• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Odmładzający paracetamol

    01.10.2009. 08:55
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Niewielkie, systematycznie przyjmowane dawki acetaminofenu (paracetamolu) mogą zapobiegać związanej z wiekiem utracie tkanki mięśniowej oraz innym objawom starzenia - informuje serwis "EurekAlert".

    Dr Eric Blough i jego koledzy z Marshall University badali na zwierzętach wpływ acetaminofenu na regulację kinazy białkowej B(Akt), enzymu który odgrywa istotną rolę w regulowaniu procesów życiowych komórki.

    Okazało się, że w starzejących się mięśniach szkieletowych dochodzi do zmniejszenia prawidłowej aktywności tej kinazy, zaś pod wpływem acetaminofenu można ją przywrócić do poziomu typowego dla młodych zwierząt. Jednocześnie zwiększały się wymiary komórek mięśniowych, rosła także ich żywotność.

    Zdaniem Blougha przewlekłe podawanie acetaminofenu w odpowiedniej, nieszkodliwej dawce mogłoby wywierać dobroczynne działanie na organizm ludzki. Trzeba jednak pamiętać, że duże przedawkowanie może prowadzić do zagrażającego życiu uszkodzenia wątroby.

    Z kolei dr Maiozong Wu ustalił, że paracetamol może zmniejszać zagrożenie związanym z wiekiem podwyższeniem poziomu glukozy we krwi oraz obniżać poziom szkodliwych, reaktywnych form tlenu.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Kinazy białkowe – grupa kinaz, których substratami są białka. Enzymy te przeprowadzają reakcję fosforylacji cząsteczki specyficznego dla danej kinazy białka. Fosforylacja zwykle prowadzi do zmiany konformacji cząsteczki białka i, w konsekwencji, zmiany jego aktywności, zdolności do wiązania się z innymi białkami albo przemieszczenia cząsteczki w obrębie komórki. Do 30% białek podlega regulacji na tej drodze; większość szlaków metabolicznych komórki, zwłaszcza sygnalizacyjnych, angażuje enzymy z grupy kinaz białkowych. W ludzkim genomie zidentyfikowano kilkaset genów kodujących sekwencje aminokwasowe kinaz białkowych (około 2% wszystkich genow). Funkcja kinaz białkowych podlega wielostopniowej regulacji, również angażującej kinazy i fosfatazy białkowe; fosforylacja białka kinazy może zwiększać albo zmniejszać jej aktywność. Białka aktywatorowe lub inhibitorowe przez przyłączanie się do domen regulatorowych kinaz również wpływają na ich aktywność. Niektóre kinazy posiadają domenę regulatorową, którą same mogą fosforylować (autofosforylacja albo cis-fosforylacja). NAPQI (z ang. N-acetyl-p-benzoquinone imine = N-acetylo-p-benzochinoimina) – organiczny związek chemiczny, pochodna acetamidu i 1,4-benzochinonu. W organizmach zwierząt jest metabolitem paracetamolu. Wykazuje działanie wybitnie hepatotoksyczne, może też uszkadzać nerki. Powstaje podczas metabolizowania paracetamolu przez cytochrom P450. Przy normalnym dawkowaniu, ilość NAPQI powstającego w wątrobie wykazuje znikomą szkodliwość – paracetamol jest metabolizowany (a właściwie: unieczynniany) głównie przez glutation na drodze glukuronidacji. Natomiast w razie przedawkowania (np. w celach samobójczych lub omyłkowo) glukuronidacyjny szlak metaboliczny paracetamolu zostaje wysycony i lek ten zaczyna być silnie metabolizowany przez cytochrom P450; powstająca imina uszkadza wówczas komórki wątrobowe i nerkowe, co w razie braku leczenia może doprowadzić nawet do bolesnej śmierci w ciągu kilku kolejnych dni. Specyficzną odtrutką dla NAPQI jest acetylocysteina, można też stosować metioninę (skuteczność niższa od acetylocysteiny). Stres oksydacyjny – stan braku równowagi pomiędzy działaniem reaktywnych form tlenu a biologiczną zdolnością do szybkiej detoksykacji reaktywnych produktów pośrednich lub naprawy wyrządzonych szkód. Wszystkie formy życia utrzymują w komórkach środowisko redukujące, które jest zachowywane przez aktywność enzymów podtrzymujących stan redukcji poprzez ciągły dopływ energii metabolicznej. Zaburzenia w prawidłowym stanie redukcji mogą wywołać toksyczne działanie poprzez produkcję nadtlenków i wolnych rodników, powodujących oksydacyjne uszkodzenia wszystkich składników komórki, a szczególnie dotkliwe dla komórki są uszkodzenia białek, lipidów i DNA.

