• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niegrzeczne dzieci częściej cierpią na bóle w wieku dorosłym

    15.03.2010. 17:34
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Osoby, które w dzieciństwie sprawiały problemy wychowawcze są dwukrotnie bardziej narażone na przewlekłe bóle niż osoby, które były grzeczne jako dzieci - wynika z badań szkockich naukowców, które publikuje pismo "Rheumatology".

    Naukowcy z Uniwersytetu w Aberdeen doszli do takich wniosków po przeanalizowaniu danych zebranych w grupie ponad 19 tys. osób, których stan zdrowia śledzono od urodzenia (w 1958 r.) przez kolejne 45 lat.

    Gdy dzieci osiągnęły 7, 11 i 16 lat rodzice oraz nauczyciele dokonywali oceny ich zachowania, zwracając przy tym uwagę wszelkie problemy, w tym m.in. trudności z nawiązywaniem przyjaźni, nieposłuszeństwo, skłonność do kradzieży, kłamstwa, maltretowanie innych, wagarowanie oraz ssanie kciuka i obgryzanie paznokci.

    Z kolei, gdy badani osiągnęli wiek 42 lat sami wypełniali ankietę na temat cierpienia psychicznego, a po dalszych 3 latach, tj. w wieku 45 lat, wypełnili jeszcze jedną, tym razem dotyczącą dolegliwości bólowych.

    Okazało się, że dzieci, które - zgodnie z opinią nauczycieli - miały poważne, trwałe problemy z zachowaniem w każdym analizowanym wieku (tj. 7, 11 i 16 lat) były ponad dwukrotnie bardziej narażone na przewlekłe, rozległe bóle w życiu dorosłym niż rówieśnicy niesprawiający problemów wychowawczych.

    Podobną, choć słabszą zależność stwierdzono, gdy pod uwagę były brane opinie rodziców, co zdaniem badaczy wynika z faktu, że nauczyciele przeważnie trafniej i obiektywniej oceniają zachowanie dzieci, gdyż mają więcej okazji do porównań.

    Zaobserwowanych zależności tej nie dało się wytłumaczyć na przykład pochodzeniem społecznym czy znanym już związkiem między cierpieniem psychicznym a uogólnionymi bólami.

    Jak podkreślają autorzy pracy, niegrzeczne dzieci cierpią w wieku dorosłym nie tylko na przewlekłe bóle, ale częściej mają też długotrwałe problemy psychiczne, jak depresja, stany lękowe, skłonności samobójcze czy nadużywanie alkoholu bądź środków odurzających.

    "Nie mamy pewności, jakie jest podłoże tej zależności, ale możliwe jest, że zarówno zachowanie w dzieciństwie, jak i bóle w wieku dorosłym są związane z długotrwałymi zaburzeniami endokrynologicznymi, zaczynającymi się we wczesnym okresie życia" - wyjaśnia prowadzący badania dr Dong Pang, epidemiolog z Uniwersytetu w Aberdeen.

    Przykre doświadczenia w dzieciństwie, jak np. pobyt w szpitalu po wypadku drogowym i oddzielenie od matki mogą uszkadzać tzw. oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podstawowy system kontrolujący wydzielanie hormonów odpowiedzialnych za reakcję organizmu na stres. Z wcześniejszych badań wynika, że system ten ma wpływ na zachowanie dzieci, a zmiany w jego funkcjonowaniu są związane z przewlekłymi bólami.

    Innymi słowy, traumatyczne przeżycia poprzez negatywny wpływ na oś podwzgórze-przysadka-nadnercza mogą prowadzić do zaburzeń zachowania w dzieciństwie, jak również bólów w życiu dorosłym.

    Niezbędne są jednak dalsze badania, aby zweryfikować tę hipotezę. Ale jeśli okaże się ona prawdziwa, to przed specjalistami otworzą się nowe możliwości identyfikacji osób narażonych na przewlekłe bóle w życiu dorosłym, a także szanse na opracowanie metod zapobiegania tym dolegliwościom lub minimalizowania ich.

    Zdaniem, biorącego udział w badaniach prof. Gary'ego Macfarlane, mogłyby to być metody łagodzące cierpienie psychiczne i problemy emocjonalne, ale też zmiany stylu życia danej osoby, jak regularne podejmowanie aktywności fizycznej.

