• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ponad 90 proc. osób z chorobami dziąseł narażonych na cukrzycę

    18.12.2009. 17:36
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Znaczna większość pacjentów z paradontozą, tj. zapalną chorobą dziąseł, jest narażona na cukrzycę typu 2. Dlatego osoby te powinny mieć regularnie mierzony poziom glukozy we krwi, np. w czasie wizyt u dentysty - uważają naukowcy z USA. Informację na ten temat podaje pismo "Journal of Public Health Dentistry".

    Praca ta dostarcza kolejnych dowodów potwierdzających, że paradontoza, czyli przewlekła zapalna choroba dziąseł oraz innych tkanek otaczających i wspierających zęby, ma związek z wyższym ryzykiem cukrzycy typu 2.

    Paradontozę zapoczątkowują bakterie żyjące w jamie ustnej. Wywołują one chroniczne stany zapalne, które - nieleczone - prowadzą do odsuwania się dziąseł od zębów i powstawania tzw. kieszonek oraz do ubytków kości szczęki, a ostatecznie do wypadania zębów.

    Naukowcy z Collegium Dentystycznego oraz Collegium Pielęgniarskiego Uniwersytetu Nowojorskiego analizowali dane zebrane w grupie 2.923 dorosłych osób, które nie miały stwierdzonej cukrzycy.

    Okazało się, że aż 93 proc. pacjentów cierpiących na paradontozę znalazło się w grupie o wysokim ryzyku zachorowania na cukrzycę i powinno przejść badania diagnostyczne w kierunku wykrywania tej choroby. Zgodnie z wytycznymi Amerykańskiego Stowarzyszenia Diabetologów należą tu osoby w wieku 45 lat i starsze, których wskaźnik masy ciała wynosi od 25 wzwyż oraz osoby poniżej 45. roku życia, których wskaźnik masy ciała wynosi powyżej 25 i które mają przynajmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka cukrzycy.

    Jak przypomina prowadząca badania dr Shiela Strauss, są to m.in. nadwaga, wysoki poziom cholesterolu, wysokie ciśnienie krwi, krewny pierwszego stopnia z cukrzycą (rodzic lub rodzeństwo), występowanie cukrzycy w ciąży, urodzenie dziecka ważącego 4 kg i więcej oraz przynależność do grupy etnicznej (Afro-Amerykanie, Latynosi, Amerykanie pochodzenia azjatyckiego, czy rdzenni Amerykanie są bardziej narażeni na to schorzenie).

    Dwa z tych czynników - tj. nadciśnienie i krewny pierwszego stopnia z cukrzycą - występowały znacznie częściej wśród pacjentów z paradontozą.

    Dla porównania, w grupie bez schorzeń dziąseł wysokie ryzyko cukrzycy stwierdzono u 63 proc. osób.

    Badacze zaobserwowali też, że połowa pacjentów z chorobami dziąseł i wyższym ryzykiem cukrzycy odwiedziła gabinet dentystyczny w ostatnim roku, a jedna trzecia - w ciągu ostatnich 6 miesięcy. Na tej podstawie ocenili, że dentyści mogliby przeprowadzać wstępne testy diagnostyczne w kierunku wykrywania cukrzycy typu 2.

    W tym celu mogliby się posługiwać glukometrami - urządzeniami, które mierzą poziom glukozy we krwi pobranej z nakłutego palca. Zbyt wysoki poziom tego cukru jest podstawowym objawem cukrzycy.

    Jak wykazała wcześniejsza praca dr Strauss, opublikowana w czerwcu 2009 r. na łamach pisma "Journal of Periodontology", pomiary glukozy w próbkach krwi z głębokich kieszonek wokół dziąseł, dostarczają równie wiarygodnych wyników, co pomiary we krwi z palca. "Pobieranie próbek krwi z jamy ustnej mogłoby być bardziej akceptowane przez dentystów, gdyż pacjenci spodziewają się interwencji w obrębie tego narządu" - podkreślają autorzy pracy.

    Ich zdaniem, udział dentystów we wczesnej diagnostyce cukrzycy typu 2 jest o tyle ważny, że bardzo wiele osób narażonych na to schorzenie, albo już chorych nie ma o tym pojęcia. Cukrzyca typu 2 rozwija się wiele lat nie dając wyraźnych objawów, a wykrywana jest często przypadkowo, dopiero gdy pojawią się jej poważne powikłania, jak zawał, udar, problemy z nerkami, ze wzrokiem.

    Szacuje się, że na przykład w Polsce na 2,5 mln chorych z cukrzycą, aż 40 proc. nie jest świadoma swojej choroby.

