• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pluskwy mogą być zdolne do przenoszenia wielu superbakterii

    17.05.2011. 12:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Kanadyjscy lekarze i mikrobiolodzy odkryli, że pluskwy mogą przenosić superoporne bakterie w środowisku szpitalnym. Zapewne te owady są zdolne do przenoszenia także innych superbakterii w środowisku osób zakażonych - powiedział PAP dr Paweł Grzesiowski.



    Specjalista Instytut Profilaktyki Zakażeń w Warszawie przypomina, że na razie wykryto gronkowca złocistego wieloopornego (MRSA) oraz enterokoki oporne na wankomycynę (VRE). Nie jest jeszcze jasne czy te bakterie obecne były tylko na powierzchni tych owadów czy w ich wnętrzu, co ma zasadnicze znaczenie dla ewentualnej profilaktyki i zwalczania tego zagrożenia.

    "Jeśli bakterie są jedynie na powierzchni to przenoszenie bakterii najpewniej odbywa się na skutek kontaktu z zakażonym człowiekiem, jednak jeśli superbakterie mogą rozwijać się w organizmie owada, może to być niezwykle niebezpieczne, podobnie jak zakażenie prątkiem boreliozy przez kleszcze lub zakażenie zarodźcem malarii przez komary" - podkreśla dr Grzesiowski.

    Jego zdaniem, pluskwy są najczęściej znajdowane u pacjentów zaniedbanych higienicznie, którzy są podatni na różne zakażenia. Zdolność roznoszenia superbakterii w tych środowiskach przez te owady może być zatem istotnym czynnikiem ryzyka epidemii zarówno w środowisku pozaszpitalnym, jak również wśród pacjentów przyjmowanych do szpitali.

    "Udział tych owadów w przenoszeniu zakażeń bakteriami wieloopornymi nie był dotychczas wykazany. Odkrycie kanadyjskich specjalistów wskazuje na konieczność podejmowania działań zapobiegawczych, w szczególności usuwanie tych owadów ze środowiska, w którym przebywają pacjenci" - mówi dr Grzesiowski. ZBW

    PAP - Nauka w Polsce

    tot/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    VRSA (ang. vancomycin-resistant Staphylococcus aureus, czyli Staphylococcus aureus oporny na wankomycynę) – nazwa szczepu gronkowca złocistego niewrażliwego na działanie antybiotyku wankomycyny. Ze względu na postępujący wzrost oporności gronkowca złocistego na metycylinę, wankomycyna jest najczęściej stosowanym lekiem w zakażeniach tymi bakteriami, szczególnie wobec szczepów MRSA. Pojawienie się VRSA oznacza, że leczenie zakażeń gronkowcem może się stać w przyszłości dużo trudniejsze.

    Hemoplazmy - atypowe bakterie o powinowactwie do krwinek czerwonych. Te bakterie infekują erytrocyty, przyłączając się do powierzchni czerwonych krwinek. Początkowo termin "hemoplazma" odnosił się do hematotropowych mykoplazm. Znaczenie terminu jest szersze i obejmuje również alfaproteobakterie, które zachowują się podobnie jak mykoplazmy w organizmie ssaków. Powodują one niedokrwistość i małopłytkowość immunologiczną u zwierząt (np. kotów czy owiec). Opisano również pojedyncze przypadki zakażeń ludzi /pojedyncze opisy mogą wynikać z braku wiedzy na temat zakażeń hemoplazmami i ograniczeń diagnostycznych/. Wiele członków rodziny Anaplasmataceae przystosowały się do pasożytowania w stawonogach, niektóre są przekazywane przez ugryzienia kleszcza i mogą być przyczyną infekcji u ludzi np. z AIDS lub na leczeniu immunosupresyjnym. Bakterie te prowadzą życie wewnątrzkomórkowe, są Gram-ujemne.

    Owady wodne – grupa owadów wyróżniana ze względu na środowisko życia. Owady, które w części lub w całym cyklu życiowym przebywają w środowisku wodnym (żyjąc w zbiornikach wodnych lub na powierzchni wody). Zaliczane są tu rzędy, które w całości (wszystkie gatunki) związane są ze środowiskiem wodnym (w wodzie żyją ich stadia larwalne) jak i poszczególne rodziny z rzędów, których przedstawiciele zasiedlają także środowiska lądowe, zarówno larwy jak i postacie dorosłe. Wśród owadów wodnych trafiają się także gatunki z grup zaliczanych do typowo lądowych, przykładowo ze środowiskiem wodnym związanych jest w Polsce 5 gatunków motyli. W wodzie żyją tylko ich gąsienice. Współcześnie w Polsce występuje około 3400 gatunków owadów wodnych.