    Nilotynib – organiczny związek chemiczny będący inhibitorem aktywności kinazy białkowej. Wskazany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej u dorosłych pacjentów, u których występuje chromosom Philadelphia. Fototoinhibicja – to zjawisko hamowania fotosyntezy przy dużych natężeniach światła. Jeśli organizmy fotosyntetyzujące absorbują więcej światła niż może być wykorzystane w procesach fotosyntezy dochodzi do uszkodzenia aparatu fotosyntetycznego. Zjawisko fotoinhibcji zależne jest nie tylko od natężenie świtała, lecz także od warunków w jakich rośnie roślina. Do fotoinhibicji dochodzi często gdy przy niskich temperaturach ograniczających reakcje enzymatyczne roślina zostanie wystawiona na działanie silnego światła (np. w wiosenne poranki gdy natężenie światła jest duże a temperatura jest bliska zeru, przy przeniesieniu rośliny rosnącej w cieniu na miejsce w pełnym świetle), suszy, zasoleniu gleby. Rośliny posiadają mechanizmy pozwalające na adaptację do zmieniających się warunków świetlnych. Gdy jednak adaptacja do warunków świetlnych okaże się niewystarczająca dochodzi do obniżenia natężenia fotosyntezy mierzonej jako wydzielanie tlenu lub pobieranie CO2. Główna przyczyną obniżenia natężenia fotosyntezy jest uszkodzenie fotoukładu II. Akceptory elektronów, plastochinon A i B, przejmujące elektron wybity z centrum reakcji pozostają trwale w stanie zredukowanym, a centrum reakcji nie jest w stanie odbierać energii od anten fotosyntetycznych. Dochodzi do uszkodzenia białka D1 obecnego w fotoukładzie II, będącego miejscem przyłączenia plastochinonu B . Uszkodzone fotoukłady zostają wyłączone z fotosyntetycznego łańcucha transportu elektronów, aż do czasu degradacji uszkodzonego białka D1 i jego odtworzenia. Brak możliwości przekazania energii do centrum reakcji prowadzi do wytwarzania reaktywnych form tlenu co także może stać się przyczyna uszkodzenia fotoukładu II. Podczas fotoinhibicji dochodzi również do uszkodzenia kompleksu rozszczepiającego wodę z którego odłączane są jony manganu oraz polipeptydy peryferyjne.

    Komórki NC (ang. Natural Cytotoxic cells – komórki naturalnie cytotoksyczne) – hipotetyczne i być może nieistniejące komórki, którym przypisuje się cytotoksyczność naturalną. Istnienie tych komórek opisano u myszy, u których wraz z wiekiem dochodzi do utraty aktywności komórek NK, ale jednocześnie wciąż istnieje grupa komórek, która wykazuje cytotoksyczność naturalną nie zanikającą w trakcie starzenia się . Nie posiadają one markerów różnicowania komórek NK , mają natomiast zdolność lizowania komórek nowotworowych i są pobudzane przez IL-2 i IL-3 . Komórki NC nie posiadają także cech właściwych limfocytom T, limfocytom B oraz makrofagom . W trakcie rozwoju osobniczego pojawiają się wcześnie - ich aktywność opisano już w 10-dniowych zarodkach mysich . Mediator – substancja chemiczna wspomagająca przewodzenie impulsów, kompleks złożony z około 20 białek, który działa jako koaktywator transkrypcji u eukariontów. Białka wchodzące w skład tego kompleksu mogą wiązać się z różnymi aktywatorami transkrypcji, stabilizują wiązanie białka TBP do promotora, a także oddziałują z polimerazą RNA, którą mogą fosforylować dzięki swojej aktywności kinazy.

