stylu życia, nawyków związanych z wypoczynkiem nocnym, stanu zdrowia, masy ciała i otłuszczenia oraz wskaźników przemiany materii, badacze wyliczyli, że cukrzyca typu 2 występowała o 36 proc. częściej wśród osób, które ucinały sobie drzemki 4-6 razy tygodniowo i o 28 proc. częściej u drzemiących codziennie, w porównaniu z osobami, które nie miały nawyku spania w dzień.

    Co ciekawe, miłośnicy drzemek byli bardziej od innych badanych aktywni fizycznie, co jest uważane za czynnik obniżający ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2.

    Jak podkreślają autorzy pracy, związek między nawykowym drzemaniem a cukrzycą utrzymywał się nawet po wykluczeniu z analizy osób ze złym stanem zdrowia oraz odczuwających dużą senność w ciągu dnia. To budzi podejrzenie, że drzemanie nie musi być objawem cukrzycy, ale może zwiększać ryzyko zachorowania na nią. Wyjaśnienie tej zależności wymaga jednak dalszych szeroko zakrojonych badań - zaznacza główny autor pracy dr Neil Thomas.

    Jego zespół zaobserwował też, że ryzyko cukrzycy rosło wprost proporcjonalnie do długości drzemek - badani drzemiący w ciągu dnia dłużej niż 30 minut byli o 41 proc. bardziej narażeni na cukrzycę niż osoby nie mające takiego nawyku, natomiast drzemki trwającej 30 minut lub krócej zwiększały ryzyko choroby średnio o 35 proc.

    Naukowcy oceniają, że najnowsze badania mogą mieć ogromne znaczenie dla wielu społeczeństw, w których ucinanie sobie drzemek w ciągu dnia jest normą. Dotyczy to m.in. Chin, kraju, który przeżywa obecnie epidemię cukrzycy typu 2 i gdzie drzemki w ciągu dnia są nawykiem praktykowanym już od dzieciństwa.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Cukrzyca typu MODY (MODY – akronim od ang. Maturity Onset Diabetes of the Young) – grupa rzadkich i uwarunkowanych genetycznie postaci cukrzycy, których objawy pojawiają się u osób w wieku 15-35 lat, a ich przebieg kliniczny jest zbliżony do cukrzycy typu 2. W przeciwieństwie do typu 1, który zawsze wymaga przyjmowania insuliny, chorzy z MODY często mogą przyjmować leki doustne. Stanowią 1–5% wszystkich przypadków cukrzycy. Doustne leki przeciwcukrzycowe – grupa leków w postaci tabletek stosowanych w cukrzycy. Leki te różnią się pod względem mechanizmu działania, profilu farmakologicznego, ale ich wspólną cechą jest zasadniczy efekt działania – obniżanie stężenia glukozy we krwi (działanie hipoglikemizujące). Doustne leki przeciwcukrzycowe znajdują zastosowanie przede wszystkim w leczeniu cukrzycy typu 2, oraz niektóre z nich (pochodne biguanidowe) pomocniczo w wybranych przypadkach cukrzycy typu 1 (zmniejszenie wahań glikemii poposiłkowej, obniżenie poziomu lipidów). Retinopatia cukrzycowa (łac. retinopathia diabetica) – uszkodzenie naczyń krwionośnych siatkówki oka pojawiające się w przebiegu cukrzycy, zaliczane do mikroangiopatii cukrzycowej. Zmiany te rozwijają się wprost proporcjonalnie do długości cukrzycy oraz jej typu. Po 20 latach trwania cukrzycy stwierdza się u prawie wszystkich chorych na cukrzycę typu 1 oraz u 60% osób chorych na cukrzycę typu 2. Podstawowe znaczenie w patogenezie mają hiperglikemia i nadciśnienie tętnicze. Istotne są procesy prowadzące do nasilenia stresu oksydacyjnego i nadmierne wytwarzanie czynników wzrostu (IGF-1, PEDF).

    Zespół metaboliczny (zespół polimetaboliczny, zespół X, zespół insulinooporności, zespół Raevena) – zbiór wzajemnie powiązanych czynników zwiększających istotnie ryzyko rozwoju miażdżycy i cukrzycy typu 2 oraz ich powikłań naczyniowych. Cukrzyca ciężarnych (ang. Gestational Diabetes Mellitus, GDM) – każdy stan hiperglikemiczny (nieprawidłowa glikemia na czczo, nietolerancja glukozy lub cukrzyca) pojawiające się u zdrowych dotąd kobiet w ciąży. Stanowi ono zagrożenie dla płodu, a ponadto u 30-45% kobiet, u których stwierdzano cukrzycę ciężarnych, w ciągu najbliższych 15 lat rozwija się cukrzyca typu 2.

    Tolbutamid – metylowa pochodna sulfonylomocznika, lek należący do doustnych leków hipoglikemizujących, który był szeroko stosowany w leczeniu cukrzycy typu II. Zespół Mauriaca – zespół objawów spowodowany skrajną postacią niewyrównania cukrzycy typu 1 u dzieci (wynika z przewlekłego niedoinsulinowania), polegający na upośledzeniu wzrastania i organomegalii (spleno- i hepatomegalii). W związku z postępem w diagnostyce i leczeniu cukrzycy termin ma znaczenie historyczne. Zespół opisał Leonard Pierre Mauriac.

    Dobowy profil glikemii — jedna z metod monitorowania przebiegu cukrzycy, polegająca na wielokrotnym w ciągu doby oznaczeń poziomu glukozy w krwi. Cukrzyca – grupa chorób metabolicznych charakteryzująca się hiperglikemią (podwyższonym poziomem cukru we krwi) wynikającą z defektu produkcji lub działania insuliny wydzielanej przez komórki beta trzustki. Przewlekła hiperglikemia wiąże się z uszkodzeniem, zaburzeniem czynności i niewydolnością różnych narządów, szczególnie oczu, nerek, nerwów, serca i naczyń krwionośnych. Ze względu na przyczynę i przebieg choroby, można wyróżnić cukrzycę typu 1, typu 2, cukrzycę ciężarnych i inne.

    Eksenatyd (ang. Exenatide) − nowy lek zarejestrowany do leczenia cukrzycy, będący agonistą peptydu glukagonopodobnego typu 1 (GLP-1 Glucagon-like-peptide-1), wytwarzanego przez komórki L jelita cienkiego, który wiążąc się z komórką β (receptorem dla GLP-1) wysp trzustkowych zwiększa wydzielanie insuliny pod wpływem glukozy. Ponadto spowalnia wchłanianie glukozy oraz hamuje wpływ glukagonu na komórki receptorowe. Został dopuszczony do leczenia typu 2 cukrzycy przez FDA na rynku USA w 2005. Eksenatyd jest syntetycznym analogiem peptydu złożonego z 39 aminokwasów, pierwotnie wykrytego w ślinie helodermy arizońskiej.

    Dieta z ograniczeniem łatwo przyswajalnych węglowodanów, potocznie (Dieta cukrzycowa) – Dieta ma zastosowanie w cukrzycy w przypadku upośledzonej tolerancji glukozy. Celem diety jest zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i poprawa metabolizmu.

    Dodano: 07.03.2010. 09:07  


    Najnowsze