    Naukowcy planują też sprawdzić, jaki zakres czynników może powodować zaburzenia systemu kontrolującego reakcję organizmu na stres. Taka informacja pozwoli najlepiej dobrać metody prewencyjne.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Dorosłe dzieci rozwiedzionych rodziców(DDRR) - jest to zespół pewnych cech, zachowań u części dorosłych osób, których rodzice się rozwiedli. Do najczęściej występujących zachowań dorosłych dzieci rozwiedzionych rodziców zalicza się np.: Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi u osób dorosłych (określany również jako AADD, Adult ADHD - z ang. Adult attention deficit hyperactivity disorder) to powszechny termin określający neuropsychologiczny stan ADHD, gdy jest obecny u osoby dorosłej. Ponad 60% dzieci ze zdiagnozowanym ADHD we wczesnym dzieciństwie posiada jego zauważalne symptomy w dorosłym życiu. Człowiek zabawy (ludzie zabawy) – jedna z kategorii typologicznych osobowości społecznej Floriana Znanieckiego określająca osoby, które w dzieciństwie i młodości podlegały głównie grupom rówieśniczym, w kręgach zabawy z małą kontrolą osób starszych. W życiu dorosłym tego typu osoby związane są z polityką, prowadzeniem "życia towarzyskiego", czy także wojen. Wojna i politykazracjonalizowanymi formami zabaw dziecięcych.

    Wykorzystywanie seksualne dzieci przez dorosłych – forma krzywdzenia dzieci, w której dziecko jest wykorzystywane w celu pobudzenia lub zaspokojenia seksualnego osoby dorosłej lub starszej młodzieży. Oprócz bezpośredniego kontaktu seksualnego, wykorzystywaniem seksualnym dzieci jest również każda sytuacja, w której dorosły nieprzyzwoicie obnaża swoje genitalia wobec dziecka, namawia (prosi lub naciska na dziecko) do brania udziału w czynnościach o charakterze seksualnym, prezentuje dziecku pornografię lub wykorzystuje dzieci do produkcji pornografii dziecięcej. Aktor dziecięcy lub aktorka dziecięca – pojęcie, które do języka polskiego weszło z języka angielskiego (child actor). Określa się nim aktorów, którzy nie mają ukończonych osiemnastu lat. Obejmuje ono również osoby już dorosłe (i często nadal grające), które występowały jako dzieci (inaczej "były aktor dziecięcy").

    Historia badań nad przewlekłą obturacyjną chorobą płuc – przewlekła obturacyjna choroba płuc jest poważnym problemem medycznych. Jest to choroba przewlekła i nieuleczalna. Szacuje się, że ponad 10% osób w wieku >40 lat jest dotkniętych tą chorobą. Jest ona związana głównie z paleniem tytoniu, ale inne czynniki, w tym również genetyczne, biorą w udział w patogenezie. Poniżej przedstawiono zarys badań, które na przestrzeni lat doprowadziły do lepszego poznania i zrozumienia mechanizmów POChP. Animizm (łac. anima) – cecha myślenia dziecięcego, stan postrzegania świata, które przypisuje posiadanie "duszy" i żywotność lalkom i innym przedmiotom. Jest to cecha charakteryzująca dzieci w początkowym okresie wczesnego dzieciństwa lat (zdaniem Jeana Piaget w okresie wyobrażeń przedoperacyjnych (inteligencji reprezentującej)). Piaget (1973) sugerował, że dzieci posiadają tę cechę w wieku 2-4 lat, jednakże Subbotsky (2000) podsumował, że dzieci nawet do 6 roku życia mogą wykazywać animizm.

    Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie istnieje od ponad czterdziestu lat. Zaspokaja potrzeby zdrowotne dzieci i młodzieży do okresu noworodkowego do 18. roku życia w zakresie diagnostyki, leczenia szpitalnego, rehabilitacji leczniczej i ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Jeśli jest niezbędna kontynuacja leczenia Szpitalu, możliwa jest opieka nad pacjentami do wieku 25 lat. Część swojej oferty Szpital kieruje również do pacjentów dorosłych. Dotyczy to przede wszystkim badań diagnostycznych, ale także porad specjalistycznych i rehabilitacji leczniczej. Dojrzewanie – okres życia między dzieciństwem a dorosłością, charakteryzujący się przeobrażeniami w budowie i wyglądzie ciała (dojrzewanie biologiczne), psychice - kształtowaniu osobowości (dojrzewanie psychiczne), postawach wobec własnej i drugiej płci (dojrzewanie psychoseksualne), pełnieniu roli społecznej (dojrzewanie społeczne).

