• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nowy lek o podwójnym działaniu może zwalczyć nadciśnienie

    31.03.2010. 17:12
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    Nowe, międzynarodowe badania pokazują, że pacjenci cierpiący na nadciśnienie tolerują nowy lek o podwójnym działaniu, zwany LCZ696, który może nawet dosyć znacznie obniżyć ich poziom ciśnienia krwi. W artykule poświęconym wynikom badań, który ukazał się w czasopiśmie The Lancet, znajduje się porównanie nowego leku z walsartanem, znanym blokerem receptora angiotensyny (ARB). Odkrycie, że LCZ696 może być lepszy od standardowego ARB może przyczynić się do opracowania lepszych metod leczenia pacjentów cierpiących na nadciśnienie i choroby serca.

    Naukowcy z Hiszpanii, Kanady, Niemiec, Słowacji i USA twierdzą, że jednomolekułowy LCZ696 jest inhibitorem receptora angiotensyny II i neprylizyny (ARNI), który ma podwójne działanie. Lek LCZ696 nie tylko blokuje działanie angiotensyny II - białka, które wywołuje zwężenie naczyń krwionośnych i podniesienie ciśnienia krwi - aby ułatwić przepływ krwi, ale także skutecznie neutralizuje neprylizynę, co powoduje rozszerzenie się i rozluźnienie naczyń krwionośnych i w następstwie prowadzi do spadku ciśnienia krwi.

    Naukowcy pracujący pod kierunkiem profesora Luisa M. Ruilope'a ze szpitala 12 de Octubre w Madrycie, Hiszpania, zbadali 1.328 pacjentów z 18 krajów, którzy cierpią na nadciśnienie łagodne do umiarkowanego. Zespół naukowców losowo przydzielił każdego pacjenta do jednej z ośmiu grup na okres ośmiu miesięcy. Poszczególne grupy zostały poddane następującemu leczeniu: 100 mg LCZ696, 200 mg LCZ696, 400 mg LCZ696, 80 mg walsartanu, 160 mg walsartanu, 320 mg walsartanu, 200 mg AHU377 (blokera neprylizyny) oraz placebo.

    Wyniki pokazały, że zastosowane leczenie umożliwiło obniżenie średniego rozkurczowego ciśnienia krwi w pozycji siedzącej. W szczególności trzy pary porównawcze dawek LCZ696 w stosunku do walsartanu (tj. 100 mg w porównaniu z 80 mg, 200 mg w porównaniu z 160 mg, 400 mg w porównaniu z 320 mg) dały konkretne wyniki.

    Analiza wyników z ośmiotygodniowego okresu wykazała znaczne obniżenie ciśnienia krwi u pacjentów leczonych LCZ696 w porównaniu z pacjentami, którym podawano walsartan (średni spadek ciśnienia krwi w pozycji siedzącej wyniósł -2,17 mm Hg w przypadku rozkurczowego oraz -4,20 mm Hg w przypadku skurczowego).

    Co więcej naukowcy odkryli, że w czasie ośmiotygodniowego okresu obniżenie średniego rozkurczowego ciśnienia krwi w pozycji siedzącej znacznie się różniło między grupami zażywającymi 200 mg LCZ696 i 160 mg walsartanu (-2.97 mm Hg) oraz między grupami zażywającymi 400 mg LCZ696 i 320 mg walsartanu (-2.70 mm Hg).

    Zdaniem zespołu leczenie wysokiego ciśnienia krwi za pomocą LCZ696 jest bezpieczne dla pacjentów i wszystkie dawki są dobrze tolerowane. Jeżeli chodzi o skutki uboczne, to były one łagodne, nieczęste i mniej więcej takie same we wszystkich ośmiu grupach poddanych leczeniu. Większość pacjentów informowała o bólach głowy, a najwięcej przypadków było w grupie przyjmującej placebo. Naukowcy nie zaobserwowali przypadków obrzmienia (obrzęku naczyniowego) skóry.

    "Podwójne zahamowanie receptora angiotensyny II i neprylizyny ma dopełniające się oddziaływanie i może zapewnić korzyści kliniczne w szeregu chorób sercowo-naczyniowych, w tym w przypadku nadciśnienia i niewydolności serca" - twierdzą naukowcy. "Przyszłe badania powinny zidentyfikować populacje pacjentów z nadciśnieniem (w tym osoby starsze i chorujące na cukrzycę), którym leczenie za pomocą LCZ696 przyniesie największe korzyści."

    W artykule towarzyszącym profesor Bernard Waeber i profesor Francois Feihl z Université de Lausanne w Szwajcarii napisali, że LCZ696 ma ogromny potencjał, ponieważ pacjenci cierpiący na nadciśnienie muszą obecnie zażywać więcej niż jeden lek przeciwnadciśnieniowy, aby utrzymać swoje ciśnienie krwi pod kontrolą.

    "Do tej pory doświadczenia kliniczne z LCZ696 przeprowadzono w niewielkim zakresie" - napisali. "Dysponujemy obecnie wystarczająco zachęcającymi danymi, aby uzasadnić przeprowadzenie większych testów klinicznych w zróżnicowanych stanach klinicznych, zwłaszcza nadciśnienia, cukrzycy, niewydolności serca i nerek."

