• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nowe postępy w leczeniu serca komórkami macierzystymi

    16.07.2010. 23:12
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Wykorzystywanie komórek macierzystych szpiku kostnego już doprowadziło do ogromnych postępów w leczeniu zawałów serca i kardiomiopatii. Ale nowe podejście, które badano dzięki dofinansowaniu z Siódmego Programu Ramowego (7PR), wygląda nawet bardziej obiecująco.

    Mając na uwadze fakt, że choroby serca i układu krążenia są obecnie przyczyną największej liczby zgonów w UE i odpowiadają za około dwa miliony zgonów rocznie, trwa wyścig ku nowym i skutecznym sposobom leczenia. Choroby serca są również odpowiedzialne za największą liczbę przedwczesnych zgonów, tj. przed 75 rokiem życia.

    W ramach testów klinicznych sprawdzono, w jakim zakresie komórki macierzyste szpiku kostnego sprawdzają się w leczeniu objawów zawału serca i kardiomiopatii. Chociaż testy wykazały, że podejście jest bezpieczne, to jednak poprawa jaką przyniosło w pracy serca była niewielka.

    Naukowcy zamierzają teraz wykorzystać komórki macierzyste pochodzące z samego serca pacjenta. Komórki macierzyste serca mogą dać początek komórkom bijącego serca, a profesor Michael Schneider i jego zespół z Imperial College w Londynie, Wlk. Brytania, pracuje teraz nad technikami identyfikacji, a następnie puryfikacji takich komórek do transplantacji.

    Zespół już odkrył sposób na identyfikowanie odpowiednich komórek u myszy i pomimo tego, że markery identyfikacyjne są zupełnie inne w komórkach ludzkich udało im się przenieść metodę z myszy na ludzi. Odkrycia zostały zaprezentowane 13 lipca na dorocznej konferencji naukowej Krajowej Sieci Badań nad Komórkami Macierzystymi.

    "Opracowaliśmy metodę identyfikacji komórek, które posiadają trzy istotne cechy" - mówi profesor Schneider. "Są bez wątpienia komórkami macierzystymi, mają włączony odpowiedni mechanizm molekularny, aby przekształcić się w mięsień sercowy lub naczynie krwionośne oraz nie mają jeszcze żadnej z pełnych cech charakterystycznych mięśnia sercowego czy naczynia krwionośnego, takich jak wytwarzanie miozyny sercowej - ważnego białka w komórkach mięśnia sercowego."

    Kolejnym krokiem jest dalszy rozwój techniki, aby można ją było wykorzystać w całym łańcuchu zdarzeń potrzebnych do naprawy uszkodzenia: ekstrakcji, puryfikacji i multiplikacji w warunkach klinicznych. Zespół wykorzystuje zaawansowaną robotykę i zautomatyzowaną mikroskopię do określenia najskuteczniejszych metod hodowania komórek i przekształcania ich w mięsień sercowy.

    Źródłem unijnego wsparcia badań naukowych był projekt CARDIOCELL (Opracowanie strategii wymiany kardiomiocytów w warunkach klinicznych), dofinansowany z tematu "Zdrowie" 7PR oraz fundusze Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERBN). Swój wkład wnieśli również British Heart Foundation, Leducq Foundation oraz brytyjska Rada Badań Medycznych.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Terapia komórkowa - rozwijająca się w medycynie gałąź terapii, polegająca na wykorzystaniu ludzkich komórek do regeneracji uszkodzonych tkanek lub narządów pacjenta. Komórki te mogą pochodzić z tego samego pacjenta, lub od dawcy. Metoda ta różni się od przeszczepów tym, że korzysta się w niej nie z całych narządów lub tkanek, ale z wyizolowanych, oczyszczonych i czasem zmodyfikowanych komórek. Do terapii komórkowej często stosuje się komórki macierzyste lub progenitorowe, które posiadają wewnętrzny potencjał regeneracji uszkodzonych tkanek. Przykładowo, ostatnio pojawia się coraz więcej doniesień o skutecznym wykorzystaniu komórek macierzystych pochodzących ze szpiku kostnego do regeneracji mięśnia sercowego po zawale. Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%. Kardiomiopatia rozstrzeniowa (łac. cardiomiopathia congestiva ectactia) – inaczej przekrwienna (zastoinowa), polega na ścieńczeniu mięśnia sercowego, zwłaszcza w obrębie komór. Następuje wybiórcze powiększenie jąder kardiomiocytów bez przerostu komórki oraz zwłóknienie śródmiąższowe i okołonaczyniowe. Podobny obraz można spotkać w kardiomiopatii wtórnej, tj. na tle zapalenia mięśnia sercowego, co utrudnia postawienie właściwej diagnozy. Kardiomiopatia rozstrzeniowa prowadzi do zmniejszenia kurczliwości serca. Wszystko to prowadzi najpierw do powstania lewokomorowej niewydolności mięśnia sercowego, a następnie do jego obukomorowej niewydolności. Rozstrzeń dotyka często także oba przedsionki. Przerost jest z reguły asymetryczny.

