• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Odczulanie zapewnia tolerancję na alergeny

    08.09.2011. 00:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Immunoterapia alergenowa, inaczej odczulanie, niweluje uciążliwe objawy alergii, a ponadto koryguje zaburzone funkcje układu odpornościowego. Efekt odczulania trwa dłużej, niż czas leczenia. Najdłuższa skuteczność szczepionek alergenowych, jaką udowodniono w zobiektywizowanych badaniach naukowych wynosi kilkanaście lat - mówi PAP prof. Barbara Rogala.

    "W ostatnich latach udowodniono, że skuteczność immunoterapii trwa dłużej niż czas leczenia. To jest bardzo atrakcyjna cecha tego leczenia, bo odróżnia ją od farmakoterapii. Leki skutecznie tłumią lub niwelują objawy choroby, ale po ich odstawieniu objawy wracają. Natomiast stosowanie szczepionek alergenowych, czyli preparatów zawierających alergeny, na które pacjent jest uczulony, koryguje błędy działania układu odpornościowego" - tłumaczy prof. Rogala, kierownik Kliniki Chorób Wewnętrznych, Alergologii i Immunologii Klinicznej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach i prezydent Polskiego Towarzystwa Alergologicznego (PTA).

    Jak wyjaśnia, cechą alergii atopowej jest defekt immunologiczny, który usposabia do rozwoju choroby alergicznej. U osób z uczuleniem atopowym kontakt z substancją, która jest zupełnie nieszkodliwa dla zdrowych ludzi - profesor wymienia tu pyłki roślin, alergeny roztoczy kurzu domowego i inne - powoduje reakcję nadwrażliwości i rozwój choroby alergicznej.

    "Immunoterapia, czyli szczepionki alergenowe działają w sposób swoisty. Wywołują tolerancję na alergeny, które są przyczyną objawów choroby. Dodatkowo szczepionki działają w sposób nieswoisty, poprawiając nieprawidłowe funkcje immunologiczne. Logiczną konsekwencją tego faktu jest prewencyjne działanie szczepionki, czyli trwała poprawa" - zapewnia uczona.

    "Immunoterapia to niewątpliwy postęp w obszarze działania medycznego, jakim jest alergologia. To odkrycie jest dużą atrakcją dla pacjentów. Szczepionka poprawia spaczone w atopii działanie układu immunologicznego. Przejawem tego działania jest zapobieganie astmie u chorych na alergicznym nieżytem nosa" - wylicza prof. Rogala.

    Alergiczny nieżyt nosa określa się wręcz mianem stanu przedastmatycznego i choć jest on bardzo uciążliwy i daje duży dyskomfort zdrowotny, astma jest chorobą znacznie poważniejszą. W tym kontekście immunoterapia jest szczególnie ważnym sposobem leczenia alergii.

    "Immunoterapia to również prewencja rozwoju innych uczuleń. Bo zdarza się, że wielu chorych uczulonych tylko na pyłki roślin, które są problemem w okresie pylenia, rozwija potem wrażliwość na alergeny całoroczne, co jest dużo bardziej uciążliwe i najczęściej związane z rozwojem astmy. Stosowanie immunoterapii może zapobiec takiej sytuacji" - mówi prezydent PTA.

    Dodaje, że jest to bardzo bezpieczny sposób leczenia, jeżeli jest prowadzony zgodnie ze wskazaniami, po przeprowadzeniu odpowiedniej diagnostyki, po podjęciu decyzji przez doświadczonego specjalistę. Objawy uboczne zdarzają się rzadko i są mało istotne dla zdrowia. Niemniej jednak każde działanie medyczne może powodować działania niepożądane, nie ma leku, który jest całkowicie wolny od takich powikłań. Dlatego też immunoterapia powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem specjalisty.

    "Jeżeli stosujemy immunoterapię iniekcyjną, czyli podskórną, to leczenie powinno się stosować parę lat, aby było skuteczne. Początkowo podaje się szczepionki w dawkach co kilka, kilkanaście dni, potem są dawki podtrzymujące raz na miesiąc. Z mojego wieloletniego doświadczenia wynika, że nie ma problemu z zaakceptowaniem takiego schematu postępowania przez chorych. Chorzy z alergią chcą być odczulani, wierzą, że ten sposób leczenia jest skuteczny" - relacjonuje rozmówczyni PAP.