    Bioterroryzm to rodzaj terroryzmu definiowany, jako bezprawne, nielegalne użycie czynników biologicznych wobec ludzi z zamiarem wymuszenia jakiegoś działania lub zastraszenia rządu, ludności cywilnej, lub jakiejkolwiek jej części, dla osiągnięcia celów osobistych, politycznych, społecznych lub religijnych. Czynnikiem rażenia są mikroorganizmy, bakterie, riketsje, grzyby, toksyny, produkowane przez niektóre mikroorganizmy, a także trucizny roślinne. Często, wyżej wymienione środki, są dodatkowo modyfikowane, aby stanowiły jeszcze większe zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, zwierząt, a także roślin. Drobnoustroje chorobotwórcze mogą być przenoszone za pomocą pocisków rakietowych, bomb lotniczych, pojemników czy przesyłek listowych. Rozprzestrzenianiu się szkodliwych substancji sprzyjają także, wcześniej zarażeni, naturalni nosiciele –owady: pchły, kleszcze, pluskwy, wszy odzieżowe, muchy, komary. Mogą one przenosić drobnoustroje bezpośrednio na ludzi, wodę bądź żywność. . Bezobjawowi nosiciele danej choroby zakaźnej są w stanie łatwo przemieszczać się na duże odległości.


    Linezolid – syntetyczny chemioterapeutyk z grupy oksazolidynonów stosowany w infekcjach wywołanych przez wielolekooporne szczepy bakterii wliczając paciorkowce i gronkowca złocistego: MRSA (opornego na metycylinę), a w szczególności VRSA (opornego na wankomycynę).

    Martwica boczna w sensie ekologicznym to jeden z typów próchnowiska, siedlisko życia grzybów, bakterii, owadów i innych bezkręgowców, przyobwodowa warstwa obumarłego drewna znajdująca się na pniu, powstała w wyniku miejscowego zniszczenia kambium na skutek pożaru, silnego nasłonecznienia, działania niskich temperatur, uszkodzeń wywołanych przez zwierzęta (np. spałowanie) lub innych urazów mechanicznych (w tym na skutek działań człowieka). Uszkodzone kambium lub drewno ułatwia zasiedlanie przez grzyby i bakterie oraz niektóre gatunki owadów (kambiofagi, ksylofagi, saproksylofagi itd.). Martwica boczna stanowi niewielkie objętościowo siedlisko próchna, znajdujące się na pniu, żywego jeszcze drzewa. Przekształcać się może w znacznie większe dziuple - lub w wyniku procesów obronnych drzewa może ulec "zabliźnieniu" i zanikowi.

    Topielica, topielnica (Ranatra linearis) - duży owad z rodziny płoszczycowatych. Jego wielkość waha się w granicach 30-40 mm (nie wliczając rurki oddechowej). Topielnica z wyglądu przypomina modliszkę, jednak w przeciwieństwie do niej należy ona do pluskwiaków różnoskrzydłych (Heteroptera). Topielnica żyje w wodzie, lecz oddycha powietrzem atmosferycznym, pobieranym za pomocą rurki oddechowej, która może osiągnąć długość całego ciała. Topielnicę można spotkać w strefie przybrzeżnej wód stojących i wolno płynących, szczególnie w tych gęsto zarośniętych. Pluskwiak ten podobnie jak wiele innych wodnych owadów jest drapieżnikiem. Na zdobycz czatuje, siedząc na roślinach lub na dnie. Zdobycz chwyta za pomocą pierwszej pary chwytnych odnóży, które z wyglądu przypominają chwytne odnóża modliszki. Łupem topielnicy padają różne wodne organizmy takie jak larwy owadów wodnych, drobne skorupiaki, skąposzczety, a nawet kijanki i narybek. Topielnica słabo pływa za to dobrze lata, dzięki czemu może przenosić się z jednego zbiornika do drugiego.

    Dodano: 17.05.2011. 12:19  


    Najnowsze