• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Polskie szpitale zadbają o dożywienie swych pacjentów

    07.10.2011. 15:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Polska dołączyła do kilku nielicznych w Unii Europejskiej krajów, w których wprowadzono obowiązek oceny stanu odżywienia pacjentów - poinformowano podczas międzynarodowej konferencji "Przeciw niedożywieniu chorych", która w czwartek odbyła się w Warszawie. 


    "Przed dwoma tygodniami ministerstwo zdrowia wydało rozporządzenie, które zmusza do oceny stanu odżywienia wszystkie osoby przebywające w szpitalach, zakładach długoterminowej opieki zdrowotnej, domach opieki społecznej oraz osoby zagrożone, ale nie przebywające w zakładach ochrony zdrowia" - powiedział dr Stanisław Kłęk, prezes Polskiego Towarzystwa Żywienia Pozajelitowego i Dojelitowego. Z tego obowiązku zwolnione są jedynie oddziały ratunkowe.

    Podobny przepis obowiązuje tylko w Danii, Szwecji, Belgii i Wielkiej Brytanii. W polskich placówkach medycznych zmusza on do utworzenia zespołów oceniających i monitorujących stan odżywienia chorych, w skład których wchodzą lekarz, farmaceuta, pielęgniarka i dietetyk.

    "Musimy dążyć do tego, by podobne przepisy obowiązywały również w innych krajach Unii Europejskiej" - powiedział Pierre Singer, prezes Europejskiego Towarzystwa Żywienia Klinicznego i Metabolizmu (ESPEN). Z przedstawionych przez specjalistę danych wynika, że co czwarty pacjent przyjmowany do szpitala w krajach UE wykazuje objawy niedożywienia. Jeszcze gorzej jest w domach opieki społecznej i opieki długoterminowej, gdzie niedożywienie stwierdzono u co trzeciego mieszkańca tych instytucji.

    W ocenie dr Kłęka, w Polsce od 30 do 50 proc. chorych przyjmowanych do szpitala jest niedożywionych. U kolejnych 30 proc. pacjentów niedożywienie pogarsza się podczas pobytu w szpitalu.

    "Źle odżywiony pacjent to droższe leczenia, bo więcej jest powikłań w niemal wszystkich jednostkach chorobowych" - przekonywał dr Kłęk. W rozmowie z PAP przedstawił amerykańskie wyliczenia, z których wynika, że po operacji koszty leczenia niedożywionego pacjenta są średnio o 5 tys. dol. większe.

    "Ostrożnie licząc w naszym kraju można przyjąć, że są one większe co najmniej o 5 tys. zł. Wynikają m.in. z tego, że na skutek częstszych powikłań taki chory dłużej musi przebywać w szpitalu - dodał specjalista. Przyznał, że szpitale starają się ukryć powikłania, bo nie otrzymałyby zapłaty za wykonane świadczenia zdrowotne z Narodowego Funduszu Zdrowia. Dlatego do karty choroby wpisuje się inne jednostki chorobowe, ale to nie zmienia tego, że ogólne koszty leczenie niedożywionego chorego są większe.

    Według dra Singera, szefa oddziału intensywnej terapii Rabin Medical Center w Izraelu, koszty opieki zdrowotnej nad pacjentami niedożywionymi są średnio dwukrotnie wyższe aniżeli tych o prawidłowym stanie odżywienia. "U takich chorych aż trzykrotnie wzrasta ryzyko infekcji" - podkreślił.

    Dodał, że w krajach uprzemysłowionych niedożywione są również osoby, głównie po 60 roku życia, będące poza placówkami medycznymi. "To poważny problem społeczny. W Europie niedożywionych jest ponad 2 mln ludzi, co generuje olbrzymie dodatkowe nakłady na ochronę zdrowia. Jedynie w krajach Unii co roku przekraczają one 120 mld euro" - powiedział dr Singer.

    Uczestnicy konferencji podkreślili, że jeśli nie podejmą stanowczych działań, to dalsze starzenia się populacji europejskiej sprawi, że koszty te będą jeszcze bardziej wzrastać". Ocenili, że leczenie skutków niedożywienia w krajach UE może dwukrotnie więcej kosztować niż leczenie nadwagi i otyłości.

