• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Noblista Robert G. Edwards - ojciec medycyny reprodukcyjnej

    04.10.2010. 18:25
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Najważniejszą rzeczą na świecie jest posiadanie dziecka - miał kiedyś powiedzieć Robert G. Edwards, tegoroczny Noblista w dziedzinie fizjologii i medycyny. Wierzył w to tak bardzo, że niemal całe swoje życie zawodowe poświęcił walce z niepłodnością.

    Określany przez kolegów jako ciepły i serdeczny, Edwards nigdy nie zamartwiał się tym, że jego dokonania naukowe przez wiele lat pozostawały niedocenione. "Jestem skrajnym socjalistą i nie będę ronić łez. Ale jeśli moglibyście sprawić, bym dostał Nobla to zróbcie to śmiało" - żartował w 2003 r. podczas rozmowy z dziennikarzem dziennika "The Times".

    Robert Geoffrey Edwards urodził się 27 sierpnia w 1925 r. w Manchesterze, jako syn Samuela i Margaret Edwardsów. Po ukończeniu szkoły średniej służył w armii brytyjskiej podczas II wojny światowej. Następnie kształcił się na wydziale rolnictwa na Uniwersytecie Walii w Bangorze (1948-51) i w Instytucie Genetyki Zwierząt na Uniwersytecie w Edynburgu (1951-57), gdzie w 1955 r. obronił pracę doktorską dotyczącą rozwoju zarodkowego myszy.

    Przez rok pracował w Kalifornijskim Instytucie Technologicznym (Cal Tech), zanim w 1958 r. dołączył do zespołu Narodowego Instytutu Badań Medycznych w Mill Hill w Anglii. Cztery lata później przyjął posadę na Uniwersytecie w Glasgow, ale w 1963 r. przeniósł się na Uniwersytet w Cambridge, gdzie kontynuował rozpoczęte w latach 50. badania nad procesem zapłodnienia u ssaków, w tym ludzi. Już wtedy zdawał sobie sprawę, że opracowanie metody zapłodnienia pozaustrojowego może pomóc w leczeniu niepłodności.

    W międzyczasie prowadził gościnnie badania na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa oraz na Uniwersytecie Północnej Karoliny. Po powrocie do Cambridge zaczął wykładać fizjologię. Zajęcie to kontynuował do 1985 r.

    W 1968 r. spotkał ginekologa i położnika Patricka Steptoe, z którym wspólnie opracowali metodę zapłodnienia komórki jajowej przez plemnik poza organizmem kobiety (zapłodnienie in vitro). Po raz pierwszy udało im się to przeprowadzić w 1969 r.

    W 1972 r. para badaczy rozpoczęła prace nad wszczepianiem uzyskiwanych w ten sposób zarodków niepłodnym kobietom, które chciały zostać matkami. Początkowo, nie odnosili sukcesów.

    W 1978 r. zgłosiło się do nich małżeństwo - Lesley i John Brown, którzy przez dziewięć lat bezskutecznie próbowali spłodzić potomka. Dzięki zastosowaniu metody zapłodnienia in vitro 25 lipca 1979 r. urodziło im się pierwsze "dziecko z probówki" - dziewczynka Louise Brown.

    Wydarzenie to stało się medialną sensacją i rozpaliło debatę natury etycznej, a wielu liderów religijnych, duchowych oraz polityków zaczęło się domagać przerwania ich badań. Również wielu naukowców odnosiło się do nich sceptycznie. Gdy Brytyjska Rada Badań Naukowych odmówiła finansowania prac, naukowcy kontynuowali badania wyłącznie dzięki prywatnym funduszom.

    W 1980 r. Edwards i Steptoe założyli pierwszą klinikę wspomaganego rozrodu Bourn Hall w Cambridge. Dla Edwardsa, jednym z największych powodów do dumy była informacja o narodzinach w klinice tysięcznego "dziecka z probówki". Przekazał ją ciężko choremu Steptoe. "Nigdy nie zapomnę jego pełnych szczęścia oczu" - wspominał później Edwards. Steptoe zmarł dwa lata później, w 1988 r. Od tego czasu na całym świecie urodziło się ok. 4 mln "dzieci z probówki" i pojawiło się wiele modyfikacji metody zapłodnienia in vitro.

    W 1985 r. Edwards otrzymał posadę profesora medycyny reprodukcyjnej na Uniwersytecie w Cambridge. Cztery lata później przeszedł na emeryturę, ale jeszcze przez dwa lata pełnił funkcję dyrektora naukowego kliniki Bourne Hall.

    W latach 1984-86 był przewodniczącym Europejskiego Towarzystwa Reprodukcji Człowieka i Embriologii (European Society of Human Reproduction and Embryology). Jest członkiem kilku innych towarzystw, autorem licznych prac na temat zapłodnienia in vitro. W 2001 r. otrzymał prestiżową nagrodę Laskera - określana mianem amerykańskiego Nobla - za badania w dziedzinie medycyny klinicznej.

    W 2004 r. badacz gościł na ślubie Louise Brown, która dwa lata później urodziła syna Camerona, poczętego w sposób naturalny.