    Wczesne wykrywanie schorzenia pomogłyby ograniczyć liczbę poważnych powikłań cukrzycy, które są przyczyną niepełnosprawności, obniżonego komfortu życia i przedwczesnych zgonów.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Cukrzyca typu MODY (MODY – akronim od ang. Maturity Onset Diabetes of the Young) – grupa rzadkich i uwarunkowanych genetycznie postaci cukrzycy, których objawy pojawiają się u osób w wieku 15-35 lat, a ich przebieg kliniczny jest zbliżony do cukrzycy typu 2. W przeciwieństwie do typu 1, który zawsze wymaga przyjmowania insuliny, chorzy z MODY często mogą przyjmować leki doustne. Stanowią 1–5% wszystkich przypadków cukrzycy. Doustne leki przeciwcukrzycowe – grupa leków w postaci tabletek stosowanych w cukrzycy. Leki te różnią się pod względem mechanizmu działania, profilu farmakologicznego, ale ich wspólną cechą jest zasadniczy efekt działania – obniżanie stężenia glukozy we krwi (działanie hipoglikemizujące). Doustne leki przeciwcukrzycowe znajdują zastosowanie przede wszystkim w leczeniu cukrzycy typu 2, oraz niektóre z nich (pochodne biguanidowe) pomocniczo w wybranych przypadkach cukrzycy typu 1 (zmniejszenie wahań glikemii poposiłkowej, obniżenie poziomu lipidów). Retinopatia cukrzycowa (łac. retinopathia diabetica) – uszkodzenie naczyń krwionośnych siatkówki oka pojawiające się w przebiegu cukrzycy, zaliczane do mikroangiopatii cukrzycowej. Zmiany te rozwijają się wprost proporcjonalnie do długości cukrzycy oraz jej typu. Po 20 latach trwania cukrzycy stwierdza się u prawie wszystkich chorych na cukrzycę typu 1 oraz u 60% osób chorych na cukrzycę typu 2. Podstawowe znaczenie w patogenezie mają hiperglikemia i nadciśnienie tętnicze. Istotne są procesy prowadzące do nasilenia stresu oksydacyjnego i nadmierne wytwarzanie czynników wzrostu (IGF-1, PEDF).

    Pramlintyd – (ang. pramlintide acetate) – nowy lek hipoglikemiczny stosowany w leczeniu cukrzycy, u pacjentów u których dotychczasowe leczenie insuliną nie przynosi wyrównania kontroli glikemii. Został zarejestrowany i dopuszczony, przez FDA, do stosowania w leczeniu cukrzycy w USA 16 marca 2005 do leczenia cukrzycy 1 i 2 typu. Dobowy profil glikemii — jedna z metod monitorowania przebiegu cukrzycy, polegająca na wielokrotnym w ciągu doby oznaczeń poziomu glukozy w krwi.

    Stopa cukrzycowa − zespół specyficznych przypadłości dotykających stopę. Jest powikłaniem cukrzycy. Występuje u 6-10% pacjentów z cukrzycą. Nieleczona, prowadzi do nieodwracalnych deformacji i martwic stopy, co często kończy się amputacją. Biguanidy – grupa leków będących pochodnymi biguanidu, stosowanych m.in. w leczeniu cukrzycy typu 2 i malarii. Obecnie zastosowanie w leczeniu cukrzycy znajduje jedynie metformina, gdyż fenformina i buformina z uwagi na istotne efekty uboczne zostały wycofane z rynku. Mechanizm ich działania polega na zmniejszeniu syntezy ATP w wielu komórkach, co skutkuje hamowaniem glukoneogenezy w komórkach wątrobowych, wzrostem obwodowej beztlenowej glikolizy oraz zahamowaniem lipolizy, co skutkuje obniżeniem poziomu glukozy i lipidów we krwi oraz obniżeniem masy ciała.

    Dieta z ograniczeniem łatwo przyswajalnych węglowodanów, potocznie (Dieta cukrzycowa) – Dieta ma zastosowanie w cukrzycy w przypadku upośledzonej tolerancji glukozy. Celem diety jest zmniejszenie stężenia glukozy we krwi i poprawa metabolizmu. Zespół Mauriaca – zespół objawów spowodowany skrajną postacią niewyrównania cukrzycy typu 1 u dzieci (wynika z przewlekłego niedoinsulinowania), polegający na upośledzeniu wzrastania i organomegalii (spleno- i hepatomegalii). W związku z postępem w diagnostyce i leczeniu cukrzycy termin ma znaczenie historyczne. Zespół opisał Leonard Pierre Mauriac.

    Tolbutamid – metylowa pochodna sulfonylomocznika, lek należący do doustnych leków hipoglikemizujących, który był szeroko stosowany w leczeniu cukrzycy typu II.

    Cukrzyca typu 1 (łac. diabetes mellitus typi 1, ang. Insulin Dependent Diabetes Mellitus, IDDM), nazywana też cukrzycą insulinozależną jest jedną z etiopatogenetycznych postaci cukrzycy. U jej podłoża leży przewlekły, autoimmunologiczny proces chorobowy prowadzący do powolnego zniszczenia, produkujących insulinę, komórek β wysp trzustkowych i w następstwie tego do utraty zdolności jej wydzielania.

    Zespół metaboliczny (zespół polimetaboliczny, zespół X, zespół insulinooporności, zespół Raevena) – zbiór wzajemnie powiązanych czynników zwiększających istotnie ryzyko rozwoju miażdżycy i cukrzycy typu 2 oraz ich powikłań naczyniowych. Choroby oczu – schorzenia narządu wzroku mogą być wywołane przez różnego rodzaju przyczyny, jak np.: urazy, zakażenia i nowotwory. Chorobowe objawy w oku mogą także być miejscowym objawem ogólnego schorzenia ustrojowego, jak np. zaćma w przebiegu cukrzycy czy podczas choroby krwi, nerek lub też w czasie ciąży.

    Przeciwciała przeciwwyspowe - to przeciwciała przeciwko antygenom wysp trzustkowych Langerhansa, biorące udział w autoimmunologicznym ich uszkodzeniu, doprowadzając do rozwoju cukrzycy typu 1 lub cukrzycy LADA.

    Dodano: 18.12.2009. 17:36  


    Najnowsze