    Koronaroplastyka - technika przezskórnych interwencji w tętnicach wieńcowych serca. Służy jako zabiegowa metoda leczenia choroby niedokrwiennej serca. Jest podstawowym sposobem leczenia ostrego zawału mięśnia sercowego. Zawał mięśnia sercowego (łac. infarctus myocardii), nazywany też zawałem serca i atakiem serca – martwica mięśnia sercowego spowodowana jego niedokrwieniem na skutek zamknięcia tętnicy wieńcowej doprowadzającej krew do obszaru serca.

    Ostra niewydolność serca (ONS, łac. insufficientia cordis acuta, ang. acute heart failure) – szybko rozwijający się zespół objawów podmiotowych i przedmiotowych spowodowanych upośledzeniem czynności skurczowej lub rozkurczowej serca, co skutkuje niedostatecznym zaopatrzeniem komórek w tlen i substancje odżywcze oraz zaburzeniem funkcji wielu narządów i układów. Może rozwinąć się de novo lub jako dekompensacja przewlekłej niewydolności serca. Niewydolność serca (łac. insufficiaentia cordis) – stan, w którym nieprawidłowa struktura lub funkcjonowanie serca upośledza zdolność do zapewnienia wystarczającego przepływu krwi zgodnie z zapotrzebowaniem organizmu. Nie należy mylić niewydolności serca z niewydolnością krążenia. Do częstych przyczyn niewydolności serca należą: zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie, choroba niedokrwienna serca, choroby zastawkowe i kardiomiopatie. Niewydolność serca występująca po raz pierwszy, niezależnie od dynamiki zmian jest określana jako świeża.

    Tętniak serca – uwypuklenie ściany serca, zmienionej bliznowato najczęściej w wyniku zawału. Blizna zawałowa nie ma zdolności kurczenia się. Podczas pracy serca obszar blizny ulega rozciąganiu, co doprowadza do patologii ściany serca, a w konsekwencji do tętniaka. Atenolol – organiczny związek chemiczny, lek, należący do selektywnych leków beta-adrenolitycznych, bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i działania stabilizującego błonę komórkową. Atenolol jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, zaburzenia rytmu serca, w ostrej fazie zawału serca oraz w profilaktyce wtórnej zawału.

    Czasowa elektrostymulacja serca – to rodzaj elektrostymulacji serca, którą stosuje się u osób zagrożonych nagłym zgonem sercowym, wskutek zaburzeń tworzenia bodźców lub ich przewodzenia, do czasu usunięcia ich przyczyny lub wdrożenia stałej elektrostymulacji serca. Najczęstszym wskazaniem do jej stosowania są zaburzenia przewodnictwa w przebiegu zawału mięśnia serca.

    Scyntygrafia ogniska zawału – metoda diagnostyczna stosowana niekiedy (obecnie bardzo rzadko) w diagnostyce zawału serca. Metoda polega na podaniu radioaktywnego znacznika (pirofosforanu cynawego znakowanego Tc lub przeciwciał antymiozynowych znakowanych In) i ocenie jego przepływu oraz wychwytu przez zmienioną tkankę mięśnia sercowego.

    Kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia ograniczająca – najrzadszy typ kardiomiopatii, w którym utrudnione jest rozciąganie włókien mięśnia sercowego oraz napełnianie krwią. Rytm serca i jego kurczliwość mogą być w normie, ale sztywne ściany jam serca (przedsionki i komory) uniemożliwiają właściwe napełnianie. Z tego powodu przepływ krwi jest zmniejszony i mniejsza objętość krwi napełnia komory. Z czasem u pacjentów z kardiomiopatią ograniczającą postępuje niewydolność serca.

    Dodano: 16.07.2010. 23:12  


    Najnowsze