    Oprócz najpowszechniej stosowanego odczulania w zastrzykach jest też dostępna immunoterapia podjęzykowa, w formie kropli lub tabletek. Nie oznacza to, że pacjent może ją stosować sam bez zgody lekarza. Kontakt ze specjalistą w określonych etapach leczenia, choć rzadszy - również jest konieczny. Niezbędna jest ponadto edukacja pacjenta, który musi wiedzieć, że zaaplikowanie sobie czy dziecku nieodpowiedniej niż zalecana dawki preparatu może być niebezpieczne.

    Znaczenie i rola immunoterapii dla zdrowia publicznego zostały ostatnio podkreślone przez Europejską Deklarację dotyczącą Immunoterapii - zaakceptowaną i promowaną przez wszystkie kraje europejskie, w której największe autorytety rangi światowej nawołują do powszechnego stosowania szczepionek alergenowych chorym cierpiącym na choroby alergiczne.

    PAP - Nauka w Polsce, Karolina Olszewska

     

    agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Izopatia (izoterapia) – wywodząca się z homeopatii dziedzina medycyny niekonwencjonalnej, w której preparaty lecznicze tworzone są na bazie substancji związanych z przyczynami lub produktami choroby. Leki izopatyczne zawierają dokładnie taką samą substancję, jak ta, która wywołała chorobę u danego pacjenta, np. próbkę złuszczonej skóry i sierści kota w przypadku osoby uczulonej na kocią sierść lub produkt chorobowy, np. płyn z okolic zapalnie zmienionego stawu w przypadku osoby cierpiącej na artritis. Izopatia zapoczątkowana została przez Josepha Wilhelma Luxa w latach 30-tych XIX wieku. Jemu także najprawdopodobniej zawdzięczamy ten termin oraz sformułowanie głównej tezy izopatycznej Aequalia aequalibus curentur, czyli zasady identyczności. Izopatia, traktowana jako dziedzina homeopatii, nie została zaakceptowana przez wszystkich homeopatów i od samego początku była powodem licznych dysput, krytyki i kontrowersji. Powodami były nieliczne homeopatyczne provingi wykonane z substancjami izopatycznymi i nie stosowanie się ich do hahnemannowskiej zasady podobieństwa symptomów (similia similibus curantur). W ciągu kolejnych lat izopatia ulegała rozwojowi i przemianom. Czasami nazywana jest "homeopatyczną immunoterapią". W izopatii zakłada się, że układ odpornościowy człowieka zostaje pobudzony do walki z chorobą przez podanie dawki przyczyny lub produktu choroby, na którą skarży się pacjent, odpowiednio spreparowanej w roztworze homeopatycznym. Efekt pominięcia (ang. omission bias) jest jednym z występujących u ludzi błędów poznawczych. Określa tendencję do oceniania szkodliwych działań jako gorsze i bardziej niemoralne, niż równie szkodliwa bezczynność i niedziałanie. Przy podejmowaniu decyzji błąd ten działa podobnie, jak efekt statusu quo i powoduje, że ludzie nie podejmują działań, które, choć pozytywne, wiążą się z jakimikolwiek kosztami. W większości wypadków ludzie nie zdają sobie sprawy z tego, że bezczynność również jest jakąś decyzją i w związku z tym może być oceniana równorzędnie z innymi decyzjami. Jeśli powoduje równie wiele szkód, jak jakieś działanie, to może być równie zła, co ono. Mycobacterium vaccae – bakteria tlenowa należąca do rodziny Mycobacterium naturalnie występująca w glebie (bakterie glebowe). Jej nazwa pochodzi od łacińskiego słowa vacca - bydło domowe, ponieważ pierwszy opisany szczep został wyizolowany z bydlęcego łajna w Austrii. Prowadzone są badania naukowe dotyczące szczepionki M. vaccae obejmujące immunoterapię alergicznej astmy, raka, depresji, trądu, łuszczycy, zapalenia skóry, egzemy oraz gruźlicy.