    Polskie Towarzystwo Żywienia Pozajelitowego i Dojelitowego zapowiada, że dążyć będzie do tego, by NFZ refundował również diety pitne chorym przebywającym w placówkach zdrowia. "Na początek chcielibyśmy, by taką refundację miały zapewnione ciężko chore dzieci, cierpiące np. na choroby nowotworowe lub mukowiscydozę" - powiedział dr Kłęk.

    PAP - Nauka w Polsce, Zbigniew Wojtasiński 

    zbw/ tot/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Ekonomika zdrowia dziedzina ekonomii zajmująca się gospodarowaniem zasobami w systemie opieki zdrowotnej. W szerszym znaczeniu jest to dziedzina obejmująca zarządzanie niedostatkiem środków finansowych w stosunku do nieograniczonego zapotrzebowania na rynku usług zdrowotnych. W Polsce rozwój ekonomiki zdrowia nastąpił w latach 70 - tych XX wieku - kiedy w krajach rozwiniętych wzrosły koszty związane z opieką zdrowotną. Do podejmowania działań w obszarze ochrony zdrowia niezbędne są narzędzia - ekonomiczne analizy i oceny. Szpital – jedna z najważniejszych jednostek organizacyjnych w systemie opieki zdrowotnej. W szpitalu udziela się świadczeń zdrowotnych w warunkach zamkniętych. Najważniejszym zadaniem szpitali jest leczenie pacjentów, ale oprócz tego zajmują się opieką zdrowotną ludzi zdrowych, np. szpitale położnicze. Prawo medyczne – zespół norm prawnych z zakresu prawa cywilnego, administracyjnego, karnego oraz procedur regulujących prawa i obowiązki pacjenta, lekarza (w tym lekarza dentysty), pielęgniarki, diagnosty laboratoryjnego i innych pracowników ochrony zdrowia oraz sposób funkcjonowania zakładów opieki zdrowotnej i innych podmiotów świadczących usługi medyczne.

    Lotnicze Pogotowie Ratunkowe – służba ratownictwa medycznego, wykonująca w polskim systemie opieki zdrowotnej zadania z zakresu lotniczego transportu ratowniczego i sanitarnego. Pogotowie powstało w 2000 roku jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej podległy Ministrowi Zdrowia. Dyrektorem LPR jest dr n. med. Robert Gałązkowski. e-pacjent – osoba korzystająca ze świadczeń opieki zdrowotnej z wykorzystaniem technologii informacyjno-komunikacyjnych (ang. Information Communication Technology) niezależnie od tego czy jest zdrowa czy chora. Tradycyjna, występująca na wszystkich poziomach (mikro, mezo, makro), relacja pacjent-lekarz została rozszerzona o technologię przybierając na poziomie mikro postać lekarz-technika biomedyczna-pacjent. Technologie informacyjno-komunikacyjne (ICT) usprawniają dziś biznesowo-administracyjny aspekt funkcjonowania zakładów opieki zdrowotnej, ale także wspomagają pracę personelu medycznego, wpływając przez to na jakość opieki zdrowotnej, a tym samym i satysfakcję pacjentów. Są zdolne do przetwarzania ogromnych ilości danych, umożliwiają konsultacje medyczne bez konieczności przemieszczania się pacjenta i lekarza. Znaczenie ICT potwierdza raport The Case for e-Health. Według niego:

    e-zdrowie- narzędzia lub rozwiązania obejmujące produkty, systemy i usługi wychodzące poza zakres prostych aplikacji internetowych. Wiążą się one z narzędziami dla organów i pracowników służby zdrowia oraz dostosowane do indywidualnych potrzeb systemy opieki zdrowotnej dla pacjentów i obywateli. Są to na przykład sieci informacji o zdrowiu, elektroniczne książeczki zdrowia, usługi świadczone w ramach opieki telemedycznej, osobiste przenośne systemy komunikacji, portale poświęcone zdrowiu oraz wiele innych narzędzi na bazie technologii informacyjno-komunikacyjnych, pomagających zapobiegać, diagnozować i leczyć choroby, monitorować stan zdrowia, prowadzić odpowiedni tryb życia. Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) – państwowa jednostka organizacyjna działająca na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Fundusz wypełnia w polskim systemie opieki zdrowotnej funkcję płatnika: ze środków pochodzących z obowiązkowych składek ubezpieczenia zdrowotnego, NFZ finansuje świadczenia zdrowotne udzielane ubezpieczonym i refunduje leki.

