• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niemieccy naukowcy oferują ulgę cierpiącym na egzemę

    28.09.2010. 16:26
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Naukowcy z Niemiec odkryli nowy sposób by pomoc dzieciom i nastolatkom cierpiącym na wyprysk atopowy czyli atopowe zapalenie skóry - wyjątkowo uciążliwe schorzenie skóry. Wzrasta liczba przypadków tej choroby w krajach uprzemysłowionych, a eksperci oceniają, że w Europie choruje 20% dzieci. Wyniki badań zostały zaprezentowane w czasopiśmie Journal of Allergy and Clinical Immunology.

    Zespół badawczy pod kierunkiem dr Astrid Peters i profesor Katji Radon z Ludwig-Maximilians-Universität (LMU) München w Niemczech przeprowadził badania obserwacyjne, monitorując przebieg atopowego zapalenia skóry u niemal 4.000 pacjentów od wczesnego dzieciństwa do wieku dojrzałego. Naukowcy podkreślili wagę badań zważywszy na stres, jaki choroba może wywołać u małych dzieci, które często drapią się do krwi, co z kolei może doprowadzić do infekcji skóry będącej w stanie zapalnym.

    Egzema atopowa została sklasyfikowana jako choroba alergiczna i naukowcy są przekonani, że jest najprawdopodobniej wynikiem połączenia czynników genetycznych i środowiskowych. Dym papierosowy i kurz znajdują się wśród czynników powiązanych z chorobą, podczas gdy kontakt z rodzeństwem lub innymi dziećmi obniża ryzyko zapadnięcia na nią. Choroba może ujawnić się w okresie niemowlęctwa i często ustępuje wraz z wiekiem, aczkolwiek w niektórych przypadkach znacznie się zaostrza w okresie dojrzewania.

    Naukowcy porównali początek i rozwój atopowego zapalenia skóry w kontrolnej kohorcie pacjentów w wieku 9-11 oraz 16-20 lat i ocenili czynniki powiązane z pierwotnym ujawnieniem się, ponownym pojawieniem i utrzymaniem się wcześniej istniejącej choroby w okresie dojrzewania. W przypadku około 7% badanych atopowe zapalenie skóry po raz pierwszy pojawiło się właśnie w okresie młodzieńczym, w którym to dziewczęta są bardziej narażone na zachorowanie, podczas gdy chłopcy stanowili większość wśród młodszych pacjentów. Co więcej, zgodnie z oczekiwaniami, ryzyko zapadnięcia na atopowe zapalenie skóry znacznie wzrastało, jeżeli bliski krewny cierpiał na tę chorobę.

    "Na podstawie uzyskanych przez nas danych opracowaliśmy model probabilistyczny, za pomocą którego można przewidzieć postęp choroby w okresie dojrzewania, który jest często krytyczny" - mówi profesor Radon.

    "Okazało się, że większość istotnych czynników ryzyka w przypadku nastolatków wiąże się z kontaktem w miejscu pracy z takimi substancjami jak mąka czy środki dezynfekujące. Wyniki mają ogromne znaczenie dla opieki nad pacjentem, zwłaszcza pod kątem wyboru kariery zawodowej."

    "Wiadomo, że wybór kariery zawodowej przez pacjenta jest czynnikiem, który odgrywa rolę, ale nie było sposobu, aby przewidzieć, w jaki sposób choroba może postępować wraz z wiekiem pacjenta. Przeprowadziliśmy ponowną ewaluację danych z kilku poprzednich badań nad astmą i alergiami, co pozwoliło nam uzyskać ogólny obraz przebiegu atopowego zapalenia skóry w okresie dojrzewania w celu identyfikacji czynników nasilających chorobę i modelowania jej rozwoju w indywidualnych przypadkach."

    Wypowiadając się na temat czynników, które wywołują tę chorobę dr Peters powiedziała: "Dzieci, które były karmione piersią, mają rodzeństwo i chodziły do przedszkola najczęściej nie zapadają na tę chorobę we wczesnym dzieciństwie." Niemniej podkreśliła, że "zaskakującym jest fakt, iż te czynniki mają dużo mniejszy wpływ na zagrożenie wystąpienia późnej formy. Kontakt w miejscu pracy z substancjami drażniącymi wydaje się być jedynym czynnikiem predysponującym o istotnym znaczeniu w przypadkach późnego wystąpienia atopowego zapalenia skóry." Grupy podwyższonego ryzyka obejmują piekarzy, sprzątaczy i pielęgniarki.

    "Nawet krótkotrwała ekspozycja na środki chemiczne występujące w tych miejscach może mieć negatywny wpływ" - zauważa dr Peters. Nakłania alergologów do "uwzględnienia tych odkryć przy udzielaniu porad zawodowych młodym pacjentom lub nastolatkom zagrożonym atopowym zapaleniem skóry".