    Dzieciństwo – jeden z okresów rozwojowych w życiu człowieka. Osobnika ludzkiego w tym okresie nazywa się dzieckiem. Dokładne granice tego okresu są trudne do określenia, ponieważ przechodzenie z okresu dziecięcego w dorosłość jest bardzo powolne i brak tu gwałtownych zmian, które mogłyby stanowić granicę. Według S. Baleya dzieciństwo to okres od ukończenia pierwszego roku życia do około 14 lat. Wtedy pamięć dziecka jest coraz lepsza, zaczyna odczuwać chęć kontaktu z rówieśnikami. Ma ogromną chęć poznawania świata przez co zadaje nieustające pytania. Nabywa różnych umiejętności, które będą mu niezbędne w dalszym życiu. W tym czasie kształtuje się charakter i osobowość dziecka.

    Kamień nosowy (rynolit) (łac. rhinolithus) - twór powstający wskutek odkładania się substancji mineralnych, będących wydzieliną gruczołów błony śluzowej jamy nosowej i gruczołu łzowego wokół ciała obcego zalegającego w nosie. Problem ciał obcych jamy nosowej dotyczy najczęściej dzieci i osób z zaburzeniami psychicznymi. Ciałami obcymi spotykanymi w jamie nosowej są pestki, ziarenka, małe fragmenty plastikowych zabawek. Oprócz ciał obcych podłożem dla rozwoju kamienia nosowego są grudki śluzu lub skrzep krwi. Tworzenie rynolitów opisywano także u górników. Proces tworzenia kamienia nosowego jest wieloletni. Mogą one zalegać w nosie nawet kilkanaście lat stopniowo się powiększając. Występują one w przedsionku nosa a także w jamie nosowej właściwej. Rynolit powoduje postępującą niedrożność nosa, cuchnienie z nosa, wyciek ropnej wydzieliny, krwawienie z nosa, bóle głowy i hiposmię. Długotrwałe zaleganie kamienia nosowego może powodować przewlekły nieżyt nosa oraz odleżynę. Niekiedy odleżyna może być przyczyną perforacji przegrody nosowej, martwicy bocznej ściany jamy nosowej, przewlekłego zapalenia zatok przynosowych. Kształt kamieni nosowych jest nieregularny. Mogą być one chropowate i posiadać drobne wypustki. Długotrwałe zaleganie kamienia nosowego może powodować zmiany wypryskowe skóry przedsionka nosa i okolicy nozdrzy przednich oraz przewlekły nieżyt gardła związany ze spływaniem zapalnej wydzieliny przez nozdrza tylne do gardła. Rozpoznanie kamienia nosowego opiera się na badaniu rynoskopowym. Diagnostyka różnicowa polega na wykluczeniu nowotworów jamy nosowej, martwaków kostnych i zmian błoniczych. Leczenie polega na usunięciu rynolitu przez jamę nosową.

    Spastyczność (łac.spasticitas) – zaburzenie ruchowe, objawiające się wzmożonym napięciem mięśniowym lub sztywnością mięśni, związane z ich nieprawidłową reakcją na bodźce, które w zależności od przyczyny, czasu trwania i rodzaju schorzenia, może przybierać różne postaci. Spastyczność prowadzi do przykurczów i osłabienia mięśni głównie kończyn, a w konsekwencji do ograniczenia ruchów. U dzieci najczęstszą przyczyną spastyczności jest mózgowe porażenie dziecięce, natomiast u dorosłych może być wywołana przez udar lub stwardnienie rozsiane. Przyczyną może być również pourazowe uszkodzenie części mózgu i rdzenia kręgowego (drogi korowo-rdzeniowej, tzw. szlaku piramidowego), które są odpowiedzialne za odruchy warunkowe.

    Dodano: 15.03.2010. 17:34  


    Najnowsze