• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Otwarto nową Klinikę Chirurgii Naczyniowej w Warszawie

    21.02.2011. 00:25
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W Wojskowym Instytucie Medycznym w Warszawie otwarto nową klinikę, gdzie zamiast klasycznych operacji wykonywane są tzw. małoinwazyjne zabiegi wewnątrznaczyniowe - poinformował PAP prof. Marek Maruszyński, szef Kliniki Chirurgii Naczyniowej i Endowaskularnej.

    "Przy użyciu nowych metod szczególne chcemy pomagać chorym z tętniakami aorty piersiowej i brzusznej oraz zwężeniami i niedrożnościami tętnic obwodowych w przebiegu miażdżycy lub cukrzycy oraz po urazach. W ramach profilaktyki przeciwudarowej usuwamy też operacyjnie i tzw. metodą stentowania zwężenia tętnic szyjnych" - powiedział PAP prof. Maruszyński.

    Zabiegi mogą być wykonywane wewnątrz naczynia, a zatem bez potrzeby np. rozcinania jamy brzusznej. Dzięki temu są mniej rozległe, pozwalają zastosować inne, mniej obciążające chorego znieczulenie, co dodatkowo zmniejsza ryzyko powikłań. "To nowa, szybko się rozwijająca dziedzina medycyny, która całkowicie zmienia nie tylko metodę, ale i filozofię wykonywania zabiegów" - dodał prof. Maruszyński.

    Przykładem jest usuwanie tętniaków aorty brzusznej (znaczne poszerzenie średnicy naczynia grożące jego pęknięciem). Można to zrobić przy użyciu klasycznej techniki, polegającej na zastosowaniu otwartej operacji, a także metodą wewnątrznaczyniową. Ta ostatnia wymaga jedynie wprowadzenia do naczynia, przez małe nacięcia w pachwinie, cienkiej rurki (tzw. cewnika). Odpowiednio nią poruszając w naczyniach, lekarze dochodzą do tętniaka, gdzie wszczepiają tzw. stentgraft, czyli protezę naczyniową w postaci siatki przymocowanej do ściany aorty (za pomocą stentów typu Palmaza).

    Takiemu zabiegowi w 2010 r. poddał się kompozytor Jarosław Kukulski. Miał on tętniaka o długości 18 cm i średnicy 8 cm. Wykonano go w klinice chirurgii naczyniowej w Norymberdze, bo w Polsce nikt nie chciał się tego podjąć ze względu na wysokie ryzyko zabiegu. Kukulski wprawdzie zmarł kilka miesięcy później, w wieku 66 lat, ale nie miało to związku z samym zabiegiem.

    Metodą małoinwazyjną jest też tzw. przezskórna angioplastyka, która staje się standardem w leczeniu miażdżycowego zwężenia tętnic wieńcowych, udowych, nerkowych oraz aorty. Najczęściej polega ona na wprowadzeniu do tętnicy cewnika zakończonego balonikiem, który po rozprężeniu powoduje jego rozszerzenie. W miejscu zwężenia naczynia umieszczany jest też stent, proteza kształtem przypominająca walec, podtrzymująca śródbłonek wewnętrznej ściany naczynia. A gdy jest to niewystarczające, zawężenie usuwa się mikrowiertłem lub laserem.

    Podobnie leczone są niektóre schorzenia naczyń mózgu, takie jak tętniaki, naczyniaki oraz guzy mózgu. Są one usuwane metodą tzw. embolizacji. W przypadku tętniaków zabieg polega na wprowadzeniu cewnika do tętnicy udowej, a potem do aorty, tętnicy szyjnej lub kręgowej. Po dotarciu do tętniaka jest on szczelnie wypełniany platynowymi mikrospiralkami, które wyłączają go z krwioobiegu. Spirale na skutek wirowego przepływu krwi doprowadzają do powstania zakrzepu zamykającego światło tętniaka.

    W usuwaniu naczyniaków mózgu używa się kleju histoakrylowego, który twardnieje w zetknięciu z krwią. Guzy mózgu, np. oponiaki, są usuwane poprzez zastosowanie materiału czasowo zamykającego odżywiające go tętnice.

    "Tego rodzaju małoinwazyjne zabiegi to przyszłość medycyny. Każdego roku ich liczba zwiększa się o 20-30 proc., podczas gdy częstotliwość wykonywania klasycznych operacji od lat pozostaje na tym samym poziomie, a zatem ich udział we wszystkich zabiegach stale się zmniejsza" - mówi prof. Marek Maruszyński.

    Klinika Chirurgii Naczyniowej i Endowaskularnej WIM w Warszawie dysponuje nowoczesnym blokiem operacyjnym z dwiema salami. Jedna, wyposażona w najnowocześniejszy, stacjonarny angiograf, tworzy unikatową, hybrydową salę operacyjną. Pozwala wykonywać zarówno tradycyjne operacje naczyniowe "na otwarto", jak i wewnątrznaczyniowe, takie jak angioplastyka, stenty i artrotomia. Ale w razie potrzeby możliwe jest połączenie obu metod, by przeprowadzić tzw. operacje hybrydowe

    PAP - Nauka w Polsce, Zbigniew Wojtasiński

    krf/ kap/


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Tętniak prawdziwy - (łac. aneurysma verum; ang. true aneurysm) - workowate poszerzenie światła naczynia, przy zachowaniu ciągłości ścian o pierwotnej budowie. Związany z wrodzonym defektem budowy ściany tętnicy (np. zespół Marfana) lub powstały na skutek jej osłabienia przez proces zapalny. Może być skutkiem urazu. Występuje w większości tętnic. Leczenie polega zazwyczaj na wycięciu i wstawieniu protezy naczyniowej. W przypadku naczyń mózgowych leczenie polega, jeżeli to możliwe, na zaklipsowaniu tętniaka. W innych mniejszych naczyniach pozostawia się je bez leczenia. Tętniaki prawdziwe aorty o średnicy poniżej 4 cm nie podlegają leczeniu. Tętniaki większe leczone są tylko w przypadkach zagrażających pęknięciem (np. szybko poszerzający się tętniak).