    W badaniach wzięli również udział naukowcy z Uniwersytetu Comeniusa na Słowacji, Universität des Saarlandes w Niemczech, Centre Hospitalier de l'Université Laval z Kanady oraz Novartis Pharmaceuticals z USA.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Nadciśnienie tętnicze oporne (NTO) – postać nadciśnienia tętniczego, w którym nie uzyskuje się docelowych wartości ciśnienia tętniczego krwi, pomimo jednoczesnego stosowania 3 leków hipotensyjnych z różnych grup, stosowanych w optymalnych dawkach, przy czym diuretyki powinny być jedną ze stosownych grup leków. Jako nadciśnienie tętnicze oporne klasyfikuje się też często trudności z obniżeniem ciśnienia skurczowego poniżej 160 mm Hg u pacjentów w podeszłym wieku. Puszczanie krwi (upuszczanie krwi, flebotomia) – zabieg pseudoleczniczy często wykonywany w dawnej praktyce medycznej. Znany już od starożytności i popularny aż do końca XIX w. Flebotomia polega na wycofaniu z układu krwionośnego znaczącej ilości krwi. Dawniej wierzono iż zapobiega powstawaniu wielu chorób i przypadłości. Obecnie praktyka ta ze względu na brak potwierdzonej skuteczności została zarzucona z wyjątkiem kilku nielicznych przypadków. W przeszłości użycie tej metody może wydawać się uzasadnione jedynie w przypadkach nadciśnienia ze względu na brak znajomości innych środków leczniczych. Upuszczenie krwi mogło powodować korzystne objawy u pacjenta poprzez zmniejszenie ciśnienia krwi, co było wynikiem spadku objętości krwi w organizmie. Nadciśnienie złośliwe (łac. hypertonia maligna, ang. malignant hypertension) – ciężka postać nadciśnienia tętniczego przebiegająca z wysokimi wartościami ciśnienia (zazwyczaj 120-140 mmHg rozkurczowego), uszkodzeniem małych naczyń w siatkówce i ostrą, szybko postępującą niewydolnością nerek i serca, a także innych narządów.

    Leki hipotensyjne (leki obniżające ciśnienie tętnicze krwi) stosuje się w chorobie nadciśnieniowej, niedokrwiennej serca i w niewydolności krążenia oraz w trakcie niektórych zabiegów chirurgicznych. Leki te, w ogólnym ujęciu, mogą działać na dwa sposoby: mogą hamować skurcz mięśni naczyń krwionośnych albo zmniejszać objętość płynów ustrojowych, w tym krwi. Pięć głównych klas leków hipotensyjnych to: diuretyki tiazydowe, inhibitory ACE, antagoniści wapnia, antagoniści receptora angiotensynowego oraz b-adrenolityki. Nadciśnienie płucne (łac. hypertensio pulmonalis, ang. pulmonary hypertension, PH) – stan, w którym dochodzi do podwyższenia ciśnienia krwi w krążeniu małym (krążenie płucne). Prawidłowe wartości ciśnienia krwi w tętnicy płucnej wynoszą:

    Losartan potasu (Losartan, ATC: C 09 DA 09) – lek obniżający ciśnienie tętnicze krwi z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (typu AT1) (tak zwanych sartanów), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Zespół wątrobowo-płucny (ang. hepatopulmonary syndrome, HPS ) – występujący u pacjentów z nadciśnieniem wrotnym spadek utlenowania krwi tętniczej. Zespół ten pojawia się przede wszystkim w przebiegu marskości wątroby (najczęstsza przyczyna nadciśnienia wrotnego) wskutek rozszerzenia naczyń płucnych, co skutkuje zaburzeniami stosunku wentylacji pęcherzyków płucnych do przepływu krwi w tych naczyniach.

    Efekt białego fartucha – reakcja pacjenta w obecności personelu medycznego związana z nagłym wzrostem ciśnienia krwi. Obserwowana w przypadkach nadciśnienia tętniczego, w okresie ciąży, w cukrzycy II typu. Ciśnienie onkotyczne - rodzaj ciśnienia osmotycznego powodowanego przez białka obecne w osoczu krwi. Ciśnienie onkotyczne równoważy ciśnienie krwi w naczyniach krwionośnych, dzięki czemu nie dochodzi do utraty wody z naczyń. Główną rolę w regulowaniu ciśnienia onkotycznego odgrywają albuminybiałka produkowane w wątrobie. W stanach chorobowych, w których następuje obniżenie poziomu białek w osoczu (np. przy białkomoczu lub niedożywieniu), zmniejszone ciśnienie onkotyczne prowadzić może do powstania obrzęku.

    Polskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego, PTNT – stowarzyszenie medyczne zajmujące się problemami dotyczącymi patofizjologii, rozpoznawania i leczenia nadciśnienia tętniczego, a także upowszechnianiem wiedzy na ten temat i przeprowadzaniem szkoleń.

    Peryndopryl – organiczny związek chemiczny, lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, stosowany przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca.

    Nadciśnienie naczyniowonerkowe (NNN, ang. renovascular hypertension) – nadciśnienie tętnicze spowodowane przez niedokrwienie nerki i nadmierną aktywację układu RAA. Jest najczęstszą postacią nadciśnienia tętniczego wtórnego o potencjalnie odwracalnej przyczynie, odpowiadając za około 1-2% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego.

    Dodano: 31.03.2010. 17:12  


    Najnowsze