    Urząd Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych – urząd utworzony jako element reformy systemu opieki zdrowotnej wprowadzonej od 1999 oraz jako centralny organ administracji rządowej sprawujący nadzór nad kasami chorych. Jego zadaniem miała być ochrona interesów ubezpieczonych. Urzędem kierował prezes powoływany przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra zdrowia. Urząd sprawował nadzór nad gospodarką finansową kas chorych i współpracujących z nimi zakładów opieki zdrowotnej. W 2002 rząd SLD-PSL planował jego likwidację wraz z Urzędem Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi i Państwowym Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i przekazanie jego zadań Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, ostatecznie jednak nie zrealizowanego tego zamiaru w związku z likwidajcą kas chorych i powołaniem w ich miejsce w 2003 Narodowego Funduszu Zdrowia nad którym nadzór powierzono Ministrowi Zdrowia. Prezesem UNUZ była Teresa Kamińska a następnie Michał Żemojda, którego zastąpił Maciej Tokarczyk. Marek Antoni Pertkiewicz (zm. 5 grudnia 2013) – polski lekarz, specjalista w zakresie chirurgii ogólnej, doktor habilitowany nauk medycznych w zakresie medycyny, twórca polskiej szkoły żywienia pozajelitowego, oganizator i wieloletni kierownik Oddziału Klinicznego Żywienia i Chirurgii Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im prof. W. Orłowskiego Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, kierownik Kliniki Chirurgii Ogólnej i Żywienia Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (WUM), prezes Polskiego Towarzystwa Żywienia Pozajelitowego i Dojelitowego

    Narodowy Rachunek Zdrowia – system prezentacji danych na temat ekonomicznej strony systemu ochrony zdrowia. Jest to stosunkowo nowe narzędzie porównywania wydatków na ochronę zdrowia, które ujmuje je w sposób wszechstronny, zapewniający porównywalność w skali międzynarodowej. Prace nad wdrożeniem metodologii rachunków zdrowia w Polsce zostały podjęte przez zespół ekspertów pod kierownictwem Ministerstwa Zdrowia w 2001 roku, a od 2004 są prowadzone w Głównym Urzędzie Statystycznym w ścisłej współpracy z instytucjami, które gromadzą dane o wydatkach na ochronę zdrowia: tj. Ministerstwem Zdrowia, Narodowym Funduszem Zdrowia, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwem Obrony Narodowej, Ministerstwem Sprawiedliwości, Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej oraz Ministerstwem Finansów.

    Zespół Leczenia Środowiskowego (domowego) – forma terapii dla osób z przewlekłymi zaburzeniami psychicznymi. Jest najczęściej jednostką organizacyjną szpitala psychiatrycznego, Poradni Zdrowia Psychicznego lub Zakładu Opieki Zdrowotnej. Podstawową formą kontaktu są wizyty domowe.

    Obserwacja w pielęgniarstwie: "Obserwacja jest to uważne oglądanie, spostrzeganie elementów wyglądu i zachowania człowieka lub przedmiotów i zjawisk, w tym m. in. niewerbalnych aspektów komunikowania się." Celem obserwacji pielęgniarskiej jest uzyskanie informacji (danych) o pacjencie, jego rodzinie i środowisku. Istotą obserwacji jest obiektywne spostrzeganie objawów, różnego rodzaju zmian w zachowaniu podmiotu opieki, których nie można uzyskać za pomocą wywiadu, analizy dokumentacji czy pomiaru. Jeśli mamy do czynienia z dzieckiem jako podmiotem opieki, którego wiek i stan zdrowia uniemożliwiają bezpośredni werbalny kontakt, obserwacja jest często podstawową metodą w ocenie stanu zdrowia i w dużej mierze zależy od niej postępowanie pielęgniarskie, lekarskie, umożliwiające ratowanie zdrowia i życia pacjenta. Pacjent – osoba korzystająca ze świadczeń opieki zdrowotnej, niezależnie od tego czy jest zdrowa, czy chora (definicja Światowej Organizacji Zdrowia). Inna definicja za pacjenta uznaje:

    Dodano: 07.10.2011. 15:19  


    Najnowsze