    AP-1 (ang. activator protein 1) - kompleks białkowy, zbudowany z dimerów białek z rodzin Fos, Jun, ATF i Maf, który działa jako czynnik transkrypcyjny. Rozpoznaje sekwencję TGACT(C/A)A występującą w promotorach i enhancerach wielu genów, m.in. związanych z działaniem układu odpornościowego. Do aktywacji czynnika AP-1 dochodzi m.in. w wyniku działania czynników wzrostu, cytokin, neuromediatorów, w odpowiedzi na wirusy i bakterie, a także w odpowiedzi na czynniki stresowe. W jego aktywacji biorą udział kinazy białkowe z grupy MAPK. Kompleks AP-1 bierze udział w regulacji procesów apoptozy, proliferacji i różnicowania się komórek. Może on działać zarówno jako czynnik sprzyjający przeżyciu, jak i jako czynnik sprzyjający apoptozie. Walproiniany – związki chemiczne, sole organiczne pochodne kwasu walproinowego. Stosowane jako leki między innymi w leczeniu padaczki oraz choroby afektywnej dwubiegunowej. Kwas walproinowy jest w niewielkim stopniu metabolizowany przez układ cytochromu P450, ale sam może działać hamująco na niektóre enzymy tego cytochromu, zwłaszcza na CYP2A9. W modelu eksperymentalnym stymulują wzrost zakończeń nerwów czuciowych hamowany przez układ fosfatydyloinozytolu (PI), powodują między innymi hamowanie transportu mioinozytolu oraz hamowanie aktywności kinazy białkowej C, która stanowi dalszy etap reakcji układu PI.

    Pseudokinazy – grupa białek posiadających domenę kinazową, w której jedna lub więcej reszt aminokwasowych jest zmieniona, przez co białko nie wykazuje aktywności kinazowej. W ludzkim kinomie zidentyfikowano 48 genów kodujących białka z tak zmienioną domeną kinazową, co stanowi około 10% kinomu. Pseudokinazami są m.in. STRAD, HER3 (ErbB3), EphB6, CCK4 (PTK7), KSR, Trb3, GCN2, TRRAP, ILK i CASK. Kinazy JAK oprócz domeny peseudokinazowej posiadają też aktywną domenę kinazy tyrozynowej. W jednym przypadku (kinazy CASK) dowiedziono jednak, że białko przyjmuje aktywną konformację i in vivo wykazuje jednak aktywność kinazową.

    Liczba Arnetha określa liczbę płatów jądra komórkowego w danym granulocycie i prawidłowo wynosi 2-5. Jest ona zmienna i zależy od wieku komórki. W miarę starzenia się komórki rośnie. Jeśli we krwi obserwuje się zwiększoną liczbę komórek z jądrem pałeczkowatym (pojedynczym) świadczyć to może o stanie chorobowym i zwiększonej produkcji leukocytów (tzw. przesunięcie w lewo).

    Komórki Ito (komórki gwieździste, komórki okołozatokowe) – perycyty obecne w przestrzeniach okołozatokowych wątroby. Uważa się, że odgrywają istotną rolę w procesie włóknienia wątroby. Mogą być selektywnie uwidocznione w specjalnym barwieniu chlorkami złota, ale również bez specjalnego barwienia, na podstawie małych kropli tłuszczu w cytoplazmie. Ponieważ krople te zawieraja witaminę A, sądzi się, że komórki Ito mogą magazynować tę witaminę. Charakterystycznym markerem komórek Ito jest reelina, której ekspresja zwiększa się po uszkodzeniu miąższu watroby. Aktywowana komórka Ito produkuje również kolagen, co prowadzi do włóknienia miąższu. Toksyczność – cecha związków chemicznych polegająca na powodowaniu zaburzeń funkcji lub śmierci komórek żywych, organów lub organizmów po dostaniu się w ich pobliże. Związki chemiczne mogą wywierać działanie toksyczne po wchłonięciu ich drogą doustną, oddechową lub po absorpcji przez skórę.

    Dodano: 01.10.2009. 08:55  


    Najnowsze