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Mokry opatrunek – rodzaj opatrunku stosowany w leczeniu chorób skóry, a w szczególności atopowego zapalenia skóry, egzemy, łuszczycy i liszaja płaskiego. Scleredema zwana również chorobą Buschkego, scleredemą Buschkego, scleredemą dorosłych – rzadka choroba skóry objawiającą się stwardnieniem skóry twarzy, pleców, karku oraz barków. Zajęta skóra może w niektórych przypadkach przybrać kolor czerwony lub pomarańczowy. Choroba została opisana przez Abrahama Buschkego. Przyczyna choroby jest nieznana. Najczęściej rozwija się ona w przebiegu cukrzycy, ostrej infekcji bakteryjnej lub wirusowej bądź dyskrazji monoklonalnej. Choroba jest przeważnie łagodna, samoograniczająca, jednak w niektórych przypadkach może mieć przebieg postępujący, z zajęciem narządów wewnętrznych. Bardzo rzadko prowadzi do śmierci. Wyprysk (łac. eczema) – choroba skóry o nieinfekcyjnym podłożu zapalnym (alergicznym lub niealergicznym) polegająca na zapaleniu jej wierzchnich warstw (naskórek i warstwa brodawkowata skóry właściwej).

    Zliszajowacenie, lichenizacja (łac. lichenificatio) – stan wzmożonego pogrubienia poletkowania i szorstkości skóry na tle przewlekłych stanów zapalnych. Charakterystyczny dla atopowego zapalenia skóry. Bielactwo nabyte (łac. vitiligo) – przewlekła choroba polegająca na depigmentacji płatów skóry. Jej bezpośrednią przyczyną jest wymieranie melanocytów, komórek odpowiedzialnych za kolor skóry. Dokładne przyczyny powstawania bielactwa nie są do końca poznane, przypuszcza się, że może być ono efektem zespołu czynników genetycznych, środowiskowych i reakcji autoimmunologicznej. Ocenia się, że na bielactwo zapada 1–2% populacji.

    Objaw Dennie-Morgana – w dermatologii, charakterystyczne dla atopowego zapalenia skóry wytworzenie fałdu skórnego poniżej brzegu dolnej powieki. Atopowe zapalenie skóry, AZS (ang. atopic dermatitis, łac. dermatitis atopica, zwane też wypryskiem atopowym, egzemą, a niegdyś świerzbiączką (łac. prurigo) Besniera, wypryskiem alergicznym lub alergicznym zapaleniem skóry) – zaliczana do chorób atopowych choroba skóry, wywołana genetycznie uwarunkowaną nieprawidłową reakcją immunologiczną. Związana jest z nieprawidłową odpowiedzią odpornościową na małe dawki antygenów, w wyniku której dochodzi do nadmiernego wytwarzania przeciwciał IgE skierowanych głównie przeciwko tym alergenom.

    Genodermatozy – uwarunkowane genetycznie choroby skóry: należą tu liczne choroby skóry lub zespoły dotyczące wielu narządów, w tym także skóry. Choroba Duhringa, opryszczkowate zapalenie skóry (inna pisownia choroba Dühringa, łac. dermatitis herpetiformis) – zespół jelitowo-skórny, w którym oprócz zmian o charakterze pęcherzowym występuje glutenozależna enteropatia. Jest najczęstszą chorobą pęcherzową u dzieci.

    Lipcówka (inaczej: lipcówka, mucha, letni wyprysk, letnia egzema) – to sezonowe alergiczne zapalenie skóry u koni występujące w okresie letnim, wywoływane kilkoma różnymi czynnikami. Choroba występuje z różnym nasileniem na całym świecie i nazywana jest różnie, w zależności od kraju. W Polsce najczęściej używa się nazw: lipcówka, mucha, letni wyprysk albo letnia egzema. Nazwa lipcówka wynika z faktu, że dolegliwości te nasilają się u koni w lipcu.

    Choroba Gianottiego-Crostiego − choroba dermatologiczna wywołana przez wirus zapalenia wątroby typu B (HBV), występująca wyłącznie u dzieci w wieku ok 2-6 lat, głównie u chłopców. Osutka ma charakter czerwonych grudek, nie zlewających się ze sobą, nieswędzących, umiejscowionych na policzkach, pośladkach i kończynach. Towarzyszy jej powiększenie węzłów chłonnych i zwiększenie temperatury ciała. Wątroba może być powiększona, żółtaczka na ogół nie występuje. Przebieg jest łagodny, choroba ustępuje samoistnie po ok. 2-8 tyg.

    Choroba Caffeya (hiperostoza korowa noworodków, ang. Caffey disease, infantile cortical hyperostosis) – rzadka, uwarunkowana genetycznie, samoograniczająca się zapalna choroba tkanki kostnej i łącznej. Może występować sporadycznie i rodzinnie. Charakteryzuje się niezwykłym przebiegiem jak na chorobę genetyczną; początek objawów przypada po 5. miesiącu życia, po czym objawy zwykle ustępują bez leczenia w wieku około 2 lat. Objawia się bolesnością zajętych kości, uciepleniem otaczających tkanek i zaczerwienieniem skóry.

    Dodano: 28.09.2010. 16:26  


    Najnowsze