• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Polski wkład w walkę ze schizofrenią

    23.08.2009. 16:58
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Nowych możliwości terapii schizofrenii będzie szukać w Hiszpanii dr Agnieszka Kaczor z Katedry i Zakładu Syntezy i Technologii Chemicznej Środków Leczniczych Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. Badaczka otrzymała prestiżowe stypendium zagraniczne KOLUMB, przyznawane przez Fundację na rzecz Nauki Polskiej i wyjedzie na roczny staż podoktorski do Barcelony - informuje Elżbieta Marczuk z FNP.


    Dr Kaczor będzie prowadziła badania w Computer-Aided Drug Design Laboratory (Pompeu Fabra University) w Barcelonie oraz Barcelona Biomedical Research Park. W grupie kierowanej przez prof. Manuela Pastora zajmie się możliwościami terapii schizofrenii poprzez receptory białkowe, na które mogłyby działać skuteczniejsze leki przeciwpsychotyczne. Badaczka będzie próbowała projektować takie leki.

    "Wykorzystując znaną analogię, według której receptor to zamek w drzwiach, a lek - klucz, można powiedzieć, że współcześni specjaliści z dziedziny chemii medycznej pragną otworzyć jednocześnie kilkoro drzwi do zdrowia kopiami tego samego klucza. Trudność leży w zaprojektowaniu takiego klucza" - tłumaczy dr Kaczor.

    Z chorobami o złożonym podłożu naukowcy próbują walczyć, działając poprzez kilka celów molekularnych jednocześnie. Schizofrenia dotyka około 1 proc. populacji. W przeciwieństwie do depresji, która często całkowicie ustępuje, schizofrenia trwa zwykle całe życie.

    Na ogół stan chorego z upływem lat systematycznie się pogarsza. Jedynie ok. 25 proc. pacjentów wraca do pełnego zdrowia, przy czym naukowcy uważają, że stałoby się tak niezależnie od tego, czy przyjmowaliby oni leki przeciwpsychotyczne, czy nie. Dalsze 25 proc. chorych może żyć samodzielnie, pracować i nawet zakładać rodziny dzięki temu, że otrzymuje właściwe leczenie. Pozostałe 50 proc. osób cierpiących na schizofrenię spędza życie w domach opieki, miejscach dziennego pobytu, szpitalach psychiatrycznych, więzieniach lub na ulicach. Współczesna medycyna nie zna dla nich ratunku.

    Nowością w badaniach, które prowadzi dr Agnieszka Kaczor, jest skoncentrowanie się na poszukiwaniu takich substancji, które wywierają swoje działanie farmakologiczne poprzez kilka receptorów jednocześnie, a nie - jak dotychczas - poprzez pojedynczy receptor.

    Jej zdaniem, pozwoli to lepiej kontrolować chorobę i - paradoksalnie - otrzymać leki, powodujące mniejszą liczbę skutków ubocznych. Badaczka podkreśla, że tak właśnie działają atypowe leki (jak np. klozapina), skuteczne w terapii lekoopornych schizofrenii. Taki też trend zarysowuje się w ostatnich latach w chemii medycznej.

    W projekcie stypendystki będą stosowane metody komputerowo wspomaganego projektowania leków, które pozwalają - jak się szacuje - obniżyć o 50 proc. koszty wprowadzenia leku na rynek. Uzyskane wyniki będą weryfikowane eksperymentalnie przez współpracujące grupy badawcze z Uniwersytetu w Santiago de Compostela.

    Dr Kaczor znalazła się wśród 11 młodych uczonych wyłonionych w dwustopniowym konkursie FNP (więcej tutaj)

    Źródło:
    naukawpolsce.pl

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Leki przeciwpsychotyczne, neuroleptyki – leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych głównie schizofrenii oraz innych psychoz, w przebiegu których występują objawy wytwórcze: urojenia, omamy, zaburzenia aktywności, uczuciowości, świadomości. Pipotiazyna – organiczny związek chemiczny, pochodna fenotiazyny, stosowany jako lek przeciwpsychotyczny. Dostępna jest tylko w postaci iniekcji domięśniowych długodziałających (depot) zawierającej palmitynian pipotiazyny lub undecylenian pipotiazyny. Pipotiazyna blokuje receptory dopaminergiczne D2 (Ki = 0,2 nM) i D3 (Ki = 0,28 nM). Wskazana jest w podtrzymującym leczeniu objawów schizofrenii i innych psychoz. Ziprasidon (Ziprasidonum) – organiczny związek chemiczny, lek neuroleptyczny drugiej generacji stosowany w leczeniu schizofrenii i choroby afektywnej dwubiegunowej.

    Schizofrenia społecznie pozytywna – jedna z postaci schizofrenii wyróżniona przez Eugeniusza Brzezickiego objawiająca się (poza charakterystycznymi cechami schizofrenii) wykazywaniem przez pacjenta życzliwych działań w stosunku do innych ludzi wynikających z poczucia chorego, że jest kimś ważnym lub ma do wykonania określone zadanie (np. niesienie pokoju, pomoc ludziom, itp.). Lobotomia przedczołowa, inaczej leukotomia, zwana popularnie lobotomią lub lobotomią czołową – zabieg neurochirurgiczny polegający na przecięciu włókien nerwowych łączących czołowe płaty mózgowe ze strukturami międzymózgowia (najczęściej podwzgórzem lub wzgórzem). Dawniej jedna z metod leczenia chorych na schizofrenię lub inne poważne zaburzenia psychiczne. Celem była redukcja procesów emocjonalnych, które zwykle towarzyszą procesom poznawczym – myślom i wspomnieniom (a więc i myślom natrętnym lub halucynacjom). Stosowano ją w czasie, gdy nie były jeszcze dostępne skuteczne leki przeciwpsychotyczne. Jednym z poważniejszych skutków ubocznych lobotomii przedczołowej jest utrata przez pacjenta poczucia "ciągłości własnego ja", świadomości, że jest tą samą osobą, którą był wczoraj i będzie jutro.

    Benperidol – organiczny związek chemiczny, pochodna butyrofenonu, stosowany jako lek przeciwpsychotyczny. Został opracowany przez Janssen Pharmaceutica w 1965 roku. Jest jednym z najsilniejszych leków przeciwpsychotycznych na europejskim rynku farmaceutycznym. Z przeglądu systematycznego badań klinicznych Cochrane Collaboration z roku 2005 wynika, że brakuje randomizowanych badań klinicznych mogących jednoznacznie wykazać skuteczność benperidolu w leczeniu schizofrenii, autorzy zwrócili też uwagę, że interesujący profil leku zasługuje na dalsze badania. Leki przeciwlękowe (anksjolityki, leki anksjolityczne; ATC N 05B) – grupa leków psychotropowych o zróżnicowanej budowie chemicznej, które przez działanie na przekaźnictwo impulsów nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym powodują działanie zmniejszające lęk, niepokój, napięcie emocjonalne i objawy somatyczne towarzyszące tym stanom. Większość leków z tej grupy ma dodatkowo też działanie uspokajające i nasenne.

    Leki przeciwlękowe (anksjolityki, leki anksjolityczne; ATC N 05B) – grupa leków psychotropowych o zróżnicowanej budowie chemicznej, które przez działanie na przekaźnictwo impulsów nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym powodują działanie zmniejszające lęk, niepokój, napięcie emocjonalne i objawy somatyczne towarzyszące tym stanom. Większość leków z tej grupy dodatkowo ma też działanie uspokajające i nasenne.

    Dodano: 23.08.2009. 16:58  


    Najnowsze