    Obecnie Edwards jest w złym stanie zdrowia, ale - jak napisano w oficjalnej informacji prasowej na internetowej stronie Nagrody Nobla - jego urzeczywistnione wizje "niosą radość milionom ludzi na świecie".

    PAP - Nauka w Polsce


    jjj/ tot/ jbr/bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    ICSI (ang. Intracytoplasmic sperm injection) – rodzaj procedury zapłodnienia in vitro, polegający na wprowadzeniu plemnika do cytoplazmy komórki jajowej. Wskazaniem do zastosowania tej techniki są zwykle nieprawidłowe wyniki badania nasienia, nie dające pewności zapłodnienia nawet w warunkach in vitro. Stosuje się ją również wtedy, gdy wykonywane w przeszłości próby zapłodnienia pozaustrojowego kończyły się niepowodzeniem. Zapłodnienie pozaustrojowe, zapłodnienie in vitro (ang. in vitro fertilisation, IVF; (łac.) in vitro, dosł. "w szkle") – metoda zapłodnienia polegająca na doprowadzeniu do połączenia komórki jajowej i plemnika w warunkach laboratoryjnych, poza żeńskim układem rozrodczym. Zaliczana do technik rozrodu wspomaganego medycznie. Czasami leczy niepłodność. W USA blisko 100% wspomaganych rozrodów dokonuje się przy użyciu in vitro. Dawca nasienia (także dawca spermy) – mężczyzna, który oddaje próbkę swojej spermy celem wykorzystania zawartych w niej plemników do zapłodnienia metodą in vitro bądź inseminacji domacicznej komórek jajowych kobiety, która nie może (niepłodność) bądź nie ma z kim (samotność) począć dziecka. Pojęcie to może także opisywać mężczyznę zgadzającego się na stosunek z samotną, obcą mu kobietą zamierzającą począć, urodzić i wychować dziecko bez jego udziału. Mężczyzna taki jest odpowiednikiem matki zastępczej.

    Nieródka, nullipara lub para 0 to określenia kobiet, które w swoim życiu jeszcze ani razu nie urodziły dziecka, bądź urodziły w ciągu 20 tygodni od momentu zapłodnienia. Nagroda Laskera – amerykańska nagroda naukowa za badania w dziedzinie medycyny. Nagroda ta jest przyznawana od 1946 żyjącym badaczom przez fundację Lasker Foundation, założoną przez pioniera reklamy Alberta Laskera i jego żonę Mary Woodward Lasker (później znaczącą aktywistkę w dziedzinie badań medycznych). Nagrody cieszą się znacznym prestiżem i czasem są nazywane amerykańskim Noblem. Do roku 2005, 71 z laureatów zdobyło później Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny.

    Robert Geoffrey Edwards (ur. 27 września 1925 w Batley, zm. 10 kwietnia 2013) – brytyjski biolog, fizjolog, twórca metody zapłodnienia pozaustrojowego. Louise Joy Brown (ur. 25 lipca 1978 w Oldham) – brytyjska urzędniczka pocztowa, pierwsze dziecko urodzone w wyniku zapłodnienia in vitro.

    Strzałka miłosna – twarda, ostro zakończona struktura wapienna lub chitynowa, wytwarzana przez niektóre gatunki obupłciowych ślimaków. Kształt tych struktur jest różny w zależności od gatunku i może być pomocny przy klasyfikacji tych zwierząt. Rozmiar również jest zmienny, niekiedy znaczny: u rodzaju Primarion strzałka osiąga długość jednej piątej stopy ślimaka. Strzałki, wytwarzane jedynie przez dojrzałe płciowo osobniki, odgrywają rolę podczas rozmnażania ślimaków. Zanim dojdzie do zapłodnienia, oba osobniki usiłują wbić jedną lub więcej strzałek w ciało drugiego osobnika w dowolnym jego miejscu. Wbicie strzałki nie ma związku z samym procesem zapłodnienia. Antykoncepcja (anty "przeciw", łac. conceptio "poczęcie") – zbiór różnorodnych metod mających na celu niedopuszczenie do zapłodnienia przez plemnik komórki jajowej, lub implantacji zarodka w jamie macicy. Podział sposobów zapobiegania ciąży opiera się na mechanizmach ich działania. Wykorzystanie zmian fizjologicznych podczas cyklu miesiączkowego kobiety charakteryzuje tzw. metody naturalne. Hamowanie owulacji stanowi cel antykoncepcji hormonalnej. Uniemożliwienie kontaktu gamet – metod mechanicznych i chirurgicznych. Z kolei uniemożliwienie implantacji już zapłodnionej komórki jajowej jest domeną niektórych metod antykoncepcji hormonalnej.

    Diagnostyka preimplantacyjna (ang. preimplantation genetic diagnosis, PGD) jest metodą pozwalającą na genetyczną analizę komórek jajowych przed lub po zapłodnieniu bądź też zarodków przed podaniem ich do macicy przyszłej matce. PGD pozostaje w ścisłym związku z technikami wspomaganego rozrodu (zapłodnieniem in vitro).

    Dodano: 04.10.2010. 18:25  


    Najnowsze