• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Podróż pacjenta - międzynarodowe sympozjum onkologiczne w Polsce

    10.05.2011. 00:40
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    "Postęp w badaniach onkologicznych jest ogromny. Nadzieje niosą ze sobą nie tylko prace nad innowacyjnymi lekami, ale również badania podstawowe. W szybkim tempie rozwija się diagnostyka molekularna, która w ciągu najbliższej dekady powinna dać odpowiedź na wiele pytań, m.in. o genetyczne uwarunkowanie odporności na leczenie" - uważa prof. dr hab. n. med. Cezary Szczylik. W rozmowie z PAP uczony podsumował międzynarodowe sympozjum poświęcone nowotworom nerki, które odbyło się 6 i 7 maja w Warszawie pod hasłem "Podróż pacjenta".

    Wśród osób, które prezentowały swoje badania i obserwacje na IV Europejskim Sympozjum Onkologicznym Stowarzyszenia Kidney Cancer Association byli chirurdzy, diagności, radiolodzy, patolodzy, biolodzy molekularni oraz onkolodzy kliniczni.

    "Program zbudowaliśmy tak, żeby odzwierciedlał drogę pacjenta od momentu rozpoznania poprzez różne etapy leczenia choroby nowotworowej, stąd tytuł +Podróż pacjenta+ (A Patient's Journey). Trudne aspekty profilaktyki, diagnostyki i leczenia raka nerki były prezentowane w taki sposób, by uczestnicy sympozjum poznali różne strony danego zagadnienia. Każdy z dwóch ekspertów - oponentów przedstawiał zupełnie inną koncepcję i inną grupę dowodów. W porównaniu z jednoznacznie brzmiącym wykładem jest to bardzo interesująca formuła" - tłumaczy prof. Szczylik.

    Sam prezentował podczas sympozjum problematykę leczenia neoaduwantowego oraz adjuwantowego w zaawansowanym regionalnie raku nerki. Podjął się dokonania oceny wartości terapeutycznej innowacyjnej metody, polegającej na farmakologicznym zmniejszaniu dużych guzów nerki tak, by można było zakwalifikować pacjenta do operacji.

    Jak wyjaśnia onkolog, nowotwory nerki często diagnozowane są w zaawansowanych etapach rozwoju choroby. Duże guzy, które naciekają okoliczne tkanki, często są nieoperacyjne, bowiem ryzyko związane z zabiegiem chirurgicznym jest zbyt duże. Niektórzy lekarze podjęli się prób leczenia pacjentów z bardzo dużymi nowotworami, ale ograniczonymi tylko do nerek, bez przerzutów. Podawane leki u wąskiej grupy chorych powodują zmniejszenie guza, co ma umożliwić operację.

    Prof. Szczylik dyskutował z prof. Christopherem Woodem, ekspertem chirurgii onkologicznej prowadzącym również badania podstawowe. Amerykański chirurg w oparciu o fakty miał wskazać pozytywy postępowania, polegającego na tym, by pacjentów z dużymi guzami nerki najpierw próbować leczyć nowymi lekami. Polski onkolog kliniczny w ogóle nie zaleca takiego postępowania. Zdaniem prof. Szczylika, w świetle obecnych badań nie ma pewności, że proponowane leki zmniejszające guz nie będą niosły ze sobą znacznych efektów ubocznych.

    "Istnieją skromne wyniki badań wykonane na bardzo małych grupach pacjentów. Z jednej strony mówią o tym, że to jest dość bezpieczne postępowanie, ale okazuje się, że tylko niewielka grupa pacjentów odnosi korzyści. Chris Wood przyznał, że nie mamy dowodów, które mogłyby pozwolić na tego typu leczenie. Niemniej koncepcja ciekawa, bo daje nadzieję na całkowite wyleczenie z choroby pacjenta z zaawansowanym guzem nerki i niedopuszczenia do tego, żeby pojawiły się przerzuty" - ocenia rozmówca PAP.

    Wśród argumentów przeciwko terapii polegającej na zastosowaniu nowego leku prof. Szczylik wyliczył niewystarczającą liczbę obiektywnych danych, powikłania, które mogą się zdarzyć, toksyczność i wykształcenie się oporności na stosowane leki.

    Jego zdaniem, najlepsza rekomendacją dla pacjentów z dużymi guzami rozpoznanymi jako nieoperacyjne jest kwalifikowanie ich do badania klinicznego. Tylko ono jest w stanie obiektywnie odpowiedzieć lekarzowi, jaki lek czy kombinacja terapii może być odpowiednia dla danego pacjenta.

    W trakcie konferencji profesor uzyskał porozumienie w sprawie cyklicznych staży naszych młodych lekarzy w jednej z najbardziej elitarnych klinik na świecie - Royal Marsden Hospital w Londynie.

    "Jest to niezwykle ważne. Odbycie długiego stażu na zasadzie rotacji oznacza, że większość moich asystentów będzie miała możliwość zdobywania wiedzy i doświadczenia w Londynie. To się przełoży na jakość obsługi pacjentów tutaj w Polsce" - zapewnia kierujący Kliniką Onkologii Centralnego Szpitala Klinicznego MON prof. Szczylik.

    Za bardzo obiecujące wśród prezentowanych wyników profesor uznał prace biologów molekularnych. Onkolog jest pod wrażeniem szybkości, z jaką analizuje się setki tysięcy różnych sytuacji molekularnych, zaangażowania genów w proces leczenia i ich odpowiedzialności za brak odpowiedzi na leczenie.

    Uczestnicy sympozjum zgodzili się, że istnieje jeszcze wiele pytań, na które nawet najlepsi eksperci nie znają odpowiedzi. W opinii prof. Szczylika, regularne sympozja naukowe budują wskazania do prowadzenia określonych badań klinicznych, wskazują uczonym kierunki poszukiwań, a w konsekwencji przyspieszają rozwój wiedzy na temat leczenia pacjentów.

    Obok polskiego onkologa i hematologa prof. Szczylika w komitecie naukowym zjazdu znaleźli się profesorowie: Ronald M. Bukowski oraz Ziya Kirkali ze Stanów Zjednoczonych, Bernard Escudier z Francji, Martin Gore z Wielkiej Brytanii, Gerald Mickisch z Niemiec i Cora N. Sternberg z Włoch.

    PAP - Nauka w Polsce, Karolina Olszewska

    agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Rzecznik Praw Pacjenta (RzPP) – centralny organ administracji rządowej właściwy w sprawach ochrony praw pacjentów określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Rzecznika Praw Pacjenta.

    Raport z Belmont – Raport Państwowej Komisji dla Ochrony Ludzkich Uczestników Badań Biomedycznych i Behawioralnych powołanej w czerwcu 1974 roku przez Kongres Stanów Zjednoczonych. Komisja została powołana pod wpływem ujawniane szokujących informacji na temat prowadzenia badań na ludziach przez amerykańskich lekarzy m.in. badania w Tuskegee nad nieleczonym syfilisem.Raport zatytułowany „Ethical Principles and Guidelines for the Protection of Human Subjects of Research” (zwany też krótko Raportem z Belmontu biorący swoją nazwę od ośrodka Belmont Conference Center w którym go zredagowano) nakreśla 3 podstawowe zasady etyki badań klinicznych: szacunek dla pacjentów, dobroczynność i sprawiedliwość. Raport zawiera również praktyczne postulaty takie jak: świadoma, dobrowolnie udzielona i zrozumiała dla pacjenta zgoda na udział w badaniu, wyważenie właściwych z punktu widzenia jednostki (pacjenta) proporcji pomiędzy korzyściami wynikającymi z uczestnictwa w badaniu a ryzykiem z nim związanym, a także sprawiedliwy dobór grup pacjentów.