    Choroba tętnic obwodowych (ang.PAD – peripheral artery disease) – grupa chorób dotycząca tętnic, która doprowadza do zwężenia lub niedrożności dużych tętnic, z wyjątkiem tętnic wieńcowych, łuku aorty i tętnic mózgu.

    Tętniak rzekomy (łac. aneurysma spurium; ang. false aneurysm, pseudoaneurysm) – powstaje na skutek przerwania ciągłości ściany tętnicy otoczonej ściśle przez mięśnie, powięzie, tkankę łączną jako następstwo tzw. krwiaka tętniącego lub przerwania ciągłości ściany serca. Wynaczyniona z naczynia krew dostaje się do otaczających tkanek, które poprzez ucisk ograniczają dalsze krwawienie. Po kilku tygodniach krwiak ulega przeobrażeniu a jego granice zostają otoczone torebką łącznotkankową, która odtwarza ciągłość naczynia. Ściana tętniaka rzekomego nie jest ścianą tętnicy, lecz stanowi ją łącznotkankowa torebka. Tętniaki tego rodzaju występują często po zabiegach kardiologicznych (np. koronarografia), na skutek nakłucia tętnicy przy wprowadzaniu cewnika.

    Ultrasonografia wewnątrznaczyniowa (IVUS – intravascular ultrasound) – jedna z technik inwazyjnego diagnozowania i leczenia serca i naczyń wieńcowych umożliwiająca obrazowanie anatomii tętnic wieńcowych. Pozwala na pełną tomograficzną ocenę, uwidaczniania nieprawidłowości struktury i funkcji światła naczynia i jego ściany oraz ułatwia ocenę lokalizacji, długości, stopnia zwężenia, składu, morfologii i dynamiki rozwoju zmiany naczyniowej.

    Aterektomia (ang. atherectomy) – jest to zabieg przezskórny mający na celu usunięcie złogów miażdżycowych powodujących zwężenie światła naczynia. Fizyczne usunięcie złogów odróżnia tą metodę od angioplastyki, w której złogi są przyciskane do ściany naczynia. W wyniku poszerzenia światła naczynia dochodzi do poprawy przepływu krwi i zmniejszenia niedokrwienia, a tym samym wydłużenia dystansu chromania przestankowego, osłabienia dolegliwości dławicowych. Stosowana jest w chorobie tętnic obwodowych, w chorobie wieńcowej jest metodą mniej skuteczną. Najczęściej jest stosowana w przypadku zmian zwapniałych, zmian w rozwidleniach naczyń lub zmian wynikających z restenozy w stencie. Kliniczne zastosowanie znalazły aterektomia kierunkowa (DCA – Directional Coronary Atherectomy), aterektomia ssąca (TEC – Transluminal Extraction Catheter) i rotablacja.

    Aterektomia (ang. atherectomy) – jest to zabieg przezskórny mający na celu usunięcie złogów miażdżycowych powodujących zwężenie światła naczynia. Fizyczne usunięcie złogów odróżnia tą metodę od angioplastyki, w której złogi są przyciskane do ściany naczynia. W wyniku poszerzenia światła naczynia dochodzi do poprawy przepływu krwi i zmniejszenia niedokrwienia, a tym samym wydłużenia dystansu chromania przestankowego, osłabienia dolegliwości dławicowych. Stosowana jest w chorobie tętnic obwodowych, w chorobie wieńcowej jest metodą mniej skuteczną. Najczęściej jest stosowana w przypadku zmian zwapniałych, zmian w rozwidleniach naczyń lub zmian wynikających z restenozy w stencie. Kliniczne zastosowanie znalazły aterektomia kierunkowa (DCA – Directional Coronary Atherectomy), aterektomia ssąca (TEC – Transluminal Extraction Catheter) i rotablacja.

    Gałęzie oskrzelowe aorty (łac. rami bronchiales), nazywane też tętnicami odżywczymi płuca. Miejsca ich odejścia i ich ilość cechują się silną zmiennością osobniczą. Przeważnie są to trzy naczynia: po stronie prawej jedno i dwie po lewej (według pracy doktorskiej K. Michalewskiego z Wojskowej Akademii Medycznej z 1968 jest tak w 44%, zaś w 24% jest to jedna tętnica prawa i jedna lewa). Zazwyczaj rozpoczynają się w górnej części aorty piersiowej. Prawa jako osobne naczynie, zaś lewe wspólnym pniem. Niekiedy prawa tętnica odchodzi od łuku aorty, tętnicy piersiowej wewnętrznej, tętnicy tarczowej dolnej lub nawet tętnicy podobojczykowej. Te tętnice dochodzą do tylnej ściany oskrzeli głównych i towarzyszą im we wszystkich rozgałęzieniach. Oskrzela zaopatrują również gałęzie oskrzelowe przednie od tętnicy piersiowej wewnętrznej.

    Dodano: 21.02.2011. 00:25  


    Najnowsze