    Dezocyna (łac. Dezocinum) – opioidowy lek przeciwbólow należący do pochodnych fenantrenowych alkaloidów opium. Efekt leczniczy wywiera poprzez działanie agonistyczne na receptory μ i κ, posiada także komponentę działania antagonistycznego, co może sprowokować objawy odstawienne u osób uzależnionych od opioidów o czysto agonistycznych właściwościach. Siła i czas działania zbliżone są do morfiny. Nie ustalono dotąd stopnia ryzyka uzależnienia od dezocyny, należy jednak oczekiwać, że jest ono mniejsze niż w przypadku leków o czystym działaniu agonistycznym. W małych dawkach dezocyna powoduje działanie euforyzujące, jednak działanie poprzez receptory κ powoduje, iż w większych dawkach obserwuje się działanie przeciwne. Wywołuje także cięższe zaburzenia oddechowe niż inne pochodne fenantrenowe, lecz efekt ten przestaje nasilać się powyżej dawki 30 mg. Choroby królików: Króliki są zwierzętami nieodpornymi na choroby. Dlatego istotne jest bardziej zapobieganie niż leczenie, które jest przeważnie trudne i nieopłacalne. Zwierzę podejrzane o chorobę najlepiej izolować i zdecydować o jego dalszym losie. Na fermach królików na ogół nie stosuje się leczenia. Tylko w przypadku bardzo cennych sztuk można podjąć leczenie pod nadzorem weterynarza. W razie jakichś dolegliwości królika zaleca się kontakt z lekarzem weterynarii (patrz: Zastrzeżenia dotyczące pojęć medycznych).

    Politerapia – terapia wielolekowa, kiedy pacjent przyjmuje dwa lub więcej środków farmakologicznych jednocześnie, najczęściej według zaleceń lekarza. Leczenie może dotyczyć jednej lub kilku chorób jednocześnie. Może to być kilka leków o różnym działaniu lub jeden lek (np. w tabletce lub syropie), który zawiera w sobie kilka różnych, ale dobranych właściwie do leczonej choroby substancji czynnych. Skład substancji tworzących np. tabletkę złożoną jest tak dobrany, aby ich efekt leczniczy uzupełniał się, a jednocześnie aby nie wchodziły one ze sobą w istotne interakcje lub działania przeciwstawne. Nadwrażliwość pokarmowa (dawniej niepożądane reakcje po spożyciu pokarmu) – nieprawidłowa reakcja organizmu na pokarmy, które dla zdrowych osób są nieszkodliwe. Obejmuje alergię, która stymuluje działanie systemu odpornościowego i nietolerancję żywności, która nie stymuluje działania systemu odpornościowego.

    Hiperdiagnoza - termin używany przez lekarzy. Pacjent, u którego stwierdzono jakąś chorobę, a na nią nie cierpi, w razie wdrożenia terapii narażony jest na skutki uboczne leczenia (które czasem mogą być bardzo poważne). Uznaje się to jednak za mniejsze zło niż nierozpoznanie choroby, co groziłoby jej skutkami w razie nie zastosowania żadnego postępowania. Immunizacja - polega na pobudzaniu mechanizmów odpornościowych organizmu do wywołania odpowiedzi immunologicznej, w wyniku działania antygenów. Możemy rozróżnić immunizację czynną i immunizację bierną. Czynna może przebiegać w sposób naturalny lub sztuczny. Sposób naturalny polega na przebyciu przez organizm choroby, natomiast sztuczny na otrzymaniu szczepionki. Immunizacja bierna ma miejsce wtedy, gdy organizm otrzymuje gotowe przeciwciała.W zależności od źródła przeciwciał, może to być immunizacja bierna dokonana w sposób sztuczny (np. surowica odpornościowa) lub w sposób naturalny (np. przeciwciała w siarze matki).

    Działania polityczne – takim mianem można określić działania ludzi w polityce. Za działania polityczne uważa się racjonalne, kontrolowane i dobrowolne czynności podmiotu realizującego swoje potrzeby i interesy związane w sposób bezpośredni lub pośredni z władzą polityczną. Działania polityczne charakteryzują się tym, że podmiot może świadomie i samodzielnie wybrać czas, miejsce i sposób postępowania. Istotą działań politycznych podmiotu polityki (np. partii politycznej) jest sprawowanie (samodzielnie lub w koalicji) władzy politycznej albo też wywieranie wpływu na ośrodki decyzji politycznych (np. rząd, parlament) w warunkach walki, kompromisów lub współpracy. Działania polityczne są podejmowane przede wszystkim z zamiarem osiągnięcia korzystnych dla danego podmiotu stanów (skutków) w sferze politycznej, ekonomicznej, socjalnej, kulturowej. Działania polityczne mają wiele przejawów w życiu politycznym.

    Kiła wrodzona – zakażenie krętkiem Treponema pallidum może nastąpić w każdym okresie ciąży, ale zmiany charakterystyczne dla kiły wrodzonej obserwuje się w przypadku zakażenia po 4 miesiącu ciąży, gdy zaczyna rozwijać się układ odpornościowy płodu. Wynika z tego, że patogeneza kiły wrodzonej zależna jest bardziej od odpowiedzi immunologicznej gospodarza niż od bezpośredniego szkodliwego wpływu T. pallidum. Ryzyko zakażenia płodu przez matkę chorą na kiłę wczesną wynosi 75–95% i zmniejsza się do około 35% jeżeli choroba trwa ponad 2 lata. Niewielkie ryzyko infekcji płodu dotyczy matek chorych na kiłę późną i utajoną. Natomiast zastosowanie odpowiedniego leczenia u matek przed 16 tygodniem ciąży powinno zapobiec zakażeniu płodu. Brak leczenia kiły u ciężarnej w 40% przypadków doprowadzi do śmierci płodu (częściej dochodzi do urodzeń martwych niż poronień), wcześniactwa, śmierci w okresie okołonoworodkowym lub rozwinięcia się objawów kiły wrodzonej. Przeprowadzone badania retrospektywne ujawniły, że u matek chorujących na kiłę ponad 2 lata 21% ciąż zakończyło się poronieniem lub urodzeniem martwego noworodka, 13% urodzeniem dziecka, która zmarło w pierwszych 2 miesiącach życia, 43% urodzeniem noworodka z cechami kiły wrodzonej a 23% urodzeniem zdrowego dziecka. Jak z powyższych danych wynika, najczęściej spotykaną sytuacją jest noworodek bez klinicznych cech choroby, ale z dodatnimi testami w kierunku kiły. W chwili obecnej uważa się, że wykonywanie testów w kierunku kiły we wczesnej ciąży jest uzasadnione ekonomicznie i zalecane wśród rutynowych badań w przebiegu ciąży. W grupach wysokiego ryzyka badania przesiewowe powinny być powtórzone także w III trymestrze ciąży jak i przy porodzie.

    Karma lub karman sanskr. कर्म (pali. kamma, chiń. 業 yè, kor. 업 ǒp, jap. gō, wiet. nghiệp) – jest podstawowym i bardzo ważnym pojęciem we wszystkich szkołach buddyzmu. Dosłownie słowo to oznacza "czyn" lub "działanie". W buddyjskim znaczeniu nie oznacza więc rezultatu, określanego jako owoc (pali, sanskryt: vipaka, chiński: 果 guǒ), efektu czy przeznaczenia. Prawo przyczyny i skutku zwane jest w języku pali kamma-vipaka (działanie-owoc) i mówi ono, że każde działanie ma swój skutek – dobre działania wracają jako szczęście, złe działania wracają jako cierpienie. Citalopram (łac. Citalopramum) – lek przeciwdepresyjny z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Wprowadzony do światowego lecznictwa w 1989 roku przez duńską firmę farmaceutyczną H. Lundbeck pod nazwą handlową Cipramil, w postaci bromowodorku. Stosowany w leczeniu depresji – zwłaszcza w fazie początkowej i w leczeniu podtrzymującym. Jest jednym z najbardziej selektywnych leków z tej grupy. Działanie farmakologiczne preparatu ujawnia się z opóźnieniem. Objawy niepożądane są różne ale zazwyczaj jest ich niewiele i ustępują w trakcie kontynuacji leczenia. Może wystąpić potliwość, drżenie rąk i mdłości, które nie zawsze przechodzą. Lek ten reguluje rytm snu i czuwania – poprawia sen, jednak z początku może powodować lekką bezsenność. Może powodować wystąpienie PSSD.

    Dodano: 08.09.2011. 00:19  


    Najnowsze