    Klauzula sumienia – szczególna i wyjątkowa regulacja prawna, zgodnie z którą lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego sumieniem. W polskim prawie wynika z art. 39 Ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty z 5 grudnia 1996. Klauzula nie upoważnia lekarza do powstrzymania się od leczenia pacjenta w ogóle (tj. powstrzymania się od wszystkich możliwych do udzielenia mu świadczeń zdrowotnych), lecz wyłącznie do powstrzymania się od wykonania tych świadczeń zdrowotnych, które są niezgodne z jego sumieniem. Jest to więc ograniczone prawo do odmowy leczenia . Uregulowania dotyczące klauzuli sumienia znajdują się także w Kodeksie Etyki Lekarskiej (KEL). Zgodnie z treścią art. 7, w szczególnie uzasadnionych wypadkach lekarz może nie podjąć się lub odstąpić od leczenia chorego, jednakże z wyjątkiem przypadków nie cierpiących zwłoki. Nie podejmując albo odstępując od leczenia lekarz powinien jednak wskazać choremu inną możliwość uzyskania pomocy lekarskiej. Przepis ten jest powiązany z art. 4, w myśl którego dla wypełnienia swoich zadań lekarz powinien zachować swobodę działań zawodowych, zgodnie ze swoim sumieniem i współczesną wiedzą medyczną. Klauzula sumienia dotyczy nie tylko lekarzy, ale również pielęgniarek i położnych. Zgodnie z art. 23 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, pielęgniarka i położna może powstrzymać się, po uprzednim powiadomieniu na piśmie przełożonego, od wykonania świadczenia zdrowotnego niezgodnego z jej sumieniem, jednakże z wyjątkiem przypadków niebezpieczeństwa utraty życia lub poważnego uszczerbku na zdrowiu pacjenta. Powoływanie się na klauzulę sumienia jest niedopuszczalne w celu dyskryminacji jakiejś grupy pacjentów ze względu na rasę, narodowość, poglądy polityczne, przekonania religijne czy orientację seksualną. Rozwiązanie to wydaje się uzasadnione nie tylko obowiązkiem przestrzegania praw człowieka. W myśl przepisów obowiązującego prawa konflikt z sumieniem może dotyczyć jedynie danego świadczenia zdrowotnego, a nie osoby pacjenta .

    Hospitalizacja domowa – świadczenie zdrowotne obejmujące leczenie w domu pacjenta schorzeń, które zwykle wymagają leczenia szpitalnego. Celem jest zapobieganie hospitalizacji, ewentualnie przyspieszenie wypisu pacjenta ze szpitala. Hospitalizacja domowa organizowana jest na bazie specjalnie organizowanych w szpitalach zespołów lekarzy, pielęgniarek i innych terapeutów. Hospitalizacja domowa powstała we Francji w 1961 roku.

    Leczenie zachowawcze – leczenie nieinwazyjne, niewymagające pobytu pacjenta w szpitalu. Obejmuje m.in. farmakoterapię, fizjoterapię, terapię zajęciową oraz programy edukacyjne dla pacjentów (dieta, odpowiedni tryb życia). Przeciwieństwem leczenia zachowawczego jest np. leczenie chirurgiczne.

    Chromosom markerowy – dodatkowy, najczęściej mały chromosom, niepodobny morfologicznie do innych chromosomów. Jest on możliwy do wykrycia w klasycznym badaniu cytogenetycznym (ocena prążków), ale na podstawie badania klasycznego nie można z całą pewnością określić jego pochodzenia oraz wpływu na fenotyp pacjenta. Zbadanie pochodzenia takiego chromosomu oraz określenie skutków klinicznych dla pacjenta wymaga badań molekularnych (najczęściej fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) z sondą molekularną specyficzną dla regionu danego chromosomu oraz badania rodziców nosiciela.

    Przeszczepienie nerki – zabieg medyczny polegający na operacyjnym wprowadzeniu do ciała biorcy zdrowej nerki (pochodzącej od żywego bądź zmarłego dawcy), która przejmuje funkcję filtracyjną. Przeszczepianie jest metodą z wyboru leczenia przewlekłej niewydolności nerek w stadium zaawansowanym (wymagającym prowadzenia regularnych dializ).

    Dodano: 10.05.2011. 00:40